|
|
| Line 1: |
Line 1: |
| − | <div dir="rtl">
| + | sdasdas |
| − | '''خطاب بہ جاوید سخنی بہ نژاد نو '''
| |
| − | | |
| − | این سخن آراستن بیحاصل است
| |
| − | | |
| − | بر نیاید آنچہ در قعر دل است
| |
| − | | |
| − | گرچہ من صد نکتہ گفتم بے حجاب
| |
| − | | |
| − | نکتہ ئے دارم کہ ناید در کتاب
| |
| − | | |
| − | گر بگویم مے شود پیچیدہ تر
| |
| − | | |
| − | حرف و صوت او را کند پوشیدہ تر
| |
| − | | |
| − | سوز او را از نگاہ من بگیر
| |
| − | | |
| − | یا ز آہ صبحگاہ من بگیر
| |
| − | | |
| − | مادرت درس نخستین با تو داد
| |
| − | | |
| − | غنچۂ تو از نسیم او گشاد
| |
| − | | |
| − | از نسیم او ترا این رنگ و بوست
| |
| − | | |
| − | اے متاع ما بہای تو ازوست
| |
| − | | |
| − | دولت جاوید ازو اندوختی
| |
| − | | |
| − | از لب او لاالہ آموختی
| |
| − | | |
| − | اے پسر ذوق نگہ از من بگیر
| |
| − | | |
| − | سوختن در لاالہ از من بگیر
| |
| − | | |
| − | لاالہ گوئے بگو از روی جان
| |
| − | | |
| − | تا ز اندام تو آید بوے جان
| |
| − | | |
| − | مہر و مہ گردد ز سوز لاالہ
| |
| − | | |
| − | دیدہ ام این سوز را در کوہ و کہ
| |
| − | | |
| − | این دو حرف لاالہ گفتار نیست
| |
| − | | |
| − | لاالہ جز تیغ بے زنہار نیست
| |
| − | | |
| − | زیستن با سوز او قہاری است
| |
| − | | |
| − | لاالہ ضرب است و ضرب کاری است
| |
| − | | |
| − | مومن و پیش کسان بستن نطاق
| |
| − | | |
| − | مومن و غداری و فقر و نفاق
| |
| − | | |
| − | با پشیزی دین و ملت را فروخت
| |
| − | | |
| − | ہم متاع خانہ و ہم خانہ سوخت
| |
| − | | |
| − | لاالہ اندر نمازش بود و نیست
| |
| − | | |
| − | نازہا اندر نیازش بود و نیست
| |
| − | | |
| − | نور در صوم و صلوت او نماند
| |
| − | | |
| − | جلوہ ئی در کائنات او نماند
| |
| − | | |
| − | آنکہ بود اﷲ او را ساز و برگ
| |
| − | | |
| − | فتنۂ او حب مال و ترس مرگ
| |
| − | | |
| − | رفت ازو آن مستی و ذوق و سرور
| |
| − | | |
| − | دین او اندر کتاب و او بگور
| |
| − | | |
| − | صحبتش با عصر حاضر در گرفت
| |
| − | | |
| − | حرف دین را از دو "پیغمبر" گرفت
| |
| − | | |
| − | آن ز ایران بود و این ہندی نژاد
| |
| − | | |
| − | آن ز حج بیگانہ و این از جہاد
| |
| − | | |
| − | تا جہاد و حج نماند از واجبات
| |
| − | | |
| − | رفت جان از پیکر صوم و صلوت
| |
| − | | |
| − | روح چون رفت از صلوت و از صیام
| |
| − | | |
| − | فرد ناہموار و ملت بے نظام
| |
| − | | |
| − | سینہ ہا از گرمی قرآن تہی
| |
| − | | |
| − | از چنین مردان چہ امید بہی
| |
| − | | |
| − | از خودی مرد مسلمان در گذشت
| |
| − | | |
| − | اے خضر دستی کہ آب از سر گذشت
| |
| − | | |
| − | سجدہ ئی کزوی زمین لرزیدہ است
| |
| − | | |
| − | بر مرادش مہر و مہ گردیدہ است
| |
| − | | |
| − | '''ق'''
| |
| − | | |
| − | سنگ اگر گیرد نشان آن سجود
| |
| − | | |
| − | در ہوا آشفتہ گردد ہمچو دود
| |
| − | | |
| − | این زمان جز سر بزیری ہیچ نیست
| |
| − | | |
| − | اندر و جز ضعف پیری ہیچ نیست
| |
| − | | |
| − | آن شکوہ ربی الاعلی کجاست
| |
| − | | |
| − | این گناہ اوست یا تقصیر ماست
| |
| − | | |
| − | ہر کسے بر جادۂ خود تند رو
| |
| − | | |
| − | ناقۂ ما بے زمام و ہرزہ دو
| |
| − | | |
| − | صاحب قرآن و بے ذوق طلب؟
| |
| − | | |
| − | العجب ثم العجب ثم العجب!
| |
| − | | |
| − | گر خدا سازد ترا صاحب نظر
| |
| − | | |
| − | روزگارے را کہ می آید نگر
| |
| − | | |
| − | عقلہا بیباک و دلھا بے گداز
| |
| − | | |
| − | چشمہا بے شرم و غرق اندر مجاز
| |
| − | | |
| − | علم و فن دین و سیاست، عقل و دل
| |
| − | | |
| − | زوج زوج اندر طواف آب و گل
| |
| − | | |
| − | آسیا آن مرز و بوم آفتاب
| |
| − | | |
| − | غیر بین از خویشتن اندر حجاب
| |
| − | | |
| − | قلب او بے واردات نو بنو
| |
| − | | |
| − | حاصلش را کس نگیرد باد و جو
| |
| − | | |
| − | روزگارش اندرین دیرینہ دیر
| |
| − | | |
| − | ساکن و یخ بستہ و بے ذوق سیر
| |
| − | | |
| − | صید ملایان و نخچیر ملوک
| |
| − | | |
| − | آہوی اندیشہ او لنگ و لوک
| |
| − | | |
| − | عقل و دین و دانش و ناموس و ننگ
| |
| − | | |
| − | بستہ فتراک لردان فرنگ
| |
| − | | |
| − | تاختم بر عالم افکار او
| |
| − | | |
| − | بر دریدم پردۂ اسرار او
| |
| − | | |
| − | در میان سینہ دل خون کردہ ام
| |
| − | | |
| − | تا جھانش را دگرگون کردہ ام
| |
| − | | |
| − | من بطبع عصر خود گفتم دو حرف
| |
| − | | |
| − | کردہ ام بحرین را اندر دو ظرف
| |
| − | | |
| − | حرف پیچاپیچ و حرف نیش دار
| |
| − | | |
| − | تا کنم عقل و دل مردان شکار
| |
| − | | |
| − | حرف تہ داری باند از فرنگ
| |
| − | | |
| − | نالۂ مستانہ ئی از تار چنگ
| |
| − | | |
| − | اصل این از ذکر و اصل آن ز فکر
| |
| − | | |
| − | اے تو بادا وارث این فکر و ذکر
| |
| − | | |
| − | آب جویم از دو بحر اصل من است
| |
| − | | |
| − | فصل من فصل است و ہم وصل من است
| |
| − | | |
| − | تا مزاج عصر من دیگر فتاد
| |
| − | | |
| − | طبع من ہنگامۂ دیگر نہاد
| |
| − | | |
| − | نوجوانان تشنہ لب خالی ایاغ
| |
| − | | |
| − | شستہ رو تاریک جان روشن دماغ
| |
| − | | |
| − | کم نگاہ و بے یقین و نا امید
| |
| − | | |
| − | چشم شان اندر جہان چیزی ندید
| |
| − | | |
| − | ناکسان منکر ز خود مومن بہ غیر
| |
| − | | |
| − | خشت بند از خاکشان معمار دیر
| |
| − | | |
| − | مکتب از مقصود خویش آگاہ نیست
| |
| − | | |
| − | تا بجذب اندرونش راہ نیست
| |
| − | | |
| − | نور فطرت راز جانہا پاک شست
| |
| − | | |
| − | یک گل رعنا ز شاخ او نرست
| |
| − | | |
| − | خشت را معمار ما کج می نہد
| |
| − | | |
| − | خوی بط با بچۂ شاہین دہد
| |
| − | | |
| − | علم تا سوزی نگیرد از حیات
| |
| − | | |
| − | دل نگیرد لذتی از واردات
| |
| − | | |
| − | علم جز شرح مقامات تو نیست
| |
| − | | |
| − | علم جز تفسیر آیات تو نیست
| |
| − | | |
| − | سوختن میباید اندر نار حس
| |
| − | | |
| − | تا بدانے نقرۂ خود را ز مس
| |
| − | | |
| − | علم حق اول حواس آخر حضور
| |
| − | | |
| − | آخر او مے نگنجد در شعور
| |
| − | | |
| − | صد کتاب آموزی از اہل ہنر
| |
| − | | |
| − | خوشتر آن درسی کہ گیری از نظر
| |
| − | | |
| − | ہر کسے زان می کہ ریزد از نظر
| |
| − | | |
| − | مست می گردد بانداز دگر
| |
| − | | |
| − | از دم باد سحر میرد چراغ
| |
| − | | |
| − | لالہ زان باد سحر، می در ایاغ
| |
| − | | |
| − | کم خور و کم خواب و کم گفتار باش
| |
| − | | |
| − | گرد خود گردندہ چون پرگار باش
| |
| − | | |
| − | منکر حق نزد ملا کافر است
| |
| − | | |
| − | منکر خود نزد من کافر تر است
| |
| − | | |
| − | آن بہ انکار وجود آمد "عجول،
| |
| − | | |
| − | این "عجول" و ھم "ظلوم" و ہم "جہول"
| |
| − | | |
| − | شیوۂ اخلاص را محکم بگیر
| |
| − | | |
| − | پاک شو از خوف سلطان و امیر
| |
| − | | |
| − | عدل در قہر و رضا از کف مدہ
| |
| − | | |
| − | قصد در فقر و غنا از کف مدہ
| |
| − | | |
| − | حکم دشوار است تأویلی مجو
| |
| − | | |
| − | جز بہ قلب خویش قندیلی مجو
| |
| − | | |
| − | حفظ جانہا ذکر و فکر بے حساب
| |
| − | | |
| − | حفظ تنہا ضبط نفس اندر شباب
| |
| − | | |
| − | حاکمی در عالم بالا و پست
| |
| − | | |
| − | جز بہ حفظ جان و تن ناید بدست
| |
| − | | |
| − | لذت سیر است مقصود سفر
| |
| − | | |
| − | گر نگہ بر آشیان داری مپر
| |
| − | | |
| − | ماہ گردد تا شود صاحب مقام
| |
| − | | |
| − | سیر آدم را مقام آمد حرام
| |
| − | | |
| − | زندگی جز لذت پرواز نیست
| |
| − | | |
| − | آشیان با فطرت او ساز نیست
| |
| − | | |
| − | رزق زاغ و کرکس اندر خاک گور
| |
| − | | |
| − | رزق بازان در سواد ماہ و ہور
| |
| − | | |
| − | سر دین صدق مقال اکل حلال
| |
| − | | |
| − | خلوت و جلوت تماشای جمال
| |
| − | | |
| − | در رہ دین سخت چون الماس زی
| |
| − | | |
| − | دل بحق بر بند و بے وسواس زی
| |
| − | | |
| − | سری از اسرار دین بر گویمت
| |
| − | | |
| − | داستانی از مظفر گویمت
| |
| − | | |
| − | اندر اخلاص عمل فرد فرید
| |
| − | | |
| − | پادشاہی با مقام با یزید
| |
| − | | |
| − | پیش او اسبی چو فرزندان عزیز
| |
| − | | |
| − | سخت کوش چون صاحب خود در ستیز
| |
| − | | |
| − | سبزہ رنگی از نجیبان عرب
| |
| − | | |
| − | باوفا، بے عیب، پاک اندر نسب
| |
| − | | |
| − | مرد مومن را عزیز اے نکتہ رس
| |
| − | | |
| − | چیست جز قرآن و شمشیر و فرس
| |
| − | | |
| − | من چہ گویم وصف آن خیر الجیاد
| |
| − | | |
| − | کوہ و روی آبہا رفتی چو باد
| |
| − | | |
| − | روز ہیجا از نظر آمادہ تر
| |
| − | | |
| − | تند بادی طایف کوہ و کمر
| |
| − | | |
| − | در تک او فتنہ ہای رستخیز
| |
| − | | |
| − | سنگ از ضرب سم او ریز ریز
| |
| − | | |
| − | روزے آن حیوان چو انسان ارجمند
| |
| − | | |
| − | گشت از درد شکم زار و نژند
| |
| − | | |
| − | کرد بیطاری علاجش از شراب
| |
| − | | |
| − | اسب شہ را وارہاند از پیچ و تاب
| |
| − | | |
| − | شاہ حق بین دیگر آن یکران نخواست
| |
| − | | |
| − | شرع تقوی از طریق ما جداست
| |
| − | | |
| − | اے ترا بخشد خدا قلب و جگر
| |
| − | | |
| − | طاعت مرد مسلمانی نگر
| |
| − | | |
| − | دین سراپا سوختن اندر طلب
| |
| − | | |
| − | انتہایش عشق و آغازش ادب
| |
| − | | |
| − | آبروے گل ز رنگ و بوے اوست
| |
| − | | |
| − | بے ادب، بے رنگ و بو، بے آبروست
| |
| − | | |
| − | نوجوانے را چو بینم بے ادب
| |
| − | | |
| − | روز من تاریک می گردد چو شب
| |
| − | | |
| − | تاب و تب در سینہ افزاید مرا
| |
| − | | |
| − | یاد عھد مصطفی آید مرا
| |
| − | | |
| − | از زمان خود پشیمان میشوم
| |
| − | | |
| − | در قرون رفتہ پنھان میشوم
| |
| − | | |
| − | ستر زن یا زوج یا خاک لحد
| |
| − | | |
| − | ستر مردان حفظ خویش از یار بد
| |
| − | | |
| − | حرف بد را بر لب آوردن خطاست
| |
| − | | |
| − | کافر و مومن ہمہ خلق خداست
| |
| − | | |
| − | آدمیت، احترام آدمی
| |
| − | | |
| − | با خبر شو از مقام آدمی
| |
| − | | |
| − | آدمی از ربط و ضبط تن بہ تن
| |
| − | | |
| − | بر طریق دوستی گامی بزن
| |
| − | | |
| − | بندۂ عشق از خدا گیرد طریق
| |
| − | | |
| − | می شود بر کافر و مومن شفیق
| |
| − | | |
| − | کفر و دین را گیر در پہنای دل
| |
| − | | |
| − | دل اگر بگریزد از دل واے دل
| |
| − | | |
| − | گرچہ دل زندانی آب و گل است
| |
| − | | |
| − | اینہمہ آفاق آفاق دل است
| |
| − | | |
| − | گرچہ باشی از خداوندان دہ
| |
| − | | |
| − | فقر را از کف مدہ از کف مدہ
| |
| − | | |
| − | سوز او خوابیدہ در جان تو ہست
| |
| − | | |
| − | این کہن می از نیاگان تو ہست
| |
| − | | |
| − | در جھان جز درد دل سامان مخواہ
| |
| − | | |
| − | نعمت از حق خواہ و از سلطان مخواہ
| |
| − | | |
| − | اے بسا مرد حق اندیش و بصیر
| |
| − | | |
| − | می شود از کثرت نعمت ضریر
| |
| − | | |
| − | کثرت نعمت گداز از دل برد
| |
| − | | |
| − | ناز می آرد نیاز از دل برد
| |
| − | | |
| − | سالہا اندر جھان گردیدہ ام
| |
| − | | |
| − | نم بہ چشم منعمان کم دیدہ ام
| |
| − | | |
| − | من فداے آنکہ درویشانہ زیست
| |
| − | | |
| − | واے آن کو از خدا بیگانہ زیست
| |
| − | | |
| − | در مسلمانان مجو آن ذوق و شوق
| |
| − | | |
| − | آن یقین آن رنگ و بو آن ذوق و شوق
| |
| − | | |
| − | عالمان از علم قرآن بے نیاز
| |
| − | | |
| − | صوفیان درندہ گرگ و مو دراز
| |
| − | | |
| − | گرچہ اندر خانقاہان ہای و ہوست
| |
| − | | |
| − | کو جوانمردی کہ صہبا در کدوست
| |
| − | | |
| − | ہم مسلمانان افرنگی مآب
| |
| − | | |
| − | چشمۂ کوثر بجویند از سراب
| |
| − | | |
| − | بے خبر از سر دین اند این ہمہ
| |
| − | | |
| − | اہل کین اند اھل کین اند این ہمہ
| |
| − | | |
| − | خیر و خوبی بر خواص آمد حرام
| |
| − | | |
| − | دیدہ ام صدق و صفا را در عوام
| |
| − | | |
| − | اہل دین را باز دان از اہل کین
| |
| − | | |
| − | ہم نشین حق بجو با او نشین
| |
| − | | |
| − | کرکسان را رسم و آئین دیگر است
| |
| − | | |
| − | سطوت پرواز شاہین دیگرست
| |
| − | | |
| − | مرد حق از آسمان افتد چو برق
| |
| − | | |
| − | ہیزم او شہر و دشت غرب و شرق
| |
| − | | |
| − | ما ہنوز اندر ظلام کائنات
| |
| − | | |
| − | او شریک اہتمام کائنات
| |
| − | | |
| − | او کلیم و او مسیح و او خلیل
| |
| − | | |
| − | او محمد او کتاب او جبرئیل
| |
| − | | |
| − | آفتاب کائنات اہل دل
| |
| − | | |
| − | از شعاع او حیات اہل دل
| |
| − | | |
| − | اول اندر نار خود سوزد ترا
| |
| − | | |
| − | باز سلطانے بیاموزد ترا
| |
| − | | |
| − | ما ہمہ با سوز او صاحبدلیم
| |
| − | | |
| − | ورنہ نقش باطل آب و گلیم
| |
| − | | |
| − | ترسم این عصری کہ تو زادی درآن
| |
| − | | |
| − | در بدن غرق است و کم داند ز جان
| |
| − | | |
| − | چون بدن از قحط جان ارزان شود
| |
| − | | |
| − | مرد حق در خویشتن پنھان شود
| |
| − | | |
| − | در نیابد جستجو آن مرد را
| |
| − | | |
| − | گرچہ بیند روبرو آن مرد را
| |
| − | | |
| − | تو مگر ذوق طلب از کف مدہ
| |
| − | | |
| − | گرچہ در کار تو افتد صد گرہ
| |
| − | | |
| − | گر نیابی صحبت مرد خبیر
| |
| − | | |
| − | از اب وجد آنچہ من دارم بگیر
| |
| − | | |
| − | پیر رومی را رفیق راہ ساز
| |
| − | | |
| − | تا خدا بخشد ترا سوز و گداز
| |
| − | | |
| − | زانکہ رومی مغز را داند ز پوست
| |
| − | | |
| − | پای او محکم فتد در کوی دوست
| |
| − | | |
| − | شرح او کردند و او را کس ندید
| |
| − | | |
| − | معنی او چون غزال از ما رمید
| |
| − | | |
| − | رقص تن از حرف او آموختند
| |
| − | | |
| − | چشم را از رقص جان بر دوختند
| |
| − | | |
| − | رقص تن در گردش آرد خاک را
| |
| − | | |
| − | رقص جان برھم زند افلاک را
| |
| − | | |
| − | علم و حکم از رقص جان آید بدست
| |
| − | | |
| − | ہم زمین ہم آسمان آید بدست
| |
| − | | |
| − | فرد ازوی صاحب جذب کلیم
| |
| − | | |
| − | ملت ازوی وارث ملک عظیم
| |
| − | | |
| − | رقص جان آموختن کاری بود
| |
| − | | |
| − | غیر حق را سوختن کاری بود
| |
| − | | |
| − | تا ز نار حرص و غم سوزد جگر
| |
| − | | |
| − | جان برقص اندر نیاید اے پسر
| |
| − | | |
| − | ضعف ایمانست و دلگیریست غم
| |
| − | | |
| − | نوجوانا "نیمہ پیری است غم"
| |
| − | | |
| − | می شناسی حرص "فقر حاضر" است
| |
| − | | |
| − | من غلام آنکہ بر خود قاہر است
| |
| − | | |
| − | اے مرا تسکین جان ناشکیب
| |
| − | | |
| − | تو اگر از رقص جان گیری نصیب
| |
| − | | |
| − | سر دین مصطفے گویم ترا
| |
| − | | |
| − | ہم بہ قبر اندر دعا گویم ترا
| |
