|
|
| Line 1: |
Line 1: |
| − | <div dir ="rtl ">
| + | adasa |
| − | '''اہل مریخ'''
| |
| − | | |
| − | چشم را یک لحظہ بستم اندر آب
| |
| − | | |
| − | اندکی از خود گسستم اندر آب
| |
| − | | |
| − | رخت بردم زی جہانی دیگری
| |
| − | | |
| − | با زمان و با مکانے دیگری
| |
| − | | |
| − | آفتاب ما بہ آفاقش رسید
| |
| − | | |
| − | روز و شب را نوع دیگر آفرید
| |
| − | | |
| − | تن ز رسم و راہ جان بیگانہ ایست
| |
| − | | |
| − | در زمان و از زمان بیگانہ ایست
| |
| − | | |
| − | جان ما سازد بہر سوزی کہ ہست
| |
| − | | |
| − | وقت او خرم بہر روزی کہ ہست
| |
| − | | |
| − | می نگردد کہنہ از پرواز روز
| |
| − | | |
| − | روزہا از نور او عالم فروز
| |
| − | | |
| − | روز و شب را گردش پیہم ازوست
| |
| − | | |
| − | سیر او کن زانکہ ہر عالم ازوست
| |
| − | | |
| − | مرغزاری با رصدگاہ بلند
| |
| − | | |
| − | دور بین او ثریا در کمند
| |
| − | | |
| − | خلوت نہ گنبد خضراست این
| |
| − | | |
| − | یا سواد خاکدان ماست این
| |
| − | | |
| − | گاہ جستم وسعت او را کران
| |
| − | | |
| − | گاہ دیدم در فضای آسمان
| |
| − | | |
| − | پیر روم آن مرشد اہل نظر
| |
| − | | |
| − | گفت "مریخ است این عالم نگر
| |
| − | | |
| − | چون جہان ما طلسم رنگ و بوست
| |
| − | | |
| − | صاحب شہر و دیار و کاخ و کوست
| |
| − | | |
| − | ساکنانش چون فرنگان ذوفنون
| |
| − | | |
| − | در علوم جان و تن از ما فزون
| |
| − | | |
| − | بر زمان و بر مکان قاہرترند
| |
| − | | |
| − | زانکہ در علم فضا ماہرترند
| |
| − | | |
| − | بر وجودش آنچنان پیچیدہ اند
| |
| − | | |
| − | ہر خم و پیچ فضا را دیدہ اند
| |
| − | | |
| − | خاکیان را دل بہ بند آب و گل
| |
| − | | |
| − | اندرین عالم بدن در بند دل
| |
| − | | |
| − | چون دلی در آب و گل منزل کند
| |
| − | | |
| − | ہر چہ می خواہد بہ آب و گل کند
| |
| − | | |
| − | مستی و ذوق و سرور از حکم جان
| |
| − | | |
| − | جسم را غیب و حضور از حکم جان
| |
| − | | |
| − | در جھان ما دو تا آمد وجود
| |
| − | | |
| − | جان و تن آن بے نمود آن با نمود
| |
| − | | |
| − | خاکیان را جان و تن مرغ و قفس
| |
| − | | |
| − | فکر مریخی یک اندیش است و بس
| |
| − | | |
| − | چون کسی را میرسد روز فراق
| |
| − | | |
| − | چسصت تر می گردد از سوز فراق
| |
| − | | |
| − | یک دو روزی پیشتر از آن مرگ
| |
| − | | |
| − | می کند پیش کسان اعلان مرگ
| |
| − | | |
| − | جانشان پروردۂ اندام نیست
| |
| − | | |
| − | لاجرم خو کردۂ اندام نیست
| |
| − | | |
| − | تن بخویش اندر کشیدن مردن است
| |
| − | | |
| − | از جہان در خود رمیدن مردن است
| |
| − | | |
| − | برتر از فکر تو آمد این سخن
| |
| − | | |
| − | زانکہ جان تست محکوم بدن
| |
| − | | |
| − | رخت اینجا یکدو دم باید گشاد
| |
| − | | |
| − | اینچین فرصت خدا کس را نداد
| |
