|
|
| Line 1: |
Line 1: |
| − | <div dir="rtl">
| + | vbvnyy |
| − | پیغام افغانی با ملت روسیہ
| |
| − | | |
| − | '''جمال الدین افغانی کا پیغام روسیوں کے نام۔'''
| |
| − | | |
| − | منزل و مقصود قرآن دیگر است
| |
| − | | |
| − | رسم و آئین مسلمان دیگر است
| |
| − | | |
| − | در دل او آتش سوزندہ نیست
| |
| − | | |
| − | مصطفی در سینہ او زندہ نیست
| |
| − | | |
| − | بندہ مومن ز قرآن بر نخورد
| |
| − | | |
| − | در ایاغ او نہ می دیدم نہ درد
| |
| − | | |
| − | خود طلسم قیصر و کسری شکست
| |
| − | | |
| − | خود سر تخت ملوکیت نشست
| |
| − | | |
| − | تا نہال سلطنت قوت گرفت
| |
| − | | |
| − | دین او نقش از ملوکیت گرفت
| |
| − | | |
| − | از ملوکیت نگہ گردد دگر
| |
| − | | |
| − | عقل و ہوش و رسم و رہ گردد دگر
| |
| − | | |
| − | تو کہ طرح دیگری انداختی
| |
| − | | |
| − | دل ز دستور کہن پرداختی
| |
| − | | |
| − | ہمچو ما اسلامیان اندر جہان
| |
| − | | |
| − | قیصریت را شکستی استخوان
| |
| − | | |
| − | تا بر افروزی چراغی در ضمیر
| |
| − | | |
| − | عبرتی از سر گذشت ما بگیر
| |
| − | | |
| − | پای خود محکم گذار اندر نبرد
| |
| − | | |
| − | گرد این لات و ہبل دیگر مگرد
| |
| − | | |
| − | ملتے می خواہد این دنیای پیر
| |
| − | | |
| − | آنکہ باشد ہم بشیر و ہم نذیر
| |
| − | | |
| − | باز می آئی سوی اقوام شرق
| |
| − | | |
| − | بستہ ایام تو با ایام شرق
| |
| − | | |
| − | تو بجان افکندہ ئی سوزی دگر
| |
| − | | |
| − | در ضمیر تو شب و روزی دگر
| |
| − | | |
| − | کہنہ شد افرنگ را آئین و دین
| |
| − | | |
| − | سوی آن دیر کہن دیگر مبین
| |
| − | | |
| − | کردہ ئے کار خداوندان تمام
| |
| − | | |
| − | بگذر از لا جانب الا خرام
| |
| − | | |
| − | در گذر از لا اگر جویندہ ئی
| |
| − | | |
| − | تا رہ اثبات گیری زندہ ئی
| |
| − | | |
| − | اے کہ می خواہی نظام عالمے
| |
| − | | |
| − | جستہ ئی او را اساس محکمی؟
| |
| − | | |
| − | داستان کہنہ شستی باب باب
| |
| − | | |
| − | فکر را روشن کن از ام الکتاب
| |
| − | | |
| − | با سیہ فامان ید بیضا کہ داد
| |
| − | | |
| − | مژدۂ لا قیصر و کسری کہ داد
| |
| − | | |
| − | در گذر از جلوہ ہای رنگ رنگ
| |
| − | | |
| − | خویش را دریاب از ترک فرنگ
| |
| − | | |
| − | گر ز مکر غربیان باشی خبیر
| |
| − | | |
| − | روبہی بگذار و شیری پیشہ گیر
| |
| − | | |
| − | چیست روباہی تلاش ساز و برگ
| |
| − | | |
| − | شیر مولا جوید آزادی و مرگ
| |
| − | | |
| − | جز بہ قرآن ضیغمی روباہی است
| |
| − | | |
| − | فقر قرآن اصل شاہنشاہی است
| |
| − | | |
| − | فقر قرآن اختلاط ذکر و فکر
| |
| − | | |
| − | فکر را کامل ندیدم جز بہ ذکر
| |
| − | | |
| − | ذکر ذوق و شوق را دادن ادب
| |
| − | | |
| − | کار جان است این، کار کام و لب
| |
| − | | |
| − | خیزد از وی شعلہ ہای سینہ سوز
| |
| − | | |
| − | با مزاج تو نمی سازد ہنوز
| |
| − | | |
| − | اے شہید شاہد رعنای فکر
| |
| − | | |
| − | با تو گویم از تجلی ہای فکر
| |
| − | | |
| − | چیست قرآن ؟ خواجہ را پیغام مرگ
| |
| − | | |
| − | دستگیر بندۂ بے ساز و برگ
| |
| − | | |
| − | ہیچ خیر از مردک زرکش مجو،
| |
| − | | |
| − | "لن تنالوا البر حتی تنفقوا"
| |
| − | | |
| − | از ربا آخر چہ می زاید فتن
| |
| − | | |
| − | کش نداند لذت قرض حسن
| |
| − | | |
| − | از ربا جان تیرہ دل چون خشت و سنگ
| |
| − | | |
| − | آدمی درندہ بے دندان و چنگ
| |
| − | | |
| − | رزق خود را از زمین بردن رواست
| |
| − | | |
| − | این متاع بندہ و ملک خداست
| |
| − | | |
| − | بندۂ مومن امین، حق مالک است
| |
| − | | |
| − | غیر حق ہر شی کہ بینی ہالک است
| |
| − | | |
| − | رایت حق از ملوک آمد نگون
| |
| − | | |
| − | قریہ ہا از دخل شان خوار و زبون
| |
| − | | |
| − | آب و نان ماست از یک مائدہ
| |
| − | | |
| − | دودۂ آدم "کنفس واحدہ"
| |
| − | | |
| − | نقش قرآن تا درین عالم نشست
| |
| − | | |
| − | نقشہای کاہن و پایا شکست
| |
| − | | |
| − | فاش گویم آنچہ در دل مضمر است
| |
| − | | |
| − | این کتابی نیست چیزی دیگر است
| |
| − | | |
| − | چون بجان در رفت جان دیگر شود
| |
| − | | |
| − | جان چو دیگر شد جہان دیگر شود
| |
| − | | |
| − | مثل حق پنہان و ہم پیداست این
| |
| − | | |
| − | زندہ و پایندہ و گویاست این
| |
| − | | |
| − | اندرو تقدیر ہای غرب و شرق
| |
| − | | |
| − | سرعت اندیشہ پیدا کن چو برق
| |
| − | | |
| − | با مسلمان گفت جان بر کف بنہ
| |
| − | | |
| − | ہر چہ از حاجت فزون داری بدہ
| |
| − | | |
| − | آفریدی شرع و آئینی دگر
| |
| − | | |
| − | اندکی با نور قرآنش نگر
| |
| − | | |
| − | از بم و زیر حیات آگہ شوی
| |
| − | | |
| − | ہم ز تقدیر حیات آگہ شوی
| |
| − | | |
| − | محفل ما بے می و بے ساقی است
| |
| − | | |
| − | ساز قرآن را نواہا باقی است
| |
| − | | |
| − | زخمۂ ما بے اثر افتد اگر
| |
| − | | |
| − | آسمان دارد ھزاران زخمہ ور
| |
| − | | |
| − | ذکر حق از امتان آمد غنی
| |
| − | | |
| − | از زمان و از مکان آمد غنی
| |
| − | | |
| − | ذکر حق از ذکر ہر ذاکر جداست
| |
| − | | |
| − | احتیاج روم و شام او را کجاست
| |
| − | | |
| − | حق اگر از پیش ما برداردش
| |
| − | | |
| − | پیش قومی دیگری بگذاردش
| |
| − | | |
| − | از مسلمان دیدہ ام تقلید و ظن
| |
| − | | |
| − | ہر زمان جانم بلرزد در بدن
| |
| − | | |
| − | ترسم از روزی کہ محرومش کنند
| |
| − | | |
| − | آتش خود بر دل دیگر زنند
| |
| − | | |
| − | '''پیر رومی بہ زندہ رود می گوید کہ شعری بیار'''
| |
| − | | |
| − | پیر رومی آن سراپا جذب و درد
| |
| − | | |
| − | این سخن دانم کہ با جانش چہ کرد
| |
| − | | |
| − | از درون آہی جگر دوزی کشید
| |
| − | | |
| − | اشک او رنگین تر از خون شہید
| |
| − | | |
| − | آنکہ تیرش جز دل مردان نسفت
| |
| − | | |
| − | سوی افغانی نگاہی کرد و گفت
| |
| − | | |
| − | "دل بخون مثل شفق باید زدن
| |
| − | | |
| − | دست در فتراک حق باید زدن
| |
| − | | |
| − | جان ز امید است چون جوئی روان
| |
| − | | |
| − | ترک امید است مرگ جاودان"
| |
| − | | |
| − | باز در من دید و گفت اے زندہ رود
| |
| − | | |
| − | با دو بیتی آتش افکن در وجود
| |
| − | | |
| − | ناقۂ ما خستہ و محمل گران
| |
| − | | |
| − | تلخ تر باید نوای ساربان
| |
| − | | |
| − | امتحان پاک مردان از بلاست
| |
| − | | |
| − | تشنگان را تشنہ تر کردن رواست
| |
| − | | |
| − | در گذر مثل کلیم از رود نیل
| |
| − | | |
| − | سوی آتش گام زن مثل خلیل
| |
| − | | |
| − | نغمۂ مردی کہ دارد بوے دوست
| |
| − | | |
| − | ملتے را میبرد تا کوی دوست"
| |
