"غزل زندہ رود"

غزل زندہ رود

بہ آدمے نرسیدی، خدا چہ میجوئی

ز خود گریختہ ئی آشنا چہ می جوئی

دگر بشاخ گل آویز و آب و نم در کش

پریدہ رنگ ز باد صبا چہ می جوئی

دو قطرہ خون دلست آنچہ مشک مینامند

تو اے غزال حرم در ختا چہ میجوئی

عیار فقر ز سلطانی و جہانگیری است

سریر جم بطلب، بوریا چہ می جوئی

سراغ او ز خیابان لالہ میگیرند

نوای خون شدۂ ما ز ما چہ میجوئی

نظر ز صحبت روشندلان بیفزاید

ز درد کم بصری توتیا چہ میجوئی

قلندریم و کرامات ما جہان بینی است

زمانگاہ طلب، کیمیا چہ می جوئی