|
|
| Line 1: |
Line 1: |
| | <center> | | <center> |
| − | ==اﷲالصمد==
| |
| − |
| |
| − | گر بہ اﷲ الصمد دل بستہ ئی<br>
| |
| − | از حد اسباب بیرون جستہ ئی<br>
| |
| − |
| |
| − | بندۂ حق بندۂ اسباب نیست<br>
| |
| − | زندگانی گردش دولاب نیست<br>
| |
| − |
| |
| − | مسلم استی بے نیاز از غیر شو<br>
| |
| − | اھل عالم را سراپا خیر شو<br>
| |
| − |
| |
| − | پیش منعم شکوۂ گردون مکن<br>
| |
| − | دست خویش از آستین بیرون مکن<br>
| |
| − |
| |
| − | چون علی در ساز بانان شعیر<br>
| |
| − | گردن مرحب شکن خیبر بگیر<br>
| |
| − |
| |
| − | منت از اہل کرم بردن چرا<br>
| |
| − | نشتر لا و نعم خوردن چرا<br>
| |
| − |
| |
| − | رزق خود را از کف دونان مگیر<br>
| |
| − | یوسف استی خویش را ارزان مگیر<br>
| |
| − |
| |
| − | گرچہ باشی مور و ھم بے بال و پر<br>
| |
| − | حاجتی پیش سلیمانی مبر<br>
| |
| − |
| |
| − | راہ دشوار است سامان کم بگیر<br>
| |
| − | در جہان آزاد زی آزاد میر<br>
| |
| − |
| |
| − | سبحۂ "اقلل من الدنیا" شمار<br>
| |
| − | از "تعش حراً" شوی سرمایہ دار<br>
| |
| − |
| |
| − | تا توانی کیمیا شو گل مشو<br>
| |
| − | در جھان منعم شو و سائل مشو<br>
| |
| − |
| |
| − | اے شناسای مقام بوعلی<br>
| |
| − | جرعہ ئی آرم ز جام بوعلی<br>
| |
| − |
| |
| − | "پشت پا زن تخت کیکاوس را<br>
| |
| − | سر بدہ از کف مدہ ناموس را"<br>
| |
| − |
| |
| − | خود بخود گردد در میخانہ باز<br>
| |
| − | بر تہے پیمانگان بے نیاز<br>
| |
| − |
| |
| − | قاید اسلامیان ہارون رشید<br>
| |
| − | آنکہ نقفور آب تیغ او چشید<br>
| |
| − |
| |
| − | گفت مالک را کہ اے مولای قوم<br>
| |
| − | روشن از خاک درت سیمای قوم<br>
| |
| − |
| |
| − | اے نوا پرداز گلزار حدیث<br>
| |
| − | از تو خواہم درس اسرار حدیث<br>
| |
| − |
| |
| − | لعل تا کی پردہ بند اندر یمن<br>
| |
| − | خیز و در دارالخلافت خیمہ زن<br>
| |
| − |
| |
| − | اے خوشا تابانی روز عراق<br>
| |
| − | اے خوشا حسن نظر سوز عراق<br>
| |
| − |
| |
| − | میچکد آب خضر از تاک او<br>
| |
| − | مرھم زخم مسیحا خاک او<br>
| |
| − |
| |
| − | گفت مالک مصطفی را چاکرم<br>
| |
| − | نیست جز سودای او اندر سرم<br>
| |
| − |
| |
| − | من کہ باشم بستۂ فتراک او<br>
| |
| − | بر نخیزم از حریم پاک او<br>
| |
| − |
| |
| − | زندہ از تقبیل خاک یثربم<br>
| |
| − | خوشتر از روز عراق آمد شبم<br>
| |
| − |
| |
| − | عشق می گوید کہ فرمانم پذیر<br>
| |
| − | پادشاہان را بخدمت ہم مگیر<br>
| |
| − |
| |
| − | تو ہمی خواہی مرا آقا شوی<br>
| |
| − | بندۂ آزاد را مولا شوی<br>
| |
| − |
| |
| − | بہر تعلیم تو آیم بر درت<br>
| |
| − | خادم ملت نگردد چاکرت<br>
| |
| − |
| |
| − | بہرہ ئی خواہی اگر از علم دین<br>
| |
| − | در میان حلقۂ درسم نشین<br>
| |
| − |
| |
| − | بے نیازی نازہا دارد بسی<br>
| |
| − | ناز او اندازہا دارد بسے<br>
| |
| − |
| |
| − | بے نیازی رنگ حق پوشیدن است<br>
| |
| − | رنگ غیر از پیرہن شوئیدن است<br>
| |
| − |
| |
| − | علم غیر آموختی اندوختی<br>
| |
| − | روی خویش از غازہ اش افروختی<br>
| |
| − |
| |
| − | ارجمندی از شعارش میبری<br>
| |
| − | من ندانم تو توئے یا دیگری<br>
| |
| − |
| |
| − | از نسیمش خاک تو خاموش گشت<br>
| |
| − | وز گل و ریحان تہی آغوش گشت<br>
| |
| − |
| |
| − | کشت خود از دست خود ویران مکن<br>
| |
| − | از سحابش گدیۂ باران مکن<br>
| |
| − |
| |
| − | عقل تو زنجیری افکار غیر<br>
| |
| − | در گلوی تو نفس از تار غیر<br>
| |
| − |
| |
| − | بر زبانت گفتگوہا مستعار<br>
| |
| − | در دل تو آرزوہا مستعار<br>
| |
| − |
| |
| − | قمریانت را نواہا خواستہ<br>
| |
| − | سروہایت را قباہا خواستہ<br>
| |
| − |
| |
| − | بادہ می گیری بجام از دیگران<br>
| |
| − | جام ھم گیری بوام از دیگران<br>
| |
| − |
| |
| − | آن نگاہش سر "ما زاغ البصر"<br>
| |
| − | سوی قوم خویش باز آید اگر<br>
| |
| − |
| |
| − | می شناسد شمع او پروانہ را<br>
| |
| − | نیک داند خویش و ہم بیگانہ را<br>
| |
| − |
| |
| − | "لست منی" گویدت مولای ما<br>
| |
| − | وای ما، اے وای ما، اے وای ما،<br>
| |
| − |
| |
| − | زندگانی مثل انجم تا کجا<br>
| |
| − | ہستی خود در سحر گم تا کجا<br>
| |
| − |
| |
| − | ریوی از صبح دروغی خوردہ ئی<br>
| |
| − | رخت از پہنای گردون بردہ ئی<br>
| |
| − |
| |
| − | آفتاب استی یکی در خود نگر<br>
| |
| − | از نجوم دیگران تابے مخر<br>
| |
| − |
| |
| − | بر دل خود نقش غیر انداختی<br>
| |
| − | خاک بردی کیمیا در باختی<br>
| |
| − |
| |
| − | تا کجا رخشی ز تاب دیگران<br>
| |
| − | سر سبک ساز از شراب دیگران<br>
| |
| − |
| |
| − | تا کجا طوف چراغ محفلی<br>
| |
| − | ز آتش خود سوز اگر داری دلی<br>
| |
| − |
| |
| − | چون نظر در پردہ ہای خویش باش<br>
| |
| − | می پر و اما بجای خویش باش<br>
| |
| − |
| |
| − | در جہان مثل حباب اے ہوشمند<br>
| |
| − | راہ خلوت خانہ بر اغیار بند<br>
| |
| − |
| |
| − | فرد، فرد آمد کہ خود را وا شناخت<br>
| |
| − | قوم، قوم آمد کہ جز با خود نساخت<br>
| |
| − |
| |
| − | از پیام مصطفی آگاہ شو<br>
| |
| − | فارغ از ارباب دون اﷲ شو<br>
| |
| − | </center>
| |
