|
|
| Line 1: |
Line 1: |
| − | <Center>
| |
| − | '''مرد حر'''
| |
| | | | |
| − | مرد حر محکم ز ورد "لاتخف"
| |
| − | ما بمیدان سر بجیب او سر بکف
| |
| − |
| |
| − | مرد حر از لاالہ روشن ضمیر
| |
| − | می نگردد بندۂ سلطان و میر
| |
| − |
| |
| − | مرد حر چون اشتران باری برد
| |
| − | مرد حر باری برد خاری خورد
| |
| − |
| |
| − | پای خود را آنچنان محکم نہد
| |
| − | نبض رہ از سوز او بر می جہد
| |
| − |
| |
| − | جان او پایندہ تر گردد ز موت
| |
| − | بانگ تکبیرش برون از حرف و صوت
| |
| − |
| |
| − | ہر کہ سنگ راہ را داند زجاج
| |
| − | گیرد آن درویش از سلطان خراج
| |
| − |
| |
| − | گرمی طبع تو از صہبای اوست
| |
| − | جوی تو پروردۂ دریای اوست
| |
| − |
| |
| − | پادشاہان در قباہای حریر
| |
| − | زرد رو از سھم آن عریان فقیر
| |
| − |
| |
| − | سر دین ما را خبر، او را نظر
| |
| − | او درون خانہ ما بیرون در
| |
| − |
| |
| − | ما کلیسا دوست، ما مسجد فروش
| |
| − | او ز دست مصطفی پیمانہ نوش
| |
| − |
| |
| − | نے مغان را بندہ، نے ساغر بدست
| |
| − | ما تہی پیمانہ او مست الست
| |
| − |
| |
| − | چہرہ گل از نم او احمر است
| |
| − | ز آتش ما دود او روشنتر است
| |
| − |
| |
| − | دارد اندر سینہ تکبیر امم
| |
| − | در جبین اوست تقدیر امم
| |
| − |
| |
| − | قبلۂ ما گہ کلیسا، گاہ دیر
| |
| − | او نخواہد رزق خویش از دست غیر
| |
| − |
| |
| − | ما ہمہ عبد فرنگ او عبدہ
| |
| − | او نگنجد در جہان رنگ و بو
| |
| − |
| |
| − | صبح و شام ما بہ فکر ساز و برگ
| |
| − | آخر ما چیست تلخیہای مرگ
| |
| − |
| |
| − | در جہان بی ثبات او را ثبات
| |
| − | مرگ او را از مقامات حیات
| |
| − |
| |
| − | اہل دل از صحبت ما مضمحل
| |
| − | گل ز فیض صحبتش دارای دل
| |
| − |
| |
| − | کار ما وابستۂ تخمین و ظن
| |
| − | او ہمہ کردار و کم گوید سخن
| |
| − |
| |
| − | ما گدایان کوچہ گرد و فاقہ مست
| |
| − | فقر او از لاالہ تیغی بدست
| |
| − |
| |
| − | ما پر کاہے اسیر گرد باد
| |
| − | ضربش از کوہ گران جوئی گشاد
| |
| − |
| |
| − | محرم او شو ز ما بیگانہ شو
| |
| − | خانہ ویران باش و صاحب خانہ شو
| |
| − |
| |
| − | شکوہ کم کن از سپہر گرد گرد
| |
| − | زندہ شو از صحبت آن زندہ مرد
| |
| − |
| |
| − | صحبت از علم کتابی خوشتر است
| |
| − | صحبت مردان حر آدم گر است
| |
| − |
| |
| − | مرد حر دریای ژرف و بیکران
| |
| − | آب گیر از بحر و نے از ناودان
| |
| − |
| |
| − | سینۂ این مردمی جوشد چو دیگ
| |
| − | پیش او کوہ گران یک تودہ ریگ
| |
| − |
| |
| − | روز صلح آن برگ و ساز انجمن
| |
| − | ہم چو باد فرودین اندر چمن
| |
| − |
| |
| − | روز کین آن محرم تقدیر خویش
| |
| − | گور خود می کندد از شمشیر خویش
| |
| − |
| |
| − | اے سرت گردم گریز از ما چو تیر
| |
| − | دامن او گیر و بیتابانہ گیر
| |
| − |
| |
| − | می نروید تخم دل از آب و گل
| |
| − | بی نگاہی از خداوندان دل
| |
| − |
| |
| − | اندر این عالم نیرزی با خسی
| |
| − | تا نیاویزی بدامان کسی
| |
| − |
| |
| − | </Center>
| |
