|
|
| Line 1: |
Line 1: |
| − | <center>
| |
| − | ==پیشکش بحضور ملت اسلامیہ==
| |
| | | | |
| − | منکر نتوان گشت اگر دم زنم از عشق<br>
| |
| − | این نشہ بمن نیست اگر با دگری ہست<br>
| |
| − | عرفے<br>
| |
| − |
| |
| − | اے ترا حق خاتم اقوام کرد<br>
| |
| − | بر تو ہر آغاز را انجام کرد<br>
| |
| − |
| |
| − | اے مثال انبیا پاکان تو<br>
| |
| − | ہمگر دلھا جگر چاکان تو<br>
| |
| − |
| |
| − | اے نظر بر حسن ترسازادہ ئی<br>
| |
| − | اے ز راہ کعبہ دور افتادہ ئی<br>
| |
| − |
| |
| − | اے فلک مشت غبار کوی تو<br>
| |
| − | "اے تماشا گاہ عالم روی تو"<br>
| |
| − |
| |
| − | ہمچو موج، آتش تہ پا میروی<br>
| |
| − | "تو کجا بہر تماشا میروی"<br>
| |
| − |
| |
| − | رمز سوز آموز از پروانہ ئے<br>
| |
| − | در شرر تعمیر کن کاشانہ ئی<br>
| |
| − |
| |
| − | طرح عشق انداز اندر جان خویش<br>
| |
| − | تازہ کن با مصطفی پیمان خویش<br>
| |
| − |
| |
| − | خاطرم از صحبت ترسا گرفت<br>
| |
| − | تا نقاب روی تو بالا گرفت<br>
| |
| − |
| |
| − | ہم نوا از جلوہ ی اغیار گفت<br>
| |
| − | داستان گیسو و رخسار گفت<br>
| |
| − |
| |
| − | بر در ساقی جبین فرسود او<br>
| |
| − | قصہ ی مغ زادگان پیمود او<br>
| |
| − |
| |
| − | من شہید تیغ ابروے تو ام<br>
| |
| − | خاکم و آسودہ ے کوی تو ام<br>
| |
| − |
| |
| − | از ستایش گستری بالاترم<br>
| |
| − | پیش ہر دیوان فرو ناید سرم<br>
| |
| − |
| |
| − | از سخن آئینہ سازم کردہ اند<br>
| |
| − | وز سکندر بے نیازم کردہ اند<br>
| |
| − |
| |
| − | بار احسان بر نتابد گردنم<br>
| |
| − | در گلستان غنچہ گردد دامنم<br>
| |
| − |
| |
| − | سخت کوشم مثل خنجر در جہان<br>
| |
| − | آب خود می گیرم از سنگ گران<br>
| |
| − |
| |
| − | گرچہ بحرم موج من بیتاب نیست<br>
| |
| − | بر کف من کاسہ ی گرداب نیست<br>
| |
| − |
| |
| − | پردہ ی رنگم شمیمی نیستم<br>
| |
| − | صید ھر موج نسیمی نیستم<br>
| |
| − |
| |
| − | در شرار آباد ہستی اخگرم<br>
| |
| − | خلعتی بخشد مرا خاکسترم<br>
| |
| − |
| |
| − | بر درت جانم نیاز آوردہ است<br>
| |
| − | ہدیہ ی سوز و گداز آوردہ است<br>
| |
| − |
| |
| − | ز آسمان آبگون یم می چکد<br>
| |
| − | بر دل گرمم دمادم می چکد<br>
| |
| − |
| |
| − | من ز جو باریکتر می سازمش<br>
| |
| − | تا بہ صحن گلشنت اندازمش<br>
| |
| − |
| |
| − | زانکہ تو محبوب یار ماستی<br>
| |
| − | ہمچو دل اندر کنار ماستی<br>
| |
| − |
| |
| − | عشق تا طرح فغان در سینہ ریخت<br>
| |
| − | آتش او از دلم آئینہ ریخت<br>
| |
| − |
| |
| − | مثل گل از ہم شکافم سینہ را<br>
| |
| − | پیش تو آویزم این آئینہ را<br>
| |
| − |
| |
| − | تا نگاہی افکنی بر روی خویش<br>
| |
| − | می شوی زنجیری گیسوی خویش<br>
| |
| − |
| |
| − | باز خوانم قصہ ی پارینہ ات<br>
| |
| − | تازہ سازم داغہای سینہ ات<br>
| |
| − |
| |
| − | از پی قوم ز خود نامحرمی<br>
| |
| − | خواستم از حق حیات محکمی<br>
| |
| − |
| |
| − | در سکوت نیم شب نالان بدم<br>
| |
| − | عالم اندر خواب و من گریان بدم<br>
| |
| − |
| |
| − | جانم از صبر و سکون محروم بود<br>
| |
| − | ورد من یاحی و یاقیوم بود<br>
| |
| − |
| |
| − | آرزوئی داشتم خون کردمش<br>
| |
| − | تا ز راہ دیدہ بیرون کردمش<br>
| |
| − |
| |
| − | سوختن چون لالہ پیہم تا کجا<br>
| |
| − | از سحر دریوز شبنم تا کجا؟<br>
| |
| − |
| |
| − | اشک خود بر خویش می ریزم چو شمع<br>
| |
| − | با شب یلدا در آویزم چو شمع<br>
| |
| − |
| |
| − | جلوہ را افزودم و خود کاستم<br>
| |
| − | دیگران را محفلی آراستم<br>
| |
| − |
| |
| − | یک نفس فرصت ز سوز سینہ نیست<br>
| |
| − | ہفتہ ام شرمندہ ی آدینہ نیست<br>
| |
| − |
| |
| − | جانم اندر پیکر فرسودہ ئی<br>
| |
| − | جلوہ ی آہی است گرد آلودہ ئی<br>
| |
| − |
| |
| − | چون مرا صبح ازل حق آفرید<br>
| |
| − | نالہ در ابریشم عودم تپید<br>
| |
| − |
| |
| − | نالہ ئی افشا گر اسرار عشق<br>
| |
| − | خونبہای حسرت گفتار عشق<br>
| |
| − |
| |
| − | فطرت آتش دہد خاشاک را<br>
| |
| − | شوخی پروانہ بخشد خاک را<br>
| |
| − |
| |
| − | عشق را داغی مثال لالہ بس<br>
| |
| − | در گریبانش گل یک نالہ بس<br>
| |
| − |
| |
| − | من ہمین یک گل بدستارت زنم<br>
| |
| − | محشری بر خواب سرشارت زنم<br>
| |
| − |
| |
| − | تا ز خاکت لالہ زار آید پدید<br>
| |
| − | از دمت باد بھار آید پدید<br>
| |
| − | </center>
| |
