IQBAL IQBAL

بر مزار شہنشاہ بابر خلد آشیانی

بیا کہ ساز فرنگ از نوا بر افتاد است 

درون پردۂ او نغمہ نیست فریاد است

زمانہ کہنہ بتان را ہزار بار آراست

من از حرم نگذشتم کہ پختہ بنیاد است

درفش ملت عثمانیان دوبارہ بلند

چہ گویمت کہ بہ تیموریان چہ افتاد است

خوشا نصیب کہ خاک تو آرمید اینجا

کہ این زمین ز طلسم فرنگ آزاد است

ہزار مرتبہ کابل نکوتر از دلی است

کہ آن عجوزہ عروس ہزار داماد است

درون دیدہ نگہ دارم اشک خونین را

کہ من فقیرم و این دولت خدا داد است

اگرچہ پیر حرم ورد لاالہ دارد

کجا نگاہ کہ برندہ تر ز پولاد است