|
|
| Line 1: |
Line 1: |
| − | <div dir ="rtl ">
| + | gggggg |
| − | '''حرکت بہ وادی یرغمید کہ ملائکہ'''
| |
| − | | |
| − | حرکت بہ وادی یرغمید کہ ملائکہ او را وادی طواسین می نامند"
| |
| − | | |
| − | رومی آن عشق و محبت را دلیل
| |
| − | | |
| − | تشنہ کامان را کلامش سلسبیل
| |
| − | | |
| − | گفت "آن شعری کہ آتش اندروست
| |
| − | | |
| − | اصل او از گرمی اﷲ ہوست
| |
| − | | |
| − | آن نوا گلشن کند خاشاک را
| |
| − | | |
| − | آن نوا برھم زند افلاک را
| |
| − | | |
| − | آن نوا بر حق گواہی میدہد
| |
| − | | |
| − | با فقیران پادشاہی میدہد
| |
| − | | |
| − | خون ازو اندر بدن سیار تر
| |
| − | | |
| − | قلب از روح الامین بیدار تر
| |
| − | | |
| − | اے بسا شاعر کہ از سحر ہنر
| |
| − | | |
| − | رہزن قلب است و ابلیس نظر
| |
| − | | |
| − | شاعر ہندی خدایش یار باد
| |
| − | | |
| − | جان او بے لذت گفتار باد
| |
| − | | |
| − | عشق را خنیاگری آموختہ
| |
| − | | |
| − | با خلیلان آزری آموختہ
| |
| − | | |
| − | حرف او چاویدہ و بے سوز و درد
| |
| − | | |
| − | مرد خوانند اھل درد او را نہ مرد
| |
| − | | |
| − | زان نوای خوش کہ نشناسد مقام
| |
| − | | |
| − | خوشتر آن حرفی کہ گوئی در منام
| |
| − | | |
| − | فطرت شاعر سراپا جستجوست
| |
| − | | |
| − | خالق و پروردگار آرزوست
| |
| − | | |
| − | شاعر اندر سینۂ ملت چو دل
| |
| − | | |
| − | ملتی بے شاعری انبار گل
| |
| − | | |
| − | سوز و مستی نقشبند عالمے است
| |
| − | | |
| − | شاعری بے سوز و مستی ماتمی است
| |
| − | | |
| − | شعر را مقصود اگر آدم گری است
| |
| − | | |
| − | شاعری ہم وارث پیغمبری است"
| |
| − | | |
| − | گفتم از پیغمبری ہم باز گوی
| |
| − | | |
| − | سر او با مرد محرم باز گوی
| |
| − | | |
| − | گفت "اقوام و ملل آیات اوست
| |
| − | | |
| − | عصر ہای ما ز مخلوقات اوست
| |
| − | | |
| − | از دم او ناطق آمد سنگ و خشت
| |
| − | | |
| − | ما ہمہ مانند حاصل، او چو کشت
| |
| − | | |
| − | پاک سازد استخوان و ریشہ را
| |
| − | | |
| − | بال جبریلی دہد اندیشہ را
| |
| − | | |
| − | ہاے و ہوی اندرون کائنات
| |
| − | | |
| − | از لب او نجم و نور و نازعات
| |
| − | | |
| − | آفتابش را زوالی نیست نیست
| |
| − | | |
| − | منکر او را کمالی نیست نیست
| |
| − | | |
| − | رحمت حق صحبت احرار او
| |
| − | | |
| − | قہر یزدان ضربت کرار او
| |
| − | | |
| − | گرچہ باشے عقل کل از وی مرم
| |
| − | | |
| − | زانکہ او بیند تن و جان را بہم
| |
| − | | |
| − | تیز تر نہ پا بہ را یرغمید
| |
| − | | |
| − | تا ببینی آنچہ می بایست دید
| |
| − | | |
| − | کندہ بر دیواری از سنگ قمر
| |
| − | | |
| − | چار طاسین نبوت را نگر"
| |
| − | | |
| − | شوق راہ خویش داند بے دلیل
| |
| − | | |
| − | شوق پروازی ببال جبرئیل
| |
| − | | |
| − | شوق را راہ دراز آمد دو گام
| |
| − | | |
| − | این مسافر خستہ گردد از مقام
| |
| − | | |
| − | پا زدم مستانہ سوی یرغمید
| |
| − | | |
| − | تا بلندیہای او آمد پدید
| |
| − | | |
| − | من چہ گویم از شکوہ آن مقام
| |
| − | | |
| − | ہفت کوکب در طواف او مدام
| |
| − | | |
| − | فرشیان از نور او روشن ضمیر
| |
| − | | |
| − | عرشیان از سرمۂ خاکش بصیر
| |
| − | | |
| − | حق مرا چشم و دل و گفتار داد
| |
| − | | |
| − | جستجوی عالم اسرار داد
| |
| − | | |
| − | پردہ را بر گیرم از اسرار کل
| |
| − | | |
| − | با تو گویم از طواسین رسل
| |
