|
|
| Line 1: |
Line 1: |
| − | <div dir ="rtl">
| + | sfsdfsd |
| − | '''در حضور شاہ ہمدان'''
| |
| − | | |
| − | '''زندہ رود'''
| |
| − | | |
| − | از تو خواھم سر یزدان را کلید
| |
| − | | |
| − | طاعت از ما جست و شیطان آفرید
| |
| − | | |
| − | زشت و ناخوش را چنان آراستن
| |
| − | | |
| − | در عمل از ما نکوئی خواستن
| |
| − | | |
| − | از تو پرسم این فسون سازی کہ چہ
| |
| − | | |
| − | با قمار بدنشین بازی کہ چہ
| |
| − | | |
| − | مشت خاک و این سپہر گرد گرد
| |
| − | | |
| − | خود بگو می زیبدش کاری کہ کرد
| |
| − | | |
| − | کار ما، افکار ما، آزار ما
| |
| − | | |
| − | دست با دندان گزیدن کار ما
| |
| − | | |
| − | '''شاہ ہمدان'''
| |
| − | | |
| − | بندہ ئی کز خویشتن دارد خبر
| |
| − | | |
| − | آفریند منفعت را از ضرر
| |
| − | | |
| − | بزم با دیو است آدم را وبال
| |
| − | | |
| − | رزم با دیو است آدم را جمال
| |
| − | | |
| − | خویش را بر اہرمن باید زدن
| |
| − | | |
| − | تو ہمہ تیغ آن ہمہ سنگ فسن
| |
| − | | |
| − | تیز تر شو تا فتد ضرب تو سخت
| |
| − | | |
| − | ورنہ باشی در دو گیتی تیرہ بخت
| |
| − | | |
| − | '''زندہ رود'''
| |
| − | | |
| − | زیر گردون آدم آدم را خورد
| |
| − | | |
| − | ملتے بر ملتے دیگر چرد
| |
| − | | |
| − | جان ز اہل خطہ سوزد چون سپند
| |
| − | | |
| − | خیزد از دل نالہ ہای دردمند
| |
| − | | |
| − | زیرک و دراک و خوش گل ملتی است
| |
| − | | |
| − | در جہان تر دستی او آیتی است
| |
| − | | |
| − | ساغرش غلطندہ اندر خون اوست
| |
| − | | |
| − | در نے من نالہ از مضمون اوست
| |
| − | | |
| − | از خودی تا بے نصیب افتادہ است
| |
| − | | |
| − | در دیار خود غریب افتادہ است
| |
| − | | |
| − | دستمزد او بدست دیگران
| |
| − | | |
| − | ماہی رودش بہ شست دیکران
| |
| − | | |
| − | کاروانہا سوی منزل گام گام
| |
| − | | |
| − | کار او نا خوب و بے اندام و خام
| |
| − | | |
| − | از غلامی جذبہ ہای او بمرد
| |
| − | | |
| − | آتشے اندر رگ تاکش فسرد
| |
| − | | |
| − | تا نپنداری کہ بود است اینچین
| |
| − | | |
| − | جبہہ را ہموارہ سود است اینچنین
| |
| − | | |
| − | در زمانی صف شکن ہم بودہ است
| |
| − | | |
| − | چیرہ و جانباز و پر دم بودہ است
| |
| − | | |
| − | کوہہای خنگ سار او نگر
| |
| − | | |
| − | آتشین دست چنار او نگر
| |
| − | | |
| − | در بہاران لعل میریزد ز سنگ
| |
| − | | |
| − | خیزد از خاکش یکی طوفان رنگ
| |
| − | | |
| − | لکہ ھای ابر در کوہ و دمن
| |
| − | | |
| − | پنبہ پران از کمان پنبہ زن
| |
| − | | |
| − | کوہ و دریا و غروب آفتاب
| |
| − | | |
| − | من خدارا دیدم آنجا بے حجاب
| |
| − | | |
| − | با نسیم آوارہ بودم در نشاط
| |
| − | | |
| − | "بشنو از نے" می سرودم در نشاط
| |
| − | | |
| − | مرغکی می گفت اندر شاخسار
| |
| − | | |
| − | با پشیزی می نیرزد این بہار
| |
| − | | |
| − | لالہ رست و نرگس شہلا دمید
| |
| − | | |
| − | باد نو روزی گریبانش درید
| |
| − | | |
| − | عمرھا بالید ازین کوہ و کمر
| |
| − | | |
| − | نستر از نور قمر پاکیزہ تر
| |
| − | | |
| − | عمر ہا گل رخت بر بست و گشاد
| |
| − | | |
| − | خاک ما دیگر شہاب الدین نزاد
| |
| − | | |
| − | نالۂ پر سوز آن مرغ سحر
| |
| − | | |
| − | داد جانم را تب و تاب دگر
| |
| − | | |
| − | تا یکی دیوانہ دیدم در خروش
| |
| − | | |
| − | آنکہ برد از من متاع صبر و ہوش
| |
| − | | |
| − | "بگذر ز ما و نالۂ مستانہ ئی مجوی
| |
| − | | |
| − | بگذر ز شاخ گل کہ طلسمی است رنگ و بوے
| |
| − | | |
| − | گفتی کہ شبنم از ورق لالہ می چکد
| |
| − | | |
| − | غافلی دلی است اینکہ بگرید کنار جوی
| |
| − | | |
| − | این مشت پر کجا و سرود اینچنین کجا
| |
| − | | |
| − | روح غنی است ماتمی مرگ آرزوی
| |
| − | | |
| − | باد صبا اگر بہ جنیوا گذر کنی،
| |
| − | | |
| − | حرفی ز ما بہ مجلس اقوام باز گوی
| |
| − | | |
| − | دہقان و کشت و جوی و خیابان فروختند
| |
| − | | |
| − | قومی فروختند و چہ ارزان فروختند"
| |
| − | | |
| − | '''شاہ ہمدان'''
| |
| − | | |
| − | با تو گویم رمز باریک اے پسر
| |
| − | | |
| − | تن ہمہ خاک است و جان والا گہر
| |
| − | | |
| − | جسم را از بہر جان باید گداخت
| |
| − | | |
| − | پاک را از خاک می باید شناخت
| |
| − | | |
| − | گر ببری پارۂ تن را ز تن
| |
| − | | |
| − | رفت از دست تو آن لخت بدن
| |
| − | | |
| − | لیکن آن جانی کہ گردد جلوہ مست
| |
| − | | |
| − | گر ز دست او را دہی آید بدست
| |
| − | | |
| − | جوہرش با ہیچ شی مانند نیست
| |
| − | | |
| − | ہست اندر بند و اندر بند نیست
| |
| − | | |
| − | گر نگھداری بمیرد در بدن
| |
| − | | |
| − | ور بیفشانے، فروغ انجمن
| |
| − | | |
| − | چیست جان جلوہ مست اے مرد راد
| |
| − | | |
| − | چیست جان دادن ز دست ایمرد راد
| |
| − | | |
| − | چیست جان دادن بحق پرداختن
| |
| − | | |
| − | کوہ را با سوز جان بگداختن
| |
| − | | |
| − | جلوہ مستی خویش را دریافتن
| |
| − | | |
| − | در شبان چون کوکبی بر تافتن
| |
| − | | |
| − | خویش را نایافتن نابودن است
| |
| − | | |
| − | یافتن خود را بخود بخشودن است
| |
| − | | |
| − | ہر کہ خود را دید و غیر از خود ندید
| |
| − | | |
| − | رخت از زندان خود بیرون کشید
| |
| − | | |
| − | جلوہ بد مستی کہ بیند خویش را
| |
| − | | |
| − | خوشتر از نوشینہ و داند نیش را
| |
| − | | |
| − | در نگاہش جان چو باد ارزان شود
| |
| − | | |
| − | پیش او زندان او لرزان شود
| |
| − | | |
| − | تیشۂ او خارہ را بر مے درد
| |
| − | | |
| − | تا نصیب خود ز گیتی می برد
| |
| − | | |
| − | تا ز جان بگذشت جانش جان اوست
| |
| − | | |
| − | ورنہ جانش یکدو دم مہمان اوست
| |
| − | | |
| − | '''زندہ رود'''
| |
| − | | |
| − | گفتہ ئی از حکمت زشت و نکوی
| |
| − | | |
| − | پیر دانا نکتۂ دیگر بگوی
| |
| − | | |
| − | مرشد معنی نگاہان بودہ ئی
| |
| − | | |
| − | محرم اسرار شاہان بودہ ئی
| |
| − | | |
| − | ما فقیر و حکمران خواہد خراج
| |
| − | | |
| − | چیست اصل اعتبار تخت و تاج
| |
| − | | |
| − | '''شاہ ہمدان'''
| |
| − | | |
| − | اصل شاہی چیست اندر شرق و غرب
| |
| − | | |
| − | یا رضای امتان یا حرب و ضرب
| |
| − | | |
| − | فاش گویم با تو اے والا مقام
| |
| − | | |
| − | باج را جز با دو کس دادن حرام
| |
| − | | |
| − | یا "اولی الامری" کہ "منکم" شأن اوست
| |
| − | | |
| − | آیۂ حق حجت و برہان اوست
| |
| − | | |
| − | یا جوانمردی چو صرصر تند خیز
| |
| − | | |
| − | شہر گیر و خویش باز اندر ستیز
| |
| − | | |
| − | روز کین کشور گشا از قاہری
| |
| − | | |
| − | روز صلح از شیوہ ہای دلبری
| |
| − | | |
| − | می توان ایران و ہندوستان خرید
| |
| − | | |
| − | پادشاہی را ز کس نتوان خرید
| |
| − | | |
| − | جام جم را اے جوان باہنر
| |
| − | | |
| − | کس نگیرد از دکان شیشہ گر
| |
| − | | |
| − | ور بگیرد مال او جز شیشہ نیست
| |
| − | | |
| − | شیشہ را غیر از شکستن پیشہ نیست
| |
| − | | |
| − | '''غنی'''
| |
| − | | |
| − | ہند را این ذوق آزادی کہ داد
| |
| − | | |
| − | صید را سودای صیادی کہ داد
| |
| − | | |
| − | آن برہمن زادگان زندہ دل
| |
| − | | |
| − | لالۂ احمر ز روی شان خجل
| |
| − | | |
| − | تیزبین و پختہ کار و سخت کوش
| |
| − | | |
| − | از نگاہشان فرنگ اندر خروش
| |
| − | | |
| − | اصلشان از خاک دامنگیر ماست
| |
| − | | |
| − | مطلع این اختران کشمیر ماست
| |
| − | | |
| − | خاک ما را بے شرر دانی اگر
| |
| − | | |
| − | بر درون خود یکی بگشا نظر
| |
| − | | |
| − | اینہمہ سوزی کہ داری از کجاست
| |
| − | | |
| − | این دم باد بھاری از کجاست
| |
| − | | |
| − | این ہمان باد است کز تأثیر او
| |
| − | | |
| − | کوہسار ما بگیرد رنگ و بو
| |
| − | | |
| − | ہیچ میدانی کہ روزی در ولر
| |
| − | | |
| − | موجہ ئی می گفت با موج دگر
| |
| − | | |
| − | چند در قلزم بہ یکدیگر زنیم
| |
| − | | |
| − | خیز تا یک دم بساحل سر زنیم
| |
| − | | |
| − | زادۂ ما یعنی آن جوی کہن
| |
| − | | |
| − | شور او در وادے و کوہ و دمن
| |
| − | | |
| − | ہر زمان بر سنگ رہ خود را زند
| |
| − | | |
| − | تا بنای کوہ را بر می کند
| |
| − | | |
| − | آن جوان کو شہر و دشت و در گرفت
| |
| − | | |
| − | پرورش از شیر صد مادر گرفت
| |
| − | | |
| − | سطوت او خاکیان را محشری است
| |
| − | | |
| − | این ہمہ از ماست، نے از دیگری است
| |
| − | | |
| − | زیستن اندر حد ساحل خطاست
| |
| − | | |
| − | ساحل ما سنگی اندر راہ ماست
| |
| − | | |
| − | با کران در ساختن مرگ دوام
| |
| − | | |
| − | گرچہ اندر بحر غلتی صبح و شام
| |
| − | | |
| − | زندگی جولان میان کوہ و دشت
| |
| − | | |
| − | اے خنک موجی کہ از ساحل گذشت
| |
| − | | |
| − | ایکہ خواندی خط سیمای حیات
| |
| − | | |
| − | اے بہ خاور دادہ غوغای حیات
| |
| − | | |
| − | اے ترا آہی کہ می سوزد جگر
| |
| − | | |
| − | تو ازو بیتاب و ما بیتاب تر
| |
| − | | |
| − | اے ز تو مرغ چمن را ہای و ہو
| |
| − | | |
| − | سبزہ از اشک تو می گیرد وضو
| |
| − | | |
| − | ایکہ از طبع تو کشت گل دمید
| |
| − | | |
| − | اے ز امید تو جانہا پر امید
| |
| − | | |
| − | کاروانھا را صدای تو درا
| |
| − | | |
| − | تو ز اھل خطہ نومیدی چرا
| |
| − | | |
| − | دل میان سینۂ شان مردہ نیست
| |
| − | | |
| − | اخگر شان زیر یخ افسردہ نیست
| |
| − | | |
| − | باش تا بینی کہ بے آواز صور
| |
| − | | |
| − | ملتے بر خیزد از خاک قبور
| |
| − | | |
| − | غم مخور اے بندۂ صاحب نظر
| |
| − | | |
| − | بر کش آن آہی کہ سوزد خشک و تر
| |
| − | | |
| − | شہر ہا زیر سپہر لاجورد
| |
| − | | |
| − | سوخت از سوز دل درویش مرد
| |
| − | | |
| − | سلطنت نازکتر آمد از حباب
| |
| − | | |
| − | از دمی او را توان کردن خراب
| |
| − | | |
| − | از نوا تشکیل تقدیر امم
| |
| − | | |
| − | از نوا تخریب و تعمیر امم
| |
| − | | |
| − | نشتر تو گرچہ در دلہا خلید
| |
| − | | |
| − | مر ترا چونانکہ ہستی کس ندید
| |
| − | | |
| − | پردۂ تو از نوای شاعری است
| |
| − | | |
| − | آنچہ گوئی ماورای شاعری است
| |
| − | | |
| − | تازہ آشوبی فکن اندر بہشت
| |
| − | | |
| − | یک نوا مستانہ زن اندر بہشت
| |
| − | | |
| − | '''زندہ رود'''
| |
| − | | |
| − | با نشئہ درویشی در ساز و دمادم زن
| |
| − | | |
| − | چون پختہ شوی خود را بر سلطنت جم زن
| |
| − | | |
| − | گفتند جہان ما آیا بتو می سازد
| |
| − | | |
| − | گفتم کہ نمی سازد گفتند کہ برہم زن
| |
| − | | |
| − | در میکدہ ہا دیدم شایستہ حریفی نیست
| |
| − | | |
| − | با رستم دستان زن با مغچہ ہا کم زن
| |
| − | | |
| − | اے لالہ صحرائی تنہا نتوانی سوخت
| |
| − | | |
| − | این داغ جگر تابی بر سینہ آدم زن
| |
| − | | |
| − | تو سوز درون او تو گرمے خون او
| |
| − | | |
| − | باور نکنی چاکی در پیکر عالم زن
| |
| − | | |
| − | عقل است چراغ تو در راہگذاری نہ
| |
| − | | |
| − | عشق است ایاغ تو با بندۂ محرم زن
| |
| − | | |
| − | لخت دل پر خونی از دیدہ فرو ریزم
| |
| − | | |
| − | لعلی ز بدخشانم بردار و بخاتم زن
| |
