|
|
| Line 1: |
Line 1: |
| − | <div dir ="rtl ">
| + | eeeee |
| − | '''تمہید زمینی آشکارا می شود روح حضرت رومی'''
| |
| − | | |
| − | تمہید زمینی آشکارا می شود روح حضرت رومی و شرح
| |
| − | میدہد اسرار معراج را
| |
| − | | |
| − | عشق شور انگیز بے پروای شہر
| |
| − | | |
| − | شعلۂ او میرد از غوغای شہر
| |
| − | | |
| − | خلوتے جوید بدشت و کوہسار
| |
| − | | |
| − | یا لب دریای ناپیدا کنار
| |
| − | | |
| − | من کہ در یاران ندیدم محرمی
| |
| − | | |
| − | بر لب دریا بیاسودم دمی
| |
| − | | |
| − | بحر و ہنگام غروب آفتاب
| |
| − | | |
| − | نیلگون آب از شفق لعل مذاب
| |
| − | | |
| − | کور را ذوق نظر بخشد غروب
| |
| − | | |
| − | شام را رنگ سحر بخشد غروب
| |
| − | | |
| − | با دل خود گفتگوہا داشتم
| |
| − | | |
| − | آرزوہا جستجوہا داشتم
| |
| − | | |
| − | آنے و از جاودانی بے نصیب
| |
| − | | |
| − | زندہ و از زندگانی بے نصیب
| |
| − | | |
| − | تشنہ و دور از کنار چشمہ سار
| |
| − | | |
| − | می سرودم این غزل بے اختیار
| |
| − | | |
| − | '''غزل'''
| |
| − | | |
| − | بگشای لب کہ قند فراوانم آرزوست
| |
| − | | |
| − | بنمای رخ کہ باغ و گلستانم آرزوست
| |
| − | | |
| − | یک دست جام بادہ و یک دست زلف یار
| |
| − | | |
| − | رقصی چنین میانۂ میدانم آرزوست
| |
| − | | |
| − | گفتی ز ناز بیش مرنجان مرا، برو
| |
| − | | |
| − | آن گفتنت کہ بیش مرنجانم آرزوست
| |
| − | | |
| − | اے عقل تو ز شوق پراکندہ گوی شو
| |
| − | | |
| − | اے عشق نکتہ ہای پریشانم آرزوست
| |
| − | | |
| − | این آب و نان چرخ چو سیل است بیوفا
| |
| − | | |
| − | من ماہیم نہنگم و عمانم آرزوست
| |
| − | | |
| − | جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او
| |
| − | | |
| − | آن نور جیب موسی عمرانم آرزوست
| |
| − | | |
| − | دی شیخ با چراغ ہمی گشت گرد شہر
| |
| − | | |
| − | کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست
| |
| − | | |
| − | زین ہمرہان سست عناصر دلم گرفت
| |
| − | | |
| − | شیر خدا و رستم دستانم آرزوست
| |
| − | | |
| − | گفتم کہ یافت می نشود جستہ ایم
| |
| − | | |
| − | گفت آنکہ یافت می نشود آنم آرزوست
| |
| − | | |
| − | '''رومی'''
| |
| − | | |
| − | موج مضطر خفت بر سنجاب آب
| |
| − | | |
| − | شد افق تار از زیان آفتاب
| |
| − | | |
| − | از متاعش پارہ ئی دزدید شام
| |
| − | | |
| − | کوکبی چون شاہدی بالای بام
| |
| − | | |
| − | روح رومے پردہ ہا را بر درید
| |
| − | | |
| − | از پس کہ پارہ ئی آمد پدید
| |
| − | | |
| − | طلعتش رخشندہ مثل آفتاب
| |
| − | | |
| − | شیب او فرخندہ چون عہد شباب
| |
| − | | |
| − | پیکری روشن ز نور سرمدی
| |
| − | | |
| − | در سراپایش سرور سرمدی
| |
| − | | |
| − | بر لب او سر پنھان وجود
| |
| − | | |
| − | بند ہای حرف و صوت از خود گشود
| |
| − | | |
| − | حرف او آئینہ ئی آویختہ
| |
| − | | |
| − | علم با سوز درون آمیختہ
| |
| − | | |
| − | گفتمش موجود و ناموجود چیست
| |
| − | | |
| − | معنی محمود و نامحمود چیست
| |
| − | | |
| − | گفت موجود آنکہ می خواہد نمود
| |
| − | | |
| − | آشکارائی تقاضای وجود
| |
| − | | |
| − | زندگی خود را بخویش آراستن
| |
| − | | |
| − | بر وجود خود شہادت خواستن
| |
| − | | |
| − | انجمن روز الست آراستند
| |
| − | | |
| − | بر وجود خود شہادت خواستند
| |
| − | | |
| − | زندہ ئی یا مردہ ئی یا جان بلب
| |
| − | | |
| − | از سہ شاہد کن شہادت را طلب
| |
| − | | |
| − | شاہد اول شعور خویشتن
| |
| − | | |
| − | خویش را دیدن بنور خویشتن
| |
| − | | |
| − | شاہد ثانے شعور دیگری
| |
| − | | |
| − | خویش را دیدن بنور دیگری
| |
| − | | |
| − | شاہد ثالث شعور ذات حق
| |
| − | | |
| − | خویش را دیدن بنور ذات حق
| |
| − | | |
| − | پیش این نور ار بمانی استوار
| |
| − | | |
| − | حی و قائم چون خدا خود را شمار
| |
| − | | |
| − | بر مقام خود رسیدن زندگی است
| |
| − | | |
| − | ذات را بے پردہ دیدن زندگی است
| |
| − | | |
| − | مرد مومن در نسازد با صفات
| |
| − | | |
| − | مصطفی راضی نشد الا بہ ذات
| |
| − | | |
| − | چیست معراج آرزوی شاہدی
| |
| − | | |
| − | امتحانی روبروی شاہدی
| |
| − | | |
| − | شاہد عادل کہ بے تصدیق او
| |
| − | | |
| − | زندگی ما را چو گل را رنگ و بو
| |
| − | | |
| − | در حضورش کس نماند استوار
| |
| − | | |
| − | ور بماند ہست او کامل عیار
| |
| − | | |
| − | ذرہ ئی از کف مدہ تابی کہ ہست
| |
| − | | |
| − | پختہ گیر اندر گرہ تابی کہ ہست
| |
| − | | |
| − | تاب خود را بر فزودن خوشتر است
| |
| − | | |
| − | پیش خورشید آزمودن خوشتر است
| |
| − | | |
| − | پیکر فرسودہ را دیگر تراش
| |
| − | | |
| − | امتحان خویش کن موجود باش
| |
| − | | |
| − | این چنین موجود محمود است و بس
| |
| − | | |
| − | ورنہ نار زندگی دود است و بس
| |
| − | | |
| − | باز گفتم پیش حق رفتن چسان
| |
| − | | |
| − | کوہ خاک و آب را گفتن چسان
| |
| − | | |
| − | آمر و خالق برون از امر و خلق
| |
| − | | |
| − | ما ز شست روزگاران خستہ حلق
| |
| − | | |
| − | گفت اگر سلطان ترا آید بدست
| |
| − | | |
| − | می توان افلاک را از ہم شکست
| |
| − | | |
| − | باش تا عریان شود این کائنات
| |
| − | | |
| − | شوید از دامان خود گرد جہات
| |
| − | | |
| − | در وجود او نہ کم بینی نہ بیش
| |
| − | | |
| − | خویش را بینی ازو، او را ز خویش
| |
| − | | |
| − | نکتۂ "الا بسلطان" یاد گیر
| |
| − | | |
| − | ورنہ چون مور و ملخ در گل بمیر
| |
| − | | |
| − | از طریق زادن اے مرد نکو
| |
| − | | |
| − | آمدی اندر جھان چار سو
| |
| − | | |
| − | ہم برون جستن بزادن میتوان
| |
| − | | |
| − | بندہا از خود گشادن میتوان
| |
| − | | |
| − | لیکن این زادن نہ از آب و گل است
| |
| − | | |
| − | داند آن مردی کہ او صاحبدل است
| |
| − | | |
| − | آن ز مجبوری است، این از اختیار
| |
| − | | |
| − | آن نھان در پردہ ہا این آشکار
| |
| − | | |
| − | آن یکی با گریہ، این با خندہ ایست
| |
| − | | |
| − | یعنی آن جویندہ، این یابندہ ایست
| |
| − | | |
| − | آن سکون و سیر اندر کائنات
| |
| − | | |
| − | این سراپا سیر بیرون از جہات
| |
| − | | |
| − | آن یکی محتاج روز و شب است
| |
| − | | |
| − | وان دگر روز و شب او را مرکب است
| |
| − | | |
| − | زادن طفل از شکست اشکم است
| |
| − | | |
| − | زادن مرد از شکست عالم است
| |
| − | | |
| − | ہر دو زادن را دلیل آمد اذان
| |
| − | | |
| − | آن بلب گویند و این از عین جان
| |
| − | | |
| − | جان بیداری چو زاید در بدن
| |
| − | | |
| − | لرزہ ہا افتد درین دیر کہن"
| |
| − | | |
| − | گفتم این زادن نمیدانم کہ چیست
| |
| − | | |
| − | گفت شأنی از شون زندگی است
| |
| − | | |
| − | شیوہ ہای زندگی غیب و حضور
| |
| − | | |
| − | آن یکی اندر ثبات آن در مرور
| |
| − | | |
| − | گہ بجلوت می گدازد خویش را
| |
| − | | |
| − | گہ بخلوت جمع سازد خویش را
| |
| − | | |
| − | جلوت او روشن از نور صفات
| |
| − | | |
| − | خلوت او مستنیر از نور ذات
| |
| − | | |
| − | عقل او را سوی جلوت می کشد
| |
| − | | |
| − | عشق او را سوی خلوت می کشد
| |
| − | | |
| − | عقل ھم خود را بدین عالم زند
| |
| − | | |
| − | تا طلسم آب و گل را بشکند
| |
| − | | |
| − | می شود ہر سنگ رہ او را ادیب
| |
| − | | |
| − | می شود برق و سحاب او را خطیب
| |
| − | | |
| − | چشمش از ذوق نگہ بیگانہ نیست
| |
| − | | |
| − | لیکن او را جرأت رندانہ نیست
| |
| − | | |
| − | پس ز ترس راہ چون کوری رود
| |
| − | | |
| − | نرم نرمک صورت موری رود
| |
| − | | |
| − | تا خرد پیچیدہ تر بر رنگ و بوست
| |
| − | | |
| − | میرود آہستہ اندر راہ دوست
| |
| − | | |
| − | کارش از تدریج می یابد نظام
| |
| − | | |
| − | من ندانم کی شود کارش تمام
| |
| − | | |
| − | می نداند عشق سال و ماہ را
| |
| − | | |
| − | دیر و زود و نزد و دور راہ را
| |
| − | | |
| − | عقل در کوہی شکافی میکند
| |
| − | | |
| − | یا بگرد او طوافے می کند
| |
| − | | |
| − | کوہ پیش عشق چون کاہی بود
| |
| − | | |
| − | دل سریع السیر چون ماہی بود
| |
| − | | |
| − | عشق، شبخونی زدن بر لامکان
| |
| − | | |
| − | گور را نادیدہ رفتن از جھان
| |
| − | | |
| − | زور عشق از باد و خاک و آب نیست
| |
| − | | |
| − | قوتش از سختی اعصاب نیست
| |
| − | | |
| − | عشق با نان جوین خیبر گشاد
| |
| − | | |
| − | عشق در اندام مہ چاکی نہاد
| |
| − | | |
| − | کلہ نمرود بے ضربی شکست
| |
| − | | |
| − | لشکر فرعون بے حربی شکست
| |
| − | | |
| − | عشق در جان چون بچشم اندر نظر
| |
| − | | |
| − | ہم درون خانہ ھم بیرون در
| |
| − | | |
| − | عشق ہم خاکستر و ہم اخگر است
| |
| − | | |
| − | کار او از دین و دانش برتر است
| |
| − | | |
| − | عشق سلطان است و برہان مبین
| |
| − | | |
| − | ہر دو عالم عشق را زیر نگین
| |
| − | | |
| − | لا زمان و دوش فردائی ازو
| |
| − | | |
| − | لامکان و زیر و بالائے ازو
| |
| − | | |
| − | چون خودی را از خدا طالب شود
| |
| − | | |
| − | جملہ عالم مرکب او راکب شود
| |
| − | | |
| − | آشکارا تر مقام دل ازو
| |
| − | | |
| − | جذب این دیر کہن باطل ازو
| |
| − | | |
| − | عاشقان خود را بہ یزدان میدہند
| |
| − | | |
| − | عقل تأویلی بہ قربان میدہند
| |
| − | | |
| − | عاشقی از سو بہ بے سوئی خرام
| |
| − | | |
| − | مرگ را بر خویشتن گردان حرام
| |
| − | | |
| − | اے مثال مردہ در صندوق گور
| |
| − | | |
| − | می توان برخاستن بے بانگ صور
| |
| − | | |
| − | در گلو داری نواہا خوب و نغز
| |
| − | | |
| − | چند اندر گل بنالی مثل چغز
| |
| − | | |
| − | بر مکان و بر زمان اسوار شو
| |
| − | | |
| − | فارغ از پیچاک این زنار شو
| |
| − | | |
| − | تیز تر کن این دو چشم و این دو گوش
| |
| − | | |
| − | ہر چہ می بینی نیوش از راہ ہوش
| |
| − | | |
| − | آن کسی کو بانگ موران بشنود
| |
| − | | |
| − | ہم ز دوران سر دوران بشنود
| |
| − | | |
| − | آن نگاہ پردہ سوز از من بگیر
| |
| − | | |
| − | کو بچشم اندر نمیگردد اسیر
| |
| − | | |
| − | "آدمی دید است باقی پوست است
| |
| − | | |
| − | دید آن باشد کہ دید دوست است
| |
| − | | |
| − | جملہ تن را در گداز اندر بصر
| |
| − | | |
| − | در نظر رو، در نظر رو، در نظر"
| |
| − | | |
| − | '''رومی'''
| |
| − | | |
| − | تو ازین نہ آسمان ترسی، مترس
| |
| − | | |
| − | از فراخای جہان ترسی مترس
| |
| − | | |
| − | چشم بگشا بر زمان و بر مکان
| |
| − | | |
| − | این دو یک حال است از احوال جان
| |
| − | | |
| − | تا نگہ از جلوہ پیش افتادہ است
| |
| − | | |
| − | اختلاف دوش و فردا زادہ است
| |
| − | | |
| − | دانہ اندر گل بہ ظلمت خانہ ئی
| |
| − | | |
| − | از فضای آسمان بیگانہ ئی
| |
| − | | |
| − | ہیچ میداند کہ در جای فراخ
| |
| − | | |
| − | می توان خود را نمودن شاخ شاخ
| |
| − | | |
| − | جوہر او چیست یک ذوق نموست
| |
| − | | |
| − | ہم مقام اوست این جوہر ہم اوست
| |
| − | | |
| − | ایکہ گوئی محمل جان است تن
| |
| − | | |
| − | سر جان را در نگر بر تن متن
| |
| − | | |
| − | محملی نی، حالی از احوال اوست
| |
| − | | |
| − | محملش خواندن فریب گفتگوست
| |
| − | | |
| − | چیست جان جذب و سرور و سوز و درد
| |
| − | | |
| − | ذوق تسخیر سپہر گرد گرد
| |
| − | | |
| − | چیست تن با رنگ و بو خو کردن است
| |
| − | | |
| − | با مقام چار سو خو کردن است
| |
| − | | |
| − | از شعور است این کہ گوئی نزد و دور
| |
| − | | |
| − | چیست معراج ؟ انقلاب اندر شعور
| |
| − | | |
| − | انقلاب اندر شعور از جذب و شوق
| |
| − | | |
| − | وارہاند جذب و شوق از تحت و فوق
| |
| − | | |
| − | این بدن با جان ما انباز نیست
| |
| − | | |
| − | مشت خاکی مانع پرواز نیست"
| |
