زندہ رود رخصت می شود از فردوس برین

زندہ رود رخصت می شود از فردوس برین

زندہ رود رخصت می شود از فردوس برین و تقاضای حوران بہشتی

شیشۂ صبر و سکونم ریز ریز

پیر رومی گفت در گوشم کہ خیز

آن حدیث شوق و آن جذب و یقین

آہ آن ایوان و آن کاخ برین

با دل پر خون رسیدم بر درش

یک ھجوم حور دیدم بر درش

بر لب شان زندہ رود اے زندہ رود

زندہ رود اے صاحب سوز و سرود

شور و غوغا از یسار و از یمین

یکدو دم با ما نشین، با ما نشین

زندہ رود

راہرو کو داند اسرار سفر

ترسد از منزل ز رہزن بیشتر

عشق در ہجر و وصال آسودہ نیست

بے جمال لایزال آسودہ نیست

ابتدا پیش بتان افتادگی

انتہا از دلبران آزادگی

عشق بے پروا و ہر دم در رحیل

در مکان و لامکان ابن السبیل

کیش ما مانند موج تیز گام

اختیار جادہ و ترک مقام

حوران بہشت

شیوہ ہا داری مثال روزگار

یک نوای خوش دریغ از ما مدار