|
|
| Line 1: |
Line 1: |
| − | <div dir="rtl">
| + | sdfsfgfj |
| − | '''روح ناصر خسرو علوی و غزلی مستانہ سراییدہ'''
| |
| − | | |
| − | نمودار می شود روح ناصر خسرو علوی و غزلی مستانہ
| |
| − | | |
| − | سراییدہ غایب می شود
| |
| − | | |
| − | "دست را چون مرکب تیغ و قلم کردی مدار
| |
| − | | |
| − | ہیچ غم گر مرکب تن لنگ باشد یا عرن
| |
| − | | |
| − | از سر شمشیر و از نوک قلم زاید ھنر
| |
| − | | |
| − | اے برادر، ہمچو نور از نار و نار از نارون
| |
| − | | |
| − | بے ہنر دان نزد بے دین ھم قلم ہم تیغ را
| |
| − | | |
| − | چون نباشد دین نباشد کلک و آہن را ثمن
| |
| − | | |
| − | دین گرامی شد بدانا و بنادان خوار گشت
| |
| − | | |
| − | پیش نادان دین چو پیش گاو باشد یاسمن
| |
| − | | |
| − | ہمچو کرپاسی کہ از یک نیمہ زو الیاس را
| |
| − | | |
| − | کرتہ آید، زو دگر نیمہ یہودی را کفن"
| |
| − | | |
| − | ابدالی
| |
| − | | |
| − | آن جوان کو سلطنت ہا آفرید
| |
| − | | |
| − | باز در کوہ و قفار خود رمید
| |
| − | | |
| − | آتشے در کوہسارش بر فروخت
| |
| − | | |
| − | خوش عیار آمد برون یا پاک سوخت
| |
| − | | |
| − | زندہ رود
| |
| − | | |
| − | امتان اندر اخوت گرم خیز
| |
| − | | |
| − | او برادر با برادر، در ستیز
| |
| − | | |
| − | از حیات او حیات خاور است
| |
| − | | |
| − | طفلک دہ سالہ اش لشکر گر است
| |
| − | | |
| − | بے خبر خود را ز خود پرداختہ
| |
| − | | |
| − | ممکنات خویش را نشناختہ
| |
| − | | |
| − | ہست دارای دل و غافل ز دل
| |
| − | | |
| − | تن ز تن اندر فراق و دل ز دل
| |
| − | | |
| − | مرد رہرو را بہ منزل راہ نیست
| |
| − | | |
| − | از مقاصد جان او آگاہ نیست
| |
| − | | |
| − | خوش سرود آن شاعر افغان شناس
| |
| − | | |
| − | آنکہ بیند باز گوید بے ہراس
| |
| − | | |
| − | آن حکیم ملت افغانیان
| |
| − | | |
| − | آن طبیب علت افغانیان
| |
| − | | |
| − | راز قومے دید و بیباکانہ گفت
| |
| − | | |
| − | حرف حق با شوخی رندانہ گفت
| |
| − | | |
| − | "اشتر ے یابد اگر افغان حر
| |
| − | | |
| − | با یراق و ساز و با انبار در
| |
| − | | |
| − | ہمت دونش از آن انبار در
| |
| − | | |
| − | می شود خوشنود با زنگ شتر"
| |
| − | | |
| − | ابدالی
| |
| − | | |
| − | در نہاد ما تب و تاب از دل است
| |
| − | | |
| − | خاک را بیداری و خواب از دل است
| |
| − | | |
| − | تن ز مرگ دل دگرگون می شود
| |
| − | | |
| − | در مساماتش عرق خون میشود
| |
| − | | |
| − | از فساد دل بدن ہیچ است ہیچ
| |
| − | | |
| − | دیدہ بر دل بند و جز بر دل مپیچ
| |
| − | | |
| − | آسیا یک پیکر آب و گل است
| |
| − | | |
| − | ملت افغان در آن پیکر دل است
| |
| − | | |
| − | از فساد او فساد آسیا
| |
| − | | |
| − | در گشاد او گشاد آسیا
| |
| − | | |
| − | تا دل آزاد است آزاد است تن
| |
| − | | |
| − | ورنہ کاہی در رہ باد است تن
| |
| − | | |
| − | ہمچو تن پابند آئین است دل
| |
| − | | |
| − | مردہ از کین زندہ از دین است دل
| |
| − | | |
| − | قوت دین از مقام وحدت است
| |
| − | | |
| − | وحدت ار مشہود گردد ملت است
| |
| − | | |
| − | شرق را از خود برد تقلید غرب
| |
| − | | |
| − | باید این اقوام را تنقید غرب
| |
| − | | |
| − | قوت مغرب نہ از چنگ و رباب
| |
| − | | |
| − | نے ز رقص دختران بے حجاب
| |
| − | | |
| − | نے ز سحر ساحران لالہ روست
| |
| − | | |
| − | نے ز عریان ساق و نے از قطع موست
| |
| − | | |
| − | محکمی او را نہ از لادینی است
| |
| − | | |
| − | نے فروغش از خط لاتینی است
| |
| − | | |
| − | قوت افرنگ از علم و فن است
| |
| − | | |
| − | از ہمین آتش چراغش روشن است
| |
| − | | |
| − | حکمت از قطع و برید جامہ نیست
| |
| − | | |
| − | ما نع علم و ہنر عمامہ نیست
| |
| − | | |
| − | علم و فن را اے جوان شوخ و شنگ
| |
| − | | |
| − | مغز میباید نہ ملبوس فرنگ
| |
| − | | |
| − | اندرین رہ جز نگہ مطلوب نیست
| |
| − | | |
| − | این کلہ یا آن کلہ مطلوب نیست
| |
| − | | |
| − | فکر چالاکی اگر داری بس است
| |
| − | | |
| − | طبع دراکی اگر داری بس است
| |
| − | | |
| − | گرکسی شبہا خورد دود چراغ
| |
| − | | |
| − | گیرد از علم و فن و حکمت سراغ
| |
| − | | |
| − | ملک معنی کس حد او را نبست
| |
| − | | |
| − | بے جھاد پیہمی ناید بدست
| |
| − | | |
| − | ترک از خود رفتہ و مست فرنگ
| |
| − | | |
| − | زہر نوشین خوردہ از دست فرنگ
| |
| − | | |
| − | زانکہ تریاق عراق از دست داد
| |
| − | | |
| − | من چہ گویم جز خدایش یار باد
| |
| − | | |
| − | بندۂ افرنگ از ذوق نمود
| |
| − | | |
| − | می برد از غربیان رقص و سرود
| |
| − | | |
| − | نقد جان خویش در بازد بہ لہو
| |
| − | | |
| − | علم دشوار است می سازد بہ لہو
| |
| − | | |
| − | از تن آسانی بگیرد سہل را
| |
| − | | |
| − | فطرت او در پذیرد سہل را
| |
| − | | |
| − | سہل را جستن درین دیر کہن
| |
| − | | |
| − | این دلیل آنکہ جان رفت از بدن
| |
| − | | |
| − | زندہ رود
| |
| − | | |
| − | می شناسی چیست تہذیب فرنگ
| |
| − | | |
| − | در جھان او دو صد فردوس رنگ
| |
| − | | |
| − | جلوہ ہایش خانمانہا سوختہ
| |
| − | | |
| − | شاخ و برگ و آشیانہا سوختہ
| |
| − | | |
| − | ظاہرش تابندہ و گیرندہ ایست
| |
| − | | |
| − | دل ضعیف است و نگہ را بندہ ایست
| |
| − | | |
| − | چشم بیند دل بلغزد اندرون
| |
| − | | |
| − | پیش این بتخانہ افتد سرنگون
| |
| − | | |
| − | کس نداند شرق را تقدیر چیست
| |
| − | | |
| − | دل بہ ظاہر بستہ را تدبیر چیست
| |
| − | | |
| − | ابدالی
| |
| − | | |
| − | آنچہ بر تقدیر مشرق قادر است
| |
| − | | |
| − | حزم و حزم پھلوی و نادر است
| |
| − | | |
| − | پہلوی آن وارث تخت قباد
| |
| − | | |
| − | ناخن او عقدۂ ایران گشاد
| |
| − | | |
| − | نادر آن سرمایۂ درانیان
| |
| − | | |
| − | آن نظام ملت افغانیان
| |
| − | | |
| − | از غم دین و وطن زار و زبون
| |
| − | | |
| − | لشکرش از کوہسار آمد برون
| |
| − | | |
| − | ہم سپاہی ہم سپہ گر ہم امیر
| |
| − | | |
| − | با عدو فولاد و با یاران حریر
| |
| − | | |
| − | من فدای آنکہ خود را دیدہ است
| |
| − | | |
| − | عصر حاضر را نکو سنجیدہ است
| |
| − | | |
| − | غربیان را شیوہ ہای ساحری است
| |
| − | | |
| − | تکیہ جز بر خویش کردن کافری است
| |
| − | | |
| − | سلطان شہید
| |
| − | | |
| − | باز گو از ہند و از ہندوستان
| |
| − | | |
| − | آنکہ با کاہش نیرزد بوستان
| |
| − | | |
| − | آنکہ اندر مسجدش ہنگامہ مرد
| |
| − | | |
| − | آنکہ اندر دیر او آتش فسرد
| |
| − | | |
| − | آنکہ دل از بہر او خون کردہ ایم
| |
| − | | |
| − | آنکہ یادش را بجان پروردہ ایم
| |
| − | | |
| − | از غم ما کن غم او را قیاس
| |
| − | | |
| − | آہ از آن معشوق عاشق ناشناس
| |
| − | | |
| − | زندہ رود
| |
| − | | |
| − | ہندیان منکر ز قانون فرنگ
| |
| − | | |
| − | در نگیرد سحر و افسون فرنگ
| |
| − | | |
| − | روح را بار گران آئین غیر
| |
| − | | |
| − | گرچہ آید ز آسمان آئین غیر
| |
| − | | |
| − | سلطان شہید
| |
| − | | |
| − | چون بروید آدم از مشت گلی
| |
| − | | |
| − | با دلی، با آرزوے در دلی
| |
| − | | |
| − | لذت عصیان چشیدن کار اوست
| |
| − | | |
| − | غیر خود چیزی ندیدن کار اوست
| |
| − | | |
| − | زانکہ بے عصیان خودی ناید بدست
| |
| − | | |
| − | تا خودی ناید بدست، آید شکست
| |
| − | | |
| − | زائر شھر و دیارم بودہ ئی
| |
| − | | |
| − | چشم خود را بر مزارم سودہ ئی
| |
| − | | |
| − | اے شناسای حدود کائنات
| |
| − | | |
| − | در دکن دیدے ز آثار حیات
| |
| − | | |
| − | زندہ رود
| |
| − | | |
| − | تخم اشکی ریختم اندر دکن
| |
| − | | |
| − | لالہ ہا روید ز خاک آن چمن
| |
| − | | |
| − | رود کاویری مدام اندر سفر
| |
| − | | |
| − | دیدہ ام در جان او شوری دگر
| |
| − | | |
| − | سلطان شہید
| |
| − | | |
| − | اے ترا دادند حرف دل فروز
| |
| − | | |
| − | از تپ اشک تو می سوزم ہنوز
| |
| − | | |
| − | کاو کاو ناخن مردان راز
| |
| − | | |
| − | جوی خون بگشاد از رگہای ساز
| |
| − | | |
| − | آن نوا کز جان تو آید برون
| |
| − | | |
| − | میدہد ہر سینہ را سوز درون
| |
| − | | |
| − | بودہ ام در حضرت مولای کل
| |
| − | | |
| − | آنکہ بے او طی نمی گردد سبل
| |
| − | | |
| − | گرچہ آنجا جرأت گفتار نیست
| |
| − | | |
| − | روح را کاری بجز دیدار نیست
| |
| − | | |
| − | سوختم از گرمی اشعار تو
| |
| − | | |
| − | بر زبانم رفت از افکار تو
| |
| − | | |
| − | گفت این بیتی کہ بر خواندی ز کیست
| |
| − | | |
| − | اندرو ہنگامہ ہای زندگی است
| |
| − | | |
| − | با ہمان سوزی کہ در سازد بجان
| |
| − | | |
| − | یکدو حرف از ما بہ کاویری رسان
| |
| − | | |
| − | در جھان تو زندہ رود او زندہ رود
| |
| − | | |
| − | خوشترک آید سرود اندر سرود
| |
