|
|
| Line 1: |
Line 1: |
| − | <div dir ="rtl ">
| + | cccccc |
| − | '''تمہید آسمانی نخستین روز آفرینش ٓنکوہش'''
| |
| − | | |
| − | تمہید آسمانی نخستین روز آفرینش ٓنکوہش می کند آسمان
| |
| − | | |
| − | زمین را
| |
| − | | |
| − | زندگی از لذت غیب و حضور
| |
| − | | |
| − | بست نقش این جہان نزد و دور
| |
| − | | |
| − | آنچنان تار نفس از ہم گسیخت
| |
| − | | |
| − | رنگ حیرت خانۂ ایام ریخت
| |
| − | | |
| − | ہر کجا از ذوق و شوق خود گری
| |
| − | | |
| − | نعرۂ "من دیگرم، تو دیگری"
| |
| − | | |
| − | ماہ و اختر را خرام آموختند
| |
| − | | |
| − | صد چراغ اندر فضا افروختند
| |
| − | | |
| − | بر سپہر نیلگون زد آفتاب
| |
| − | | |
| − | خیمۂ زر بفت با سیمین طناب
| |
| − | | |
| − | از افق صبح نخستین سر کشید
| |
| − | | |
| − | عالم نو زادہ را در بر کشید
| |
| − | | |
| − | ملک آدم خاکدانی بود و بس
| |
| − | | |
| − | دشت او بے کاروانی بود و بس
| |
| − | | |
| − | نے بہ کوہی آب جوئی در ستیز
| |
| − | | |
| − | نے بہ صحرائی سحابے ریزریز
| |
| − | | |
| − | نے سرود طایران در شاخسار
| |
| − | | |
| − | نے رم آہو میان مرغزار
| |
| − | | |
| − | بے تجلی ہای جان بحر و برش
| |
| − | | |
| − | دود پیچان طیلسان پیکرش
| |
| − | | |
| − | سبزہ باد فرودین نادیدہ ئی
| |
| − | | |
| − | اندر اعماق زمین خوابیدہ ئی
| |
| − | | |
| − | طعنہ ئی زد چرخ نیلی بر زمین
| |
| − | | |
| − | روزگار کس ندیدم این چنین
| |
| − | | |
| − | چون تو در پہنای من کوری کجا
| |
| − | | |
| − | جز بہ قندیلم ترا نوری کجا
| |
| − | | |
| − | خاک اگر الوند شد جز خاک نیست
| |
| − | | |
| − | روشن و پایندہ چون افلاک نیست
| |
| − | | |
| − | یا بزی با ساز و برگ دلبری
| |
| − | | |
| − | یا بمیر از ننگ و عار کمتری
| |
| − | | |
| − | شد زمین از طعنۂ گردون خجل
| |
| − | | |
| − | نا امید و دل گران و مضمحل
| |
| − | | |
| − | پیش حق از درد بے نوری تپید
| |
| − | | |
| − | تا ندانی ز آنسوی گردون رسید
| |
| − | | |
| − | اے امینی از امانت بے خبر
| |
| − | | |
| − | غم مخور اندر ضمیر خود نگر
| |
| − | | |
| − | روز ہا روشن ز غوغای حیات
| |
| − | | |
| − | نے از آن نوری کہ بینی در جہات
| |
| − | | |
| − | نور صبح از آفتاب داغ دار
| |
| − | | |
| − | نور جان پاک از غبار روزگار
| |
| − | | |
| − | نور جان بے جادہ ہا اندر سفر
| |
| − | | |
| − | از شعاع مہر و مہ سیار تر
| |
| − | | |
| − | شستہ ئی از لوح جان نقش امید
| |
| − | | |
| − | نور جان از خاک تو آید پدید
| |
| − | | |
| − | عقل آدم بر جہان شبخون زند
| |
| − | | |
| − | عشق او بر لامکان شبخون زند
| |
| − | | |
| − | راہ دان اندیشۂ او بے دلیل
| |
| − | | |
| − | چشم او بیدار تر از جبرئیل
| |
| − | | |
| − | خاک و در پرواز مانند ملک
| |
| − | | |
| − | یک رباط کہنہ در راہش فلک
| |
| − | | |
| − | می خلد اندر وجود آسمان
| |
| − | | |
| − | مثل نوک سوزن اندر پرنیان
| |
| − | | |
| − | داغہا شوید ز دامان وجود
| |
| − | | |
| − | بے نگاہ او جھان کور و کبود
| |
| − | | |
| − | گرچہ کم تسبیح و خونریز است او
| |
| − | | |
| − | روزگاران را چو مہمیز است او
| |
| − | | |
| − | چشم او روشن شود از کائنات
| |
| − | | |
| − | تا ببیند ذات را اندر صفات
| |
| − | | |
| − | "ہر کہ عاشق شد جمال ذات را
| |
| − | | |
| − | اوست سید جملہ موجودات را"
| |
