|
|
| Line 1: |
Line 1: |
| − | <div dir="rtl">
| + | b |
| − | '''دین و وطن'''
| |
| − | | |
| − | '''افغانی'''
| |
| − | | |
| − | لرد مغرب آن سراپا مکر و فن
| |
| − | | |
| − | اہل دین را داد تعلیم وطن
| |
| − | | |
| − | او بفکر مرکز و تو در نفاق
| |
| − | | |
| − | بگذر از شام و فلسطین و عراق
| |
| − | | |
| − | تو اگر داری تمیز خوب و زشت
| |
| − | | |
| − | دل نبندی با کلوخ و سنگ و خشت
| |
| − | | |
| − | چیست دین برخاستن از روی خاک
| |
| − | | |
| − | تا ز خود آگاہ گردد جان پاک
| |
| − | | |
| − | می نگنجد آنکہ گفت اﷲ ہو
| |
| − | | |
| − | در حدود این نظام چار سو
| |
| − | | |
| − | پر کہ از خاک و برخیزد ز خاک
| |
| − | | |
| − | حیف اگر در خاک میرد جان پاک
| |
| − | | |
| − | گرچہ آدم بردمید از آب و گل
| |
| − | | |
| − | رنگ و نم چون گل کشید از آب و گل
| |
| − | | |
| − | حیف اگر در آب و گل غلطد مدام
| |
| − | | |
| − | حیف اگر برتر نپرد زین مقام
| |
| − | | |
| − | گفت تن در شو بخاک رھگذر
| |
| − | | |
| − | گفت جان پہنای عالم را نگر
| |
| − | | |
| − | جان نگنجد در جہات اے ہوشمند
| |
| − | | |
| − | مرد حر بیگانہ از ہر قید و بند
| |
| − | | |
| − | حر ز خاک تیرہ آید در خروش
| |
| − | | |
| − | زانکہ از بازان نیاید کار موش
| |
| − | | |
| − | آن کف خاکی کہ نامیدی وطن
| |
| − | | |
| − | اینکہ گوئے مصر و ایران و یمن
| |
| − | | |
| − | با وطن اہل وطن را نسبتی است
| |
| − | | |
| − | زانکہ از خاکش طلوع ملتی است
| |
| − | | |
| − | اندرین نسبت اگر داری نظر
| |
| − | | |
| − | نکتہ ئی بینی ز مو باریک تر
| |
| − | | |
| − | گرچہ از مشرق برآید آفتاب
| |
| − | | |
| − | با تجلی ہای شوخ و بے حجاب
| |
| − | | |
| − | در تب و تاب است از سوز درون
| |
| − | | |
| − | تا ز قید شرق و غرب آید برون
| |
| − | | |
| − | بر دمد از مشرق خود جلوہ مست
| |
| − | | |
| − | تا ہمہ آفاق را آرد بدست
| |
| − | | |
| − | فطرتش از مشرق و مغرب بری است
| |
| − | | |
| − | گرچہ او از روی نسبت خاوری است
| |
