Zabur-i-Ajam
From IQBAL
Revision as of 19:05, 6 June 2018 by Zahra Naeem (talk | contribs)
Introduction: Zabur-i-Ajam (زبور عجم, Persian Psalms) is a philosophical poetry book, written in Persian, of Allama Iqbal, the great poet-philosopher of the Indian subcontinent. It was published in 1927.
حصہ اول
- بخوانندہ کتاب زبور
- ز برون در گذشتم ز درون خانہ گفتم
- "دعا"
- عشق شور انگیز را ہر جادہ در کوی تو برد
- درون سینۂ ما سوز آرزو ز کجاست؟
- غزل سرای و نواہای رفتہ باز آور
- ایکہ ز من فزدوہ ئی گرمی آہ و نالہ را
- از مشت غبار ما صد نالہ برانگیزی
- من اگرچہ تیرہ خاکم دلکیست برگ و سازم
- بصدای درمندی بنوای دلپذیری
- بر سر کفر و دین فشان رحمت عام خویش را
- نوای من از آن پر سوز و بیباک و غم انگیزست
- دل دیدہ ئی کہ دارم ہمہ لذت نظارہ
- گرچہ شاہین خرد بر سر پروازی ہست
- این جہان چیست صنم خانۂ پندار من است
- فصل بہار این چنین بانگ ہزار این چنین
- برون کشید ز پیچاک ہست و بود مرا
- خیز و بخاک تشنہ ئی بادۂ زندگی فشان
- تو باین گمان کہ شاید سر آستانہ دارم
- نظر بہ راہ نشینان سوارہ می گذرد
- بر عقل فلک پیما ترکانہ شبیخون بہ
- یا مسلمان را مدہ فرمان کہ جان بر کف بنہ
- عقل هم عشق است و از ذوق نگه بیگانه نیست
- سوز و گداز زندگی لذت جستجوی تو
- درین محفل کہ کار او گذشت از بادہ و ساقی
- ساقیا بر جگرم شعلۂ نمناک انداز
- از آن آبی کہ در من لالہ کارد ساتگینی دہ
- ز ہر نقشی کہ دل از دیدہ گیرد پاک میآیم
- دل بی قید من با نور ایمان کافری کردہ
- ز شاعر نالہ مستانہ در محشر چہ می خواہی
- نہ در اندیشۂ من کار زار کفر و ایمانی
- مرغ خوش لہجہ و شاہین شکاری از تست
- خوشتر ز ہزار پارسائی
- بر جھان دل من تاختنش را نگرید
- مرا براہ طلب بار در گل است ہنوز
- زمستان را سرآمد روزگاران
- ہوای خانہ و منزل ندارم
- از چشم ساقی مست شرابم
- شب من سحر نمودی کہ بہ طلعت آفتابی
- درین میخانہ اے ساقی ندارم محرمی دیگر
- بجہان دردمندان تو بگو چہ کار داری
- اگر نظارہ از خود رفتگی آرد حجاب اولی
- نور تو وانمود سپید و سیاہ را
- بدہ آندل کہ مستی ہای او از بادۂ خویش است
- کف خاکی برگ و سازم برہی فشانم او را
- این دل کہ مرا دادی لبریز یقین بادا
- رمز عشق تو بہ ارباب ہوس نتوان گفت
- یاد ایامی کہ خوردم بادہ ہا با چنگ و نے
- انجم بگریبان ریخت این دیدۂ تر ما را
- خاور کہ آسمان بکمند خیال اوست
- فرصت کشمکش مدہ این دل بی قرار را
- جانم در آویخت با روزگاران
- بہ تسلئی کہ دادی نگذاشت کار خود را
- بحرفی می توان گفتن تمنای جہانی را
- چند بروی خودکشی پردۂ صبح و شام را
- نفس شمار بہ پیچاک روزگار خودیم
- بہ فغان نہ لب گشودم کہ فغان اثر ندارد
- ما کہ افتندہ تر از پرتو ماہ آمدہ ایم
- اے خدای مہر و مہ خاک پریشانی نگر
حصہ دوم
گلشن راز جدید
==در بیان