|
|
| Line 1: |
Line 1: |
| − | <Center>
| |
| − | '''پس چہ باید کرد اے اقوام شرق'''
| |
| | | | |
| − |
| |
| − | پس چہ باید کرد اے اقوام شرق
| |
| − | باز روشن می شود ایام شرق
| |
| − |
| |
| − | در ضمیرش انقلاب آمد پدید
| |
| − | شب گذشت و آفتاب آمد پدید
| |
| − |
| |
| − | یورپ از شمشیر خود بسمل فتاد
| |
| − | زیر گردون رسم لادینی نہاد
| |
| − |
| |
| − | گرگے اندر پوستین برہ ئی
| |
| − | ہر زمان اندر کمین برہ ئی
| |
| − |
| |
| − | مشکلات حضرت انسان ازوست
| |
| − | آدمیت را غم پنہان ازوست
| |
| − |
| |
| − | در نگاہش آدمی آب و گل است
| |
| − | کاروان زندگی بی منزل است
| |
| − |
| |
| − | ہر چہ می بینی ز انوار حق است
| |
| − | حکمت اشیا ز اسرار حق است
| |
| − |
| |
| − | ہر کہ آیات خدا بیند، حر است
| |
| − | اصل این حکمت ز حکم "انظر" است
| |
| − |
| |
| − | بندۂ مومن ازو بھروز تر
| |
| − | ھم بحال دیگران دلسوز تر
| |
| − |
| |
| − | علم چون روشن کند آب و گلش
| |
| − | از خدا ترسندہ تر گردد دلش
| |
| − |
| |
| − | علم اشیا خاک ما را کیمیاست
| |
| − | آہ در افرنگ تأثیرش جداست
| |
| − |
| |
| − | عقل و فکرش بی عیار خوب و زشت
| |
| − | چشم او بی نم، دل او سنگ و خشت
| |
| − |
| |
| − | علم ازو رسواست اندر شہر و دشت
| |
| − | جبرئیل از صحبتش ابلیس گشت
| |
| − |
| |
| − | دانش افرنگیان تیغی بدوش
| |
| − | در ہلاک نوع انسان سخت کوش
| |
| − |
| |
| − | با خسان اندر جھان خیر و شر
| |
| − | در نسازد مستی علم و ہنر
| |
| − |
| |
| − | آہ از افرنگ و از آئین او
| |
| − | آہ از اندیشۂ لا دین او
| |
| − |
| |
| − | علم حق را ساحری آموختند
| |
| − | ساحری نے کافری آموختند
| |
| − |
| |
| − | ہر طرف صد فتنہ می آرد نفیر
| |
| − | تیغ را از پنجۂ رھزن بگیر
| |
| − |
| |
| − | اے کہ جان را باز میدانی ز تن
| |
| − | سحر این تہذیب لا دینے شکن
| |
| − |
| |
| − | روح شرق اندر تنش باید دمید
| |
| − | تا بگردد قفل معنی را کلید
| |
| − |
| |
| − | عقل اندر حکم دل یزدانی است
| |
| − | چون ز دل آزاد شد شیطانی است
| |
| − |
| |
| − | زندگانی ھر زمان در کشمکش
| |
| − | عبرت آموز است احوال حبش
| |
| − |
| |
| − | شرع یورپ بی نزاع قیل و قال
| |
| − | برہ را کرد است بر گرگان حلال
| |
| − |
| |
| − | نقش نو اندر جھان باید نھاد
| |
| − | از کفن دزدان چہ امید گشاد
| |
| − |
| |
| − | در جنیوا چیست غیر از مکر و فن؟
| |
| − | صید تو این میش و آن نخچیر من
| |
| − |
| |
| − | نکتہ ہا کو می نگنجد در سخن
| |
| − | یک جہان آشوب و یک گیتی فتن
| |
| − |
| |
| − | اے اسیر رنگ، پاک از رنگ شو
| |
| − | مومن خود، کافر افرنگ شو
| |
| − |
| |
| − | رشتۂ سود و زیان در دست تست
| |
| − | آبروی خاوران در دست تست
| |
| − |
| |
| − | این کہن اقوام را شیرازہ بند
| |
| − | رایت صدق و صفا را کن بلند
| |
| − |
| |
| − | اہل حق را زندگی از قوت است
| |
| − | قوت ہر ملت از جمعیت است
| |
| − |
| |
| − | رای بی قوت ہمہ مکر و فسون
| |
| − | قوت بی رای جہل است و جنون
| |
| − |
| |
| − | سوز و ساز و درد و داغ از آسیاست
| |
| − | ہم شراب و ہم ایاغ از آسیاست
| |
| − |
| |
| − | عشق را ما دلبری آموختیم
| |
| − | شیوۂ آدم گری آموختیم
| |
| − |
| |
| − | ہم ہنر، ہم دین ز خاک خاور است
| |
| − | رشک گردون خاک پاک خاور است
| |
| − |
| |
| − | وانمودیم آنچہ بود اندر حجاب
| |
| − | آفتاب از ما و ما از آفتاب
| |
| − |
| |
| − | ہر صدف را گوہر از نیسان ماست
| |
| − | شوکت ہر بحر از طوفان ماست
| |
| − |
| |
| − | روح خود در سوز بلبل دیدہ ایم
| |
| − | خون آدم در رگ گل دیدہ ایم
| |
| − |
| |
| − | فکر ما جویای اسرار وجود
| |
| − | زد نخستین زخمہ بر تار وجود
| |
| − |
| |
| − | داشتیم اندر میان سینہ داغ
| |
| − | بر سر راہی نھادیم این چراغ
| |
| − |
| |
| − | اے امین دولت تہذیب و دین
| |
| − | آن ید بیضا برآر از آستین
| |
| − |
| |
| − | خیز و از کار امم بگشا گرہ
| |
| − | نشۂ افرنگ را از سر بنہ
| |
| − |
| |
| − | نقشی از جمعیت خاور فکن
| |
| − | واستان خود را ز دست اہرمن
| |
| − |
| |
| − | دانی از افرنگ و از کار فرنگ
| |
| − | تا کجا در قید زنار فرنگ
| |
| − |
| |
| − | زخم ازو، نشتر ازو، سوزن ازو
| |
| − | ما و جوی خون و امید رفو
| |
| − |
| |
| − | خود بدانی پادشاہی، قاہری است
| |
| − | قاہری در عصر ما سوداگری است
| |
| − |
| |
| − | تختۂ دکان شریک تخت و تاج
| |
| − | از تجارت نفع و از شاہی خراج
| |
| − |
| |
| − | آن جہانبانی کہ ہم سوداگر است
| |
| − | بر زبانش خیر و اندر دل شر است
| |
| − |
| |
| − | گر تو میدانی حسابش را درست
| |
| − | از حریرش نرم تر کرپاس تست
| |
| − |
| |
| − | بی نیاز از کارگاہ او گذر
| |
| − | در زمستان پوستین او مخر
| |
| − |
| |
| − | کشتن بی حرب و ضرب آئین اوست
| |
| − | مرگہا در گردش ماشین اوست
| |
| − |
| |
| − | بوریاے خود بہ قالینش مدہ
| |
| − | بیذق خود را بہ فرزینش مدہ
| |
| − |
| |
| − | گوہرش تف دار و در لعلش رگ است
| |
| − | مشک این سوداگر از ناف سگ است
| |
| − |
| |
| − | رہزن چشم تو خواب مخملش
| |
| − | رہزن تو رنگ و آب مخملش
| |
| − |
| |
| − | صد گرہ افکندہ ئی در کار خویش
| |
| − | از قماش او مکن دستار خویش
| |
| − |
| |
| − | ہوشمندے از خم او می نخورد
| |
| − | ہر کہ خورد اندر ہمین میخانہ مرد
| |
| − |
| |
| − | وقت سودا خندخند و کم خروش
| |
| − | ما چو طفلانیم و او شکر فروش
| |
| − |
| |
| − | محرم از قلب و نگاہ مشتری است
| |
| − | یارب این سحر است یا سوداگری است
| |
| − |
| |
| − | تاجران رنگ و بو بردند سود
| |
| − | ما خریداران ھمہ کور و کبود
| |
| − |
| |
| − | آنچہ از خاک تو رست اے مرد حر
| |
| − | آن فروش و آن بپوش و آن بخور
| |
| − |
| |
| − | آن نکوبینان کہ خود را دیدہ اند
| |
| − | خود گلیم خویش را بافیدہ اند
| |
| − |
| |
| − | اے ز کار عصر حاضر بے خبر
| |
| − | چرب دستیہای یورپ را نگر
| |
| − |
| |
| − | قالی از ابریشم تو ساختند
| |
| − | باز او را پیش تو انداختند
| |
| − |
| |
| − | چشم تو از ظاہرش افسون خورد
| |
| − | رنگ و آب او ترا از جا برد
| |
| − |
| |
| − | واے آن دریا کہ موجش کم تپید
| |
| − | گوھر خود را ز غواصان خرید
| |
| − |
| |
| − | </Center>
| |
