|
|
| Line 1: |
Line 1: |
| − | <div dir="rtl">
| + | sdsdfsdfsd |
| − | '''حضور'''
| |
| − | | |
| − | گرچہ جنت از تجلی ہای اوست
| |
| − | | |
| − | جان نیاساید بجز دیدار دوست
| |
| − | | |
| − | ما ز اصل خویشتن در پردہ ایم
| |
| − | | |
| − | طائریم و آشیان گم کردہ ایم
| |
| − | | |
| − | علم اگر کج فطرت و بد گوہر است
| |
| − | | |
| − | پیش چشم ما حجاب اکبر است
| |
| − | | |
| − | علم را مقصود اگر باشد نظر
| |
| − | | |
| − | می شود ھم جادہ و ہم راہبر
| |
| − | | |
| − | می نہد پیش تو از قشر وجود
| |
| − | | |
| − | تا تو پرسی چیست راز این نمود
| |
| − | | |
| − | جادہ را ہموار سازد اینچین
| |
| − | | |
| − | شوق را بیدار سازد اینچنین
| |
| − | | |
| − | درد و داغ و تاب و تب بخشد ترا
| |
| − | | |
| − | گریہ ہای نیم شب بخشد ترا
| |
| − | | |
| − | علم تفسیر جہان رنگ و بو
| |
| − | | |
| − | دیدہ و دل پرورش گیرد ازو
| |
| − | | |
| − | بر مقام جذب و شوق آرد ترا
| |
| − | | |
| − | باز چون جبریل بگذارد ترا
| |
| − | | |
| − | عشق کس را کی بخلوت می برد
| |
| − | | |
| − | او ز چشم خویش غیرت می برد
| |
| − | | |
| − | اول او ہم رفیق و ہم طریق
| |
| − | | |
| − | آخر او راہ رفتن بے رفیق
| |
| − | | |
| − | در گذشتم زان ہمہ حور و قصور
| |
| − | | |
| − | زورق جان باختم در بحر نور
| |
| − | | |
| − | غرق بودم در تماشای جمال
| |
| − | | |
| − | ہر زمان در انقلاب و لایزال
| |
| − | | |
| − | گم شدم اندر ضمیر کائنات
| |
| − | | |
| − | چون رباب آمد بچشم من حیات
| |
| − | | |
| − | آنکہ ہر تارش رباب دیگری
| |
| − | | |
| − | ہر نوا از دیگرے خونین تری
| |
| − | | |
| − | ما ہمہ یک دودمان نار و نور
| |
| − | | |
| − | آدم و مہر و مہ و جبریل و حور
| |
| − | | |
| − | پیش جان آئینہ ئی آویختند
| |
| − | | |
| − | حیرتے را با یقین آمیختند
| |
| − | | |
| − | صبح امروزی کہ نورش ظاہر است
| |
| − | | |
| − | در حضورش دوش و فردا حاضر است
| |
| − | | |
| − | حق ہویدا با ہمہ اسرار خویش
| |
| − | | |
| − | با نگاہ من کند دیدار خویش
| |
| − | | |
| − | دیدنش افزودن بے کاستن
| |
| − | | |
| − | دیدنش از قبر تن برخاستن
| |
| − | | |
| − | عبد و مولا در کمین یکدگر
| |
| − | | |
| − | ہر دو بیتاب اند از ذوق نظر
| |
| − | | |
| − | زندگی ہر جا کہ باشد جستجوست
| |
| − | | |
| − | حل نشد این نکتہ من صیدم کہ اوست
| |
| − | | |
| − | عشق جان را لذت دیدار داد
| |
| − | | |
| − | با زبانم جرأت گفتار داد
| |
| − | | |
| − | اے دو عالم از تو با نور و نظر
| |
| − | | |
| − | اندکے آن خاکدانی را نگر
| |
| − | | |
| − | بندۂ آزاد را ناسازگار
| |
| − | | |
| − | بر دمد از سنبل او نیش خار
| |
| − | | |
| − | غالبان غرق اند در عیش و طرب
| |
| − | | |
| − | کار مغلوبان شمار روز و شب
| |
| − | | |
| − | از ملوکیت جہان تو خراب
| |
| − | | |
| − | تیرہ شب در آستین آفتاب
| |
| − | | |
| − | دانش افرنگیان غارتگری
| |
| − | | |
| − | دیر ہا خیبر شد از بے حیدری
| |
| − | | |
| − | آنکہ گوید لاالہ بیچارہ ایست
| |
| − | | |
| − | فکرش از بے مرکزی آوارہ ایست
| |
| − | | |
| − | چار مرگ اندر پی این دیر میر
| |
| − | | |
| − | سود خوار و والی و ملا و پیر
| |
| − | | |
| − | اینچنین عالم کجا شایان تست
| |
| − | | |
| − | آب و گل داغی کہ بر دامان تست
| |
| − | | |
| − | '''ندای جمال'''
| |
| − | | |
| − | کلک حق از نقشہای خوب و زشت
| |
| − | | |
| − | ہر چہ ما را سازگار آمد نوشت
| |
| − | | |
| − | چیست بودن دانی اے مرد نجیب؟
| |
| − | | |
| − | از جمال ذات حق بردن نصیب
| |
| − | | |
| − | آفریدن جستجوے دلبرے
| |
| − | | |
| − | وانمودن خویش را بر دیگرے
| |
| − | | |
| − | اینہمہ ہنگامہ ہای ہست و بود
| |
| − | | |
| − | بے جمال ما نیاید در وجود
| |
| − | | |
| − | زندگی ہم فانی و ہم باقی است
| |
| − | | |
| − | این ہمہ خلاقی و مشتاقی است
| |
| − | | |
| − | زندہ ئی؟ مشتاق شو خلاق شو
| |
| − | | |
| − | ہمچو ما گیرندۂ آفاق شو
| |
| − | | |
| − | در شکن آنرا کہ ناید سازگار
| |
| − | | |
| − | از ضمیر خود دگر عالم بیار
| |
| − | | |
| − | بندۂ آزاد را آید گران
| |
| − | | |
| − | زیستن اندر جھان دیگران
| |
| − | | |
| − | ہر کہ او را قوت تخلیق نیست
| |
| − | | |
| − | پیش ما جز کافر و زندیق نیست
| |
| − | | |
| − | '''ق'''
| |
| − | | |
| − | از جمال ما نصیب خود نبرد
| |
| − | | |
| − | از نخیل زندگانے بر نخورد
| |
| − | | |
| − | مرد حق برندہ چون شمشیر باش
| |
| − | | |
| − | خود جہان خویش را تقدیر باش
| |
| − | | |
| − | '''زندہ رود'''
| |
| − | | |
| − | چیست آئین جہان رنگ و بو
| |
| − | | |
| − | جز کہ آب رفتہ می ناید بجو
| |
| − | | |
| − | زندگانے را سر تکرار نیست
| |
| − | | |
| − | فطرت او خوگر تکرار نیست
| |
| − | | |
| − | زیر گردون رجعت او را نارواست
| |
| − | | |
| − | چون ز پا افتاد قومی برنخاست
| |
| − | | |
| − | ملتی چون مرد، کم خیزد ز قبر
| |
| − | | |
| − | چارۂ او چیست غیر از قبر و صبر
| |
| − | | |
| − | '''ندای جمال'''
| |
| − | | |
| − | زندگانی نیست تکرار نفس
| |
| − | | |
| − | اصل او از حی و قیوم است و بس
| |
| − | | |
| − | قرب جان با آنکہ گفت "انی قریب"
| |
| − | | |
| − | از حیات جاودان بردن نصیب
| |
| − | | |
| − | فرد از توحید لاہوتی شود
| |
| − | | |
| − | ملت از توحید جبروتی شود
| |
| − | | |
| − | بایزید و شبلی و بوذر ازوست
| |
| − | | |
| − | امتان را طغرل و سنجر ازوست
| |
| − | | |
| − | بے تجلی نیست آڈم را ثبات
| |
| − | | |
| − | جلوۂ ما فرد و ملت را حیات
| |
| − | | |
| − | ہر دو از توحید می گیرد کمال
| |
| − | | |
| − | زندگی این را جلال، آنرا جمال
| |
| − | | |
| − | این سلیمانی است آن سلمانی است
| |
| − | | |
| − | آن سراپا فقر و این سلطانی است
| |
| − | | |
| − | آن یکی را بیند، این گردد یکی
| |
| − | | |
| − | در جہان با آن نشین با این بزی
| |
| − | | |
| − | چیست ملت ایکہ گوئی لاالہ
| |
| − | | |
| − | با ہزاران چشم بودن یک نگہ
| |
| − | | |
| − | اہل حق را حجت و دعوی یکیست
| |
| − | | |
| − | خیمہ ہای ما جدا دلہا یکی است
| |
| − | | |
| − | ذرہ ہا از یک نگاہ آفتاب
| |
| − | | |
| − | یک نگہ شو تا شود حق بے حجاب
| |
| − | | |
| − | یک نگاہی را بچشم کم مبین
| |
| − | | |
| − | از تجلی ہای توحید است این
| |
| − | | |
| − | ملتی چون می شود توحید مست
| |
| − | | |
| − | قوت و جبروت می آید بدست
| |
| − | | |
| − | روح ملت را وجود از انجمن
| |
| − | | |
| − | روح ملت نیست محتاج بدن
| |
| − | | |
| − | تا وجودش را نمود از صحبت است
| |
| − | | |
| − | مرد چون شیرازۂ صحبت شکست
| |
| − | | |
| − | مردہ ئی از یک نگاہی زندہ شو
| |
| − | | |
| − | بگذر از بے مرکزی پایندہ شو
| |
| − | | |
| − | وحدت افکار و کردار آفرین
| |
| − | | |
| − | تا شوی اندر جہان صاحب نگین
| |
| − | | |
| − | '''زندہ رود'''
| |
| − | | |
| − | من کیم تو کیستی عالم کجاست
| |
| − | | |
| − | در میان ما و تو دوری چراست
| |
| − | | |
| − | من چرا در بند تقدیرم بگوی
| |
| − | | |
| − | تو نمیری من چرا میرم بگوی
| |
| − | | |
| − | '''ندای جمال'''
| |
| − | | |
| − | بودہ ئی اندر جھان چار سو
| |
| − | | |
| − | ہر کہ گنجد اندرو میرد درو
| |
| − | | |
| − | زندگی خواہی خودی را پیش کن
| |
| − | | |
| − | چار سو را غرق اندر خویش کن
| |
| − | | |
| − | باز بینی من کیم تو کیستی
| |
| − | | |
| − | در جھان چون مردی و چون زیستی
| |
| − | | |
| − | '''زندہ رود'''
| |
| − | | |
| − | پوزش این مرد نادان در پذیر
| |
| − | | |
| − | پردہ را از چہرۂ تقدیر گیر
| |
| − | | |
| − | انقلاب روس و آلمان دیدہ ام
| |
| − | | |
| − | شور در جان مسلمان دیدہ ام
| |
| − | | |
| − | دیدہ ام تدبیر ہای غرب و شرق
| |
| − | | |
| − | وانما تقدیر ہای غرب و شرق
| |
| − | | |
| − | '''افتادن تجلی جلال'''
| |
| − | | |
| − | ناگھان دیدم جہان خویش را
| |
| − | | |
| − | آن زمین و آسمان خویش را
| |
| − | | |
| − | غرق در نور شفق گون دیدمش
| |
| − | | |
| − | سرخ مانند طبر خون دیدمش
| |
| − | | |
| − | زان تجلی ہا کہ در جانم شکست
| |
| − | | |
| − | چون کلیم اﷲ فتادم جلوہ مست
| |
| − | | |
| − | نور او ھر پردگی را وانمود
| |
| − | | |
| − | تاب گفتار از زبان من ربود
| |
| − | | |
| − | از ضمیر عالم بے چند و چون
| |
| − | | |
| − | یک نوای سوزناک آمد برون
| |
| − | | |
| − | "بگذر از خاور و افسونی افرنگ مشو
| |
| − | | |
| − | کہ نیرزد بجوی اینہمہ دیرینہ و نو
| |
| − | | |
| − | آن نگینے کہ تو با اہرمنان باختہ ئی
| |
| − | | |
| − | ہم بہ جبریل امینی نتوان کرد گرو
| |
| − | | |
| − | زندگی انجمن آرا و نگھدار خود است
| |
| − | | |
| − | اے کہ در قافلہ ئی، بے ہمہ شو با ہمہ رو
| |
| − | | |
| − | تو فروزندہ تر از مہر منیر آمدہ ئی
| |
| − | | |
| − | آنچنان زی کہ بہر ذرہ رسانی پرتو
| |
| − | | |
| − | چون پرکاہ کہ در رھگذر باد افتاد
| |
| − | | |
| − | رفت اسکندر و دارا و قباد و خسرو
| |
| − | | |
| − | از تنک جامی تو میکدہ رسوا گردید
| |
| − | | |
| − | شیشہ ئی گیر و حکیمانہ بیاشام و برو"
| |
