|
|
| Line 1: |
Line 1: |
| − | <div dir ="rtl ">
| + | bbbbbbbbbb |
| − | '''مناجات'''
| |
| − | | |
| − | آدمی اندر جہان ہفت رنگ
| |
| − | | |
| − | ہر زمان گرم فغان مانند چنگ
| |
| − | | |
| − | آرزوی ھم نفس می سوزدش
| |
| − | | |
| − | نالہ ہای دل نواز آموزدش
| |
| − | | |
| − | لیکن این عالم کہ از آب و گل است
| |
| − | | |
| − | کی توان گفتن کہ دارای دل است
| |
| − | | |
| − | بحر و دشت و کوہ و کہ خاموش و کر
| |
| − | | |
| − | آسمان و مہر و مہ خاموش و کر
| |
| − | | |
| − | گرچہ بر گردون ہجوم اختر است
| |
| − | | |
| − | ہر یکی از دیگری تنھا تر است
| |
| − | | |
| − | ہر یکے مانند، بیچارہ ایست
| |
| − | | |
| − | در فضای نیلگون آوارہ ایست
| |
| − | | |
| − | کاروان برگ سفر ناکردہ ساز
| |
| − | | |
| − | بیکران افلاک و شب ہا دیر یاز
| |
| − | | |
| − | این جہان صید است و صیادیم ما
| |
| − | | |
| − | یا اسیر رفتہ از یادیم ما
| |
| − | | |
| − | زار نالیدم صدائے برنخاست
| |
| − | | |
| − | ہم نفس فرزند آدم را کجاست
| |
| − | | |
| − | دیدہ ام روز جہان چار سوی
| |
| − | | |
| − | آنکہ نورش بر فروزد کاخ و کوی
| |
| − | | |
| − | از رم سیارہ ئی او را وجود
| |
| − | | |
| − | نیست الا اینکہ گوئی رفت و بود
| |
| − | | |
| − | اے خوش آن روزی کہ از ایام نیست
| |
| − | | |
| − | صبح او را نیمروز و شام نیست
| |
| − | | |
| − | روشن از نورش اگر گردد روان
| |
| − | | |
| − | صوت را چون رنگ دیدن میتوان
| |
| − | | |
| − | غیب ہا از تاب او گردد حضور
| |
| − | | |
| − | نوبت او لایزال و بے مرور
| |
| − | | |
| − | اے خدا روزی کن آن روزے مرا
| |
| − | | |
| − | وارہان زین روز بے سوزے مرا
| |
| − | | |
| − | آیۂ تسخیر اندر شأن کیست؟
| |
| − | | |
| − | این سپہر نیلگون حیران کیست؟
| |
| − | | |
| − | رازدان علم الاسما کہ بود
| |
| − | | |
| − | مست آن ساقی و آن صہبا کہ بود
| |
| − | | |
| − | برگزیدے از ہمہ عالم کرا؟
| |
| − | | |
| − | کردی از راز درون محرم کرا؟
| |
| − | | |
| − | اے ترا تیرے کہ ما را سینہ سفت
| |
| − | | |
| − | حرف از "ادعونی" کہ گفت و با کہ گفت؟
| |
| − | | |
| − | روی تو ایمان من قرآن من
| |
| − | | |
| − | جلوہ ئی داری دریغ از جان من
| |
| − | | |
| − | از زیان صد شعاع آفتاب
| |
| − | | |
| − | کم نمیگردد متاع آفتاب
| |
| − | | |
| − | عصر حاضر را خرد زنجیر پاست
| |
| − | | |
| − | جان بیتابی کہ من دارم کجاست؟
| |
| − | | |
| − | عمر ہا بر خویش می پیچد وجود
| |
| − | | |
| − | تا یکی بیتاب جان آید فرود
| |
| − | | |
| − | گر نرنجے این زمین شورہ زار
| |
| − | | |
| − | نیست تخم آرزو را سازگار
| |
| − | | |
| − | از درون این گل بے حاصلی
| |
| − | | |
| − | بس غنیمت دان اگر روید دلی
| |
| − | | |
| − | تو مہے اندر شبستانم گذر
| |
| − | | |
| − | یک زمان بے نوری جانم نگر
| |
| − | | |
| − | شعلہ را پرہیز از خاشاک چیست؟
| |
| − | | |
| − | برق را از برفتادن باک چیست؟
| |
| − | | |
| − | زیستم تا زیستم اندر فراق
| |
| − | | |
| − | وانما آنسوی این نیلی رواق
| |
| − | | |
| − | بستہ در ہا را برویم باز کن
| |
| − | | |
| − | خاک را با قدسیان ہمراز کن
| |
| − | | |
| − | آتشے در سینۂ من برفروز
| |
| − | | |
| − | عود را بگذار و ھیزم را بسوز
| |
| − | | |
| − | باز بر آتش بنہ عود مرا
| |
| − | | |
| − | در جھان آشفتہ کن دود مرا
| |
| − | | |
| − | آتش پیمانۂ من تیز کن
| |
| − | | |
| − | با تغافل یک نگہ آمیز کن
| |
| − | ما ترا جوئیم و تو از دیدہ دور
| |
| − | | |
| − | نے غلط، ما کور و تو اندر حضور
| |
| − | | |
| − | یا گشا این پردۂ اسرار را
| |
| − | | |
| − | یا بگیر این جان بے دیدار را
| |
| − | | |
| − | نخل فکرم ناامید از برگ و بر
| |
| − | | |
| − | یا تبر بفرست یا باد سحر
| |
| − | | |
| − | عقل دادی ھم جنونی دہ مرا
| |
| − | | |
| − | رہ بہ جذب اندرونی دہ مرا
| |
| − | | |
| − | علم در اندیشہ می گیرد مقام
| |
| − | | |
| − | عشق را کاشانہ قلب لاینام
| |
| − | | |
| − | علم تا از عشق برخودار نیست
| |
| − | | |
| − | جز تماشا خانۂ افکار نیست
| |
| − | | |
| − | این تماشا خانہ سحر سامری است
| |
| − | | |
| − | علم بے روح القدس افسونگری است
| |
| − | | |
| − | بے تجلی مرد دانا رہ نبرد
| |
| − | | |
| − | از لکد کوب خیال خویش مرد
| |
| − | | |
| − | بے تجلی زندگی رنجوری است
| |
| − | | |
| − | عقل مہجوری و دین مجبوری است
| |
| − | | |
| − | این جہان کوہ و دشت و بحر و بر
| |
| − | | |
| − | ما نظر خواہیم و او گوید خبر
| |
| − | | |
| − | منزلی بخش اے دل آوارہ را
| |
| − | | |
| − | باز دہ با ماہ این مہپارہ را
| |
| − | | |
| − | گرچہ از خاکم نروید جز کلام
| |
| − | | |
| − | حرف مہجوری نمی گردد تمام
| |
| − | | |
| − | زیر گردون خویش را یابم غریب
| |
| − | | |
| − | ز آنسوی گردون بگو "انی قریب"
| |
| − | | |
| − | تا مثال مہر و مہ گردد غروب
| |
| − | | |
| − | این جہات و این شمال و این جنوب
| |
| − | | |
| − | از طلسم دوش و فردا بگذرم
| |
| − | | |
| − | از مہ و مھر و ثریا بگذرم
| |
| − | | |
| − | تو فروغ جاودان ما چون شرار
| |
| − | | |
| − | یک دو دم داریم و آن ہم مستعار
| |
| − | | |
| − | اے تو نشناسی نزاع مرگ و زیست
| |
| − | | |
| − | رشک بر یزدان برد این بندہ کیست
| |
| − | | |
| − | بندۂ آفاق گیر و ناصبور
| |
| − | | |
| − | نے غیاب او را خوش آید نے حضور
| |
| − | | |
| − | آنیم من جاودانی کن مرا
| |
| − | | |
| − | از زمینی آسمانی کن مرا
| |
| − | | |
| − | ضبط در گفتار و کرداری بدہ
| |
| − | | |
| − | جادہ ہا پیداست رفتاری بدہ
| |
| − | | |
| − | آنچہ گفتم از جہانے دیگر است
| |
| − | | |
| − | این کتاب از آسمانی دیگر است
| |
| − | | |
| − | بحرم و از من کم آشوبی خطاست
| |
| − | | |
| − | آنکہ در قعرم فرو آید کجاست
| |
| − | | |
| − | یک جہان بر ساحل من آرمید
| |
| − | | |
| − | از کران غیر از رم موجی ندید
| |
| − | | |
| − | من کہ نومیدم ز پیران کہن
| |
| − | | |
| − | دارم از روزی کہ میآید سخن
| |
| − | | |
| − | بر جوانان سہل کن حرف مرا
| |
| − | | |
| − | بہرشان پایاب کن ژرف مرا
| |
