|
|
| Line 1: |
Line 1: |
| − | <div dir="rtl">
| + | dsffgdg |
| − | '''پیغام سلطان شہید بہ رود کاویری'''
| |
| − | | |
| − | پیغام سلطان شہید بہ رود کاویری حقیقت حیات و مرگ و شہادت
| |
| − | | |
| − | رود کاویری یکی نرمک خرام
| |
| − | | |
| − | خستہ ئی شاید کہ از سیر دوام
| |
| − | | |
| − | در کہستان عمر ہا نالیدہ ئی
| |
| − | | |
| − | راہ خود را با مژہ کاویدہ ئے
| |
| − | | |
| − | اے مرا خوشتر ز جیحون و فرات
| |
| − | | |
| − | اے دکن را آب تو آب حیات
| |
| − | | |
| − | آہ شہرے کو در آغوش تو بود
| |
| − | | |
| − | حسن نوشین جلوہ از نوش تو بود
| |
| − | | |
| − | کہنہ گردیدی شباب تو ہمان
| |
| − | | |
| − | پیچ و تاب و رنگ و آب تو ہمان
| |
| − | | |
| − | موج تو جز دانہ گوہر نزاد
| |
| − | | |
| − | طرہ تو تا ابد شوریدہ باد
| |
| − | | |
| − | اے ترا سازی کہ سوز زندگی است
| |
| − | | |
| − | ہیچ میدانی کہ این پیغام کیست؟
| |
| − | | |
| − | آنکہ میکردی طواف سطوتش
| |
| − | | |
| − | بودہ ئی آئینہ دار دولتش
| |
| − | | |
| − | آنکہ صحرا ہا ز تدبیرش بہشت
| |
| − | | |
| − | آنکہ نقش خود بخون خود نوشت
| |
| − | | |
| − | آنکہ خاکش مرجع صد آرزوست
| |
| − | | |
| − | اضطراب موج تو از خون اوست
| |
| − | | |
| − | آنکہ گفتارش ہمہ کردار بود
| |
| − | | |
| − | مشرق اندر خواب و او بیدار بود
| |
| − | | |
| − | اے من و تو موجی از رود حیات
| |
| − | | |
| − | ہر نفس دیگر شود این کائنات
| |
| − | | |
| − | زندگانی انقلاب ہر دمی است
| |
| − | | |
| − | زانکہ او اندر سراغ عالمے است
| |
| − | | |
| − | تار و پود ہر وجود از رفت و بود
| |
| − | | |
| − | اینہمہ ذوق نمود از رفت و بود
| |
| − | | |
| − | جادہ ہا چون رھروان اندر سفر
| |
| − | | |
| − | ہر کجا پنھان سفر پیدا حضر
| |
| − | | |
| − | کاروان و ناقہ و دشت و نخیل
| |
| − | | |
| − | ہر چہ بینی نالد از درد رحیل
| |
| − | | |
| − | در چمن گل میہمان یک نفس
| |
| − | | |
| − | رنگ و آبش امتحان یک نفس
| |
| − | | |
| − | موسم گل ماتم و ہم نای و نوش
| |
| − | | |
| − | غنچہ در آغوش و نعش گل بدوش
| |
| − | | |
| − | لالہ را گفتم یکی دیگر بسوز
| |
| − | | |
| − | گفت راز ما نمی دانی ہنوز
| |
| − | | |
| − | از خس و خاشاک تعمیر وجود
| |
| − | | |
| − | غیر حسرت چیست پاداش نمود
| |
| − | | |
| − | در سراے ہست و بود آئی میا
| |
| − | | |
| − | از عدم سوے وجود آئی میا
| |
| − | | |
| − | ور بیائی چون شرار از خود مرو
| |
| − | | |
| − | در تلاش خرمنی آوارہ شو
| |
| − | | |
| − | تاب و تب داری اگر مانند مہر
| |
| − | | |
| − | پا بنہ در وسعت آباد سپہر
| |
| − | | |
| − | کوہ و مرغ و گلشن و صحرا بسوز
| |
| − | | |
| − | ماہیان را در تہ دریا بسوز
| |
| − | | |
| − | سینہ ئی داری اگر در خورد تیر
| |
| − | | |
| − | در جہان شاہین بزی شاہین بمیر
| |
| − | | |
| − | زانکہ در عرض حیات آمد ثبات
| |
| − | | |
| − | از خدا کم خواستم طول حیات
| |
| − | | |
| − | زندگی را چیست رسم و دین و کیش
| |
| − | | |
| − | یک دم شیری بہ از صد سال میش
| |
| − | | |
| − | زندگی محکم ز تسلیم و رضاست
| |
| − | | |
| − | موت نیرنج و طلسم و سیمیاست
| |
| − | | |
| − | بندۂ حق ضیغم و آہوست مرگ
| |
| − | | |
| − | یک مقام از صد مقام اوست مرگ
| |
| − | | |
| − | می فتد بر مرگ آن مرد تمام
| |
| − | | |
| − | مثل شاہینی کہ افتد بر حمام
| |
| − | | |
| − | ہر زمان میرد غلام از بیم مرگ
| |
| − | | |
| − | زندگی او را حرام از بیم مرگ
| |
| − | | |
| − | بندۂ آزاد را شأنے دگر
| |
| − | | |
| − | مرگ او را میدہد جانی دگر
| |
| − | | |
| − | او خود اندیش است مرگ اندیش نیست
| |
| − | | |
| − | مرگ آزادان ز آنی بیش نیست
| |
| − | | |
| − | بگذر از مرگی کہ سازد با لحد
| |
| − | | |
| − | زانکہ این مرگست مرگ دام و دد
| |
| − | | |
| − | مرد مومن خواہد از یزدان پاک
| |
| − | | |
| − | آن دگر مرگی کہ بر گیرد ز خاک
| |
| − | | |
| − | آن دگر مرگ انتہای راہ شوق
| |
| − | | |
| − | آخرین تکبیر در جنگاہ شوق
| |
| − | | |
| − | گرچہ ہر مرگ است بر مومن شکر
| |
| − | | |
| − | مرگ پور مرتضی چیزی دگر
| |
| − | | |
| − | جنگ شاہان جہان غارتگری است
| |
| − | | |
| − | جنگ مومن سنت پیغمبری است
| |
| − | | |
| − | جنگ مومن چیست ؟ ہجرت سوی دوست
| |
| − | | |
| − | ترک عالم اختیار کوی دوست
| |
| − | | |
| − | آنکہ حرف شوق با اقوام گفت
| |
| − | | |
| − | جنگ را رہبانی اسلام گفت
| |
| − | | |
| − | کس نداند جز شہید این نکتہ را
| |
| − | | |
| − | کو بخون خود خرید این نکتہ را
| |
