فرشتہ گرچہ برون از طلسم افلاک است
From IQBAL
فرشتہ گرچہ برون از طلسم افلاک است
فرشتہ گرچہ برون از طلسم افلاک است
نگاہ او بتماشای این کف خاک است
گمان مبر کہ بیک شیوہ عشق می بازند
قبا بدوش گل و لالہ بی جنون چاک است
حدیث شوق ادا میتوان بخلوت دوست
بہ نالہ ئی کہ ز آلایش نفس پاک است
توان گرفت ز چشم ستارہ مردم را
خرد بدست تو شاہین تند و چالاک است
گشای چہرہ کہ آنکس کہ لن ترانی گفت
ہنوز منتظر جلوۂ کف خاک است
درین چمن کہ سرود است و این نوا ز کجاست
کہ غنچہ سر بگریبان و گل عرقناک است