|
|
| Line 1: |
Line 1: |
| − | <Center>
| |
| − | '''در حضور رسالت مآب'''
| |
| | | | |
| − | شب سہ اپریل 1936 کہ در دارالاقبال بہوپال بودم سید احمد خان را در خواب دیدم - فرمودند کہ از علالت خویش در حضور رسالت مآب عرض کن
| |
| − |
| |
| − | اے تو ما بیچارگان را ساز و برگ
| |
| − | وا رہان این قوم را از ترس مرگ
| |
| − |
| |
| − | سوختی لات و منات کہنہ را
| |
| − | تازہ کردی کائنات کہنہ را
| |
| − |
| |
| − | در جہان ذکر و فکر انس و جان
| |
| − | تو صلوت صبح تو بانگ اذان
| |
| − |
| |
| − | لذت سوز و سرور از لا الہ
| |
| − | در شب اندیشہ نور از لا الہ
| |
| − |
| |
| − | نے خدا ہا ساختیم از گاو و خر
| |
| − | نے حضور کاہنان افکندہ سر
| |
| − |
| |
| − | نے سجودی پیش معبودان پیر
| |
| − | نے طواف کوشک سلطان و میر
| |
| − |
| |
| − | این ہمہ از لطف بی پایان تست
| |
| − | فکر ما پروردۂ احسان تست
| |
| − |
| |
| − | ذکر تو سرمایۂ ذوق و سرور
| |
| − | قوم را دارد بہ فقر اندر غیور
| |
| − |
| |
| − | اے مقام و منزل ہر راہرو
| |
| − | جذب تو اندر دل ہر راہرو
| |
| − |
| |
| − | ساز ما بی صوت گردید آنچنان
| |
| − | زخمہ بر رگھای او آید گران
| |
| − |
| |
| − | در عجم گردیدم و ہم در عرب
| |
| − | مصطفی نایاب و ارزان بولہب
| |
| − |
| |
| − | این مسلمان زادۂ روشن دماغ
| |
| − | ظلمت آباد ضمیرش بی چراغ
| |
| − |
| |
| − | در جوانے نرم و نازک چون حریر
| |
| − | آرزو در سینۂ او زود میر
| |
| − |
| |
| − | این غلام ابن غلام ابن غلام
| |
| − | حریت اندیشۂ او را حرام
| |
| − |
| |
| − | مکتب از وی جذبۂ دین در ربود
| |
| − | از وجودش این قدر دانم کہ بود
| |
| − |
| |
| − | این ز خود بیگانہ این مست فرنگ
| |
| − | نان جو می خواہد از دست فرنگ
| |
| − |
| |
| − | نان خرید این فاقہ کش با جان پاک
| |
| − | داد ما را نالہ ھای سوز ناک
| |
| − |
| |
| − | دانہ چین مانند مرغان سرا ست
| |
| − | از فضای نیلگون ناآشناست
| |
| − |
| |
| − | آتش افرنگیان بگداختش
| |
| − | یعنی این دوزخ دگرگون ساختش
| |
| − |
| |
| − | شیخ مکتب کم سواد و کم نظر
| |
| − | از مقام او نداد او را خبر
| |
| − |
| |
| − | مومن و از رمز مرگ آگاہ نیست
| |
| − | در دلش لا غالب الا اﷲ نیست
| |
| − |
| |
| − | تا دل او در میان سینہ مرد
| |
| − | می نیندیشد مگر از خواب و خورد
| |
| − |
| |
| − | بہر یک نان نشتر "لا و نعم"
| |
| − | منت صد کس برای یک شکم
| |
| − |
| |
| − | از فرنگی می خرد لات و منات
| |
| − | مومن و اندیشہ او سومنات
| |
| − |
| |
| − | "قم باذنے" گوی و او را زندہ کن
| |
| − | در دلش "اﷲ ہو" را زندہ کن
| |
| − |
| |
| − | ما ہمہ افسونی تہذیب غرب
| |
| − | کشتۂ افرنگیان بی حرب و ضرب
| |
| − |
| |
| − | تو از آن قومی کہ جام او شکست
| |
| − | وا نما یک بندہ اﷲ مست
| |
| − |
| |
| − | تا مسلمان باز بیند خویش را
| |
| − | از جہانے برگزیند خویش را
| |
| − |
| |
| − | شہسوارا ! یک نفس در کش عنان
| |
| − | حرف من آسان نیاید بر زبان
| |
| − |
| |
| − | آرزو آید کہ ناید تا بہ لب
| |
| − | می نگردد شوق محکوم ادب
| |
| − |
| |
| − | آن بگوید لب گشا اے دردمند
| |
| − | این بگوید چشم بگشا لب ببند
| |
| − |
| |
| − | گرد تو گردد حریم کائنات
| |
| − | از تو خواہم یک نگاہ التفات
| |
| − |
| |
| − | ذکر و فکر و علم و عرفانم توئی
| |
| − | کشتی و دریا و طوفانم توئی
| |
| − |
| |
| − | آہوی زار و زبون و ناتوان
| |
| − | کس بہ فتراکم نبست اندر جہان
| |
| − |
| |
| − | اے پناہ من حریم کوی تو
| |
| − | من بہ امیدی رمیدم سوی تو
| |
| − |
| |
| − | آن نوا در سینہ پروردن کجا
| |
| − | وز دمی صد غنچہ وا کردن کجا
| |
| − |
| |
| − | نغمۂ من در گلوی من شکست
| |
| − | شعلہ ئی از سینہ ام بیرون نجست
| |
| − |
| |
| − | در نفس سوز جگر باقی نماند
| |
| − | لطف قرآن سحر باقی نماند
| |
| − |
| |
| − | نالہ ئے کو می نگنجد در ضمیر
| |
| − | تا کجا در سینہ ام ماند اسیر
| |
| − |
| |
| − | یک فضای بیکران میبایدش
| |
| − | وسعت نہ آسمان میبایدش
| |
| − |
| |
| − | آہ زان دردی کہ در جان و تن است
| |
| − | گوشۂ چشم تو داروی من است
| |
| − |
| |
| − | در نسازد با دواہا جان زار
| |
| − | تلخ و بویش بر مشامم ناگوار
| |
| − |
| |
| − | کار این بیمار نتوان برد پیش
| |
| − | من چو طفلان نالم از داروی خویش
| |
| − |
| |
| − | تلخی او را فریبم از شکر
| |
| − | خندہ ہا در لب بدوزد چارہ گر
| |
| − |
| |
| − | چون بصیری از تو میخواہم گشود
| |
| − | تا بمن باز آید آن روزی کہ بود
| |
| − |
| |
| − | مہر تو بر عاصیان افزونتر است
| |
| − | در خطا بخشی چو مہر مادر است
| |
| − |
| |
| − | با پرستاران شب دارم ستیز
| |
| − | باز روغن در چراغ من بریز
| |
| − |
| |
| − | اے وجود تو جہان را نو بھار
| |
| − | پرتو خود را دریغ از من مدار
| |
| − |
| |
| − | "خود بدانی قدر تن از جان بود
| |
| − | قدر جان از پرتو جانان بود"
| |
| − |
| |
| − | رومی
| |
| − |
| |
| − | تا ز غیر اﷲ ندارم ہیچ امید
| |
| − | یا مرا شمشیر گردان یا کلید
| |
| − |
| |
| − | فکر من در فہم دین چالاک و چست
| |
| − | تخم کرداری ز خاک من نرست
| |
| − |
| |
| − | تیشہ ام را تیز تر گردان کہ من
| |
| − | محنتی دارم فزون از کوہکن
| |
| − |
| |
| − | مومنم، از خویشتن کافر نیم
| |
| − | بر فسانم زن کہ بد گوھر نیم
| |
| − |
| |
| − | گرچہ کشت عمر من بیحاصل است
| |
| − | چیزکی دارم کہ نام او دل است
| |
| − |
| |
| − | دارمش پوشیدہ از چشم جہان
| |
| − | کز سم شبدیز تو دارد نشان
| |
| − |
| |
| − | بندہ ئی را کو نخواہد ساز و برگ
| |
| − | زندگانی بی حضور خواجہ مرگ
| |
| − |
| |
| − | اے کہ دادی کرد را سوز عرب
| |
| − | بندۂ خود را حضور خود طلب
| |
| − |
| |
| − | بندہ ئی چون لالہ داغی در جگر
| |
| − | دوستانش از غم او بی خبر
| |
| − |
| |
| − | بندہ ئی اندر جھان نالان چو نے
| |
| − | تفتہ جان از نغمہ ہای پی بہ پے
| |
| − |
| |
| − | در بیابان مثل چوب نیم سوز
| |
| − | کاروان بگذشت و من سوزم ہنوز
| |
| − |
| |
| − | اندرین دشت و دری پہناوری
| |
| − | بو کہ آید کاروانے دیگری
| |
| − |
| |
| − | جان ز مہجوری بنالد در بدن
| |
| − | نالۂ من واے من اے واے من!
| |
| − |
| |
| − | </Center>
| |
