IQBAL IQBAL

گنہکار غیورم مزد بی خدمت نمی گیرم

گنہکار غیورم مزد بی خدمت نمی گیرم

از آن داغم کہ بر تقدیر او بستند تقصیرم

ز فیض عشق و مستی بردہ ام اندیشہ را آنجا

کہ از دنبالہ چشم مہر عالمتاب میگیرم

من از صبح نخستین نقشبند موج و گردابم

چو بحر آسودہ میگردد ز طوفان چارہ برگیرم

جہان را پیش ازین صد بار آتش زیر پا کردم

سکون و عافیت را پاک می سوزد بم و زیرم

از آن پیش بتان رقصیدم و زنار بربستم

کہ شیخ شہر مرد باخدا گردد ز تکفیرم

زمانی رم کنند از من زمانی بامن آمیزند

درین صحرا نمی دانند صیادم کہ نخچیرم

دل بی سوز کم گیرد نصیب از صحبت مردی

مس تابیدہ ئی آور کہ گیرد در تو اکسیرم