فرصت کشمکش مدہ این دل بی قرار را
From IQBAL
فرصت کشمکش مدہ این دل بی قرار را
فرصت کشمکش مدہ این دل بی قرار را
یک دو شکن زیادہ کن گیسوی تابدار را
از تو درون سینہ ام برق تجلئی کہ من
با مہ و مہر دادہ ام تلخی انتظار را
ذوق حضور در جہان رسم صنم گری نہاد
عشق فریب می دہد جان امیدوار را
تا بفراغ خاطری نغمۂ تازہ ئی زنم
باز بہ مرغزار دہ طایر مرغزار را
طبع بلند دادہ ئی بند ز پای من گشای
تا بہ پلاس تو دہم خلعت شہریار را
تیشہ اگر بسنگ زد این چہ مقام گفتگوست
عشق بدوش می کشد این ہمہ کوہسار را