IQBAL IQBAL

بہ شاخ زندگی ما نمی ز تشنہ لبی است

بہ شاخ زندگی ما نمی ز تشنہ لبی است
تلاش چشمۂ حیوان دلیل کم طلبی است

حدیث دل بہ کہ گویم چہ راہ بر گیرم
کہ آہ بی اثر است و نگاہ بی ادبی است

غزل بہ زمزمہ خوان پردہ پست تر گردان
ہنوز نالۂ مرغان نوای زیر لبی است

متاع قافلۂ ما حجازیان بردند
ولی زبان نگشائی کہ یار ما عربی است

نہال ترک ز برق فرنگ بار آورد
ظہور مصطفوی را بہانہ بولہبی است

مسنج معنی من در عیار ہند و عجم
کہ اصل این گہر از گریہ ہای نیم شبی است

بیا کہ من ز خم پیر روم آوردم
می سخن کہ جوان تر ز بادہ عنبی است