IQBAL IQBAL

عرب از سر شک خونم ہمہ لالہ زار بادا

عرب از سر شک خونم ہمہ لالہ زار بادا
عجم رمیدہ بو را نفسم بھار بادا

تپش است زندگانی تپش است جاودانی
ہمہ ذرہ ہای خاکم دل بیقرار بادا

نہ بجادہ ئی قرارش نہ بمنزلی مقامش
دل من مسافر من کہ خداش یار بادا

حذر از خرد کہ بندد ہمہ نقش نامرادی
دل ما برد بہ سازی کہ گسستہ تار بادا

تو جوان خام سوزی، سخنم تمام سوزی
غزلی کہ می سرایم بہ تو سازگار بادا

چو بجان من در آئی دگر آرزو نبینی
مگر اینکہ شبنم تو یم بے کنار بادا

نشود نصیب جانت کہ دمی قرار گیرد
تب و تاب زندگانی بہ تو آشکار بادا