|
|
| Line 1: |
Line 1: |
| | <center> | | <center> |
| − | ==عرض حال مصنف بحضور رحمة للعالمین==
| |
| − |
| |
| − | اے ظہور تو شباب زندگی<br>
| |
| − | جلوہ ات تعبیر خواب زندگی<br>
| |
| − |
| |
| − | اے زمین از بارگاہت ارجمند<br>
| |
| − | آسمان از بوسۂ بامت بلند<br>
| |
| − |
| |
| − | شش جہت روشن ز تاب روی تو<br>
| |
| − | ترک و تاجیک و عرب ہندوی تو<br>
| |
| − |
| |
| − | از تو بالا پایۂ این کائنات<br>
| |
| − | فقر تو سرمایۂ این کائنات<br>
| |
| − |
| |
| − | در جہان شمع حیات افروختی<br>
| |
| − | بندگان را خواجگی آموختی<br>
| |
| − |
| |
| − | بے تو از نابودمندیہا خجل<br>
| |
| − | پیکران این سرای آب و گل<br>
| |
| − |
| |
| − | تا دم تو آتشے از گل گشود<br>
| |
| − | تودہ ہای خاک را آدم نمود<br>
| |
| − |
| |
| − | ذرہ دامن گیر مہر و ماہ شد<br>
| |
| − | یعنی از نیروی خویش آگاہ شد<br>
| |
| − |
| |
| − | تا مرا افتاد بر رویت نظر<br>
| |
| − | از اب و ام گشتۂ ئی محبوب تر<br>
| |
| − |
| |
| − | عشق در من آتشے افروخت است<br>
| |
| − | فرصتش بادا کہ جانم سوخت است<br>
| |
| − |
| |
| − | نالہ ئی مانند نے سامان من<br>
| |
| − | آن چراغ خانۂ ویران من<br>
| |
| − |
| |
| − | از غم پنہان نگفتن مشکل است<br>
| |
| − | بادہ در مینا نہفتن مشکل است<br>
| |
| − |
| |
| − | مسلم از سر نبی بیگانہ شد<br>
| |
| − | باز این بیت الحرم بتخانہ شد<br>
| |
| − |
| |
| − | از منات و لات و عزی و ھبل<br>
| |
| − | ہر یکی دارد بتی اندر بغل<br>
| |
| − |
| |
| − | شیخ ما از برہمن کافر تر است<br>
| |
| − | زانکہ او را سومنات اندر سر است<br>
| |
| − |
| |
| − | رخت ہستی از عرب برچیدہ ئی<br>
| |
| − | در خمستان عجم خوابیدہ ئی<br>
| |
| − |
| |
| − | شل ز برفاب عجم اعضای او<br>
| |
| − | سرد تر از اشک او صہبای او<br>
| |
| − |
| |
| − | ہمچو کافر از اجل ترسندہ ئی<br>
| |
| − | سینہ اش فارغ ز قلب زندہ ئی<br>
| |
| − |
| |
| − | نعشش از پیش طبیبان بردہ ام<br>
| |
| − | در حضور مصطفی آوردہ ام<br>
| |
| − |
| |
| − | مردہ بود از آب حیوان گفتمش<br>
| |
| − | سری از اسرار قرآن گفتمش<br>
| |
| − |
| |
| − | داستانی گفتم از یاران نجد<br>
| |
| − | نکہتی آوردم از بستان نجد<br>
| |
| − |
| |
| − | محفل از شمع نوا افروختم<br>
| |
| − | قوم را رمز حیات آموختم<br>
| |
| − |
| |
| − | گفت بر ما بندد افسون فرنگ<br>
| |
| − | ہست غوغایش ز قانون فرنگ<br>
| |
| − |
| |
| − | اے بصیری را ردا بخشندہ ئی<br>
| |
| − | بربط سلما مرا بخشندہ ئی<br>
| |
| − |
| |
| − | ذوق حق دہ این خطا اندیش را<br>
| |
| − | اینکہ نشناسد متاع خویش را<br>
| |
| − |
| |
| − | گر دلم آئینۂ بے جوہر است<br>
| |
| − | ور بحرفم غیر قرآن مضمر است<br>
| |
| − |
| |
| − | اے فروغت صبح اعصار و دہور<br>
| |
| − | چشم تو بینندۂ ما فی الصدور<br>
| |
| − |
| |
| − | پردۂ ناموس فکرم چاک کن<br>
| |
| − | این خیابان را ز خارم پاک کن<br>
| |
| − |
| |
| − | تنگ کن رخت حیات اندر برم<br>
| |
| − | اہل ملت را نگہدار از شرم<br>
| |
| − |
| |
| − | سبز کشت نابسامانم مکن<br>
| |
| − | بہرہ گیر از ابر نیسانم مکن<br>
| |
| − |
| |
| − | خشک گردان بادہ در انگور من<br>
| |
| − | زہر ریز اندر مے کافور من<br>
| |
| − |
| |
| − | روز محشر خوار و رسوا کن مرا<br>
| |
| − | بے نصیب از بوسۂ پا کن مرا<br>
| |
| − |
| |
| − | گر در اسرار قرآن سفتہ ام<br>
| |
| − | با مسلمانان اگر حق گفتہ ام<br>
| |
| − |
| |
| − | اے کہ از احسان تو ناکس ، کس است<br>
| |
| − | یک دعایت مزد گفتارم بس است<br>
| |
| − |
| |
| − | عرض کن پیش خدای عزوجل<br>
| |
| − | عشق من گردد ھم آغوش عمل<br>
| |
| − |
| |
| − | دولت جان حزین بخشیدہ ئی<br>
| |
| − | بہرہ ئی از علم دین بخشیدہ ئی<br>
| |
| − |
| |
| − | در عمل پایندہ تر گردان مرا<br>
| |
| − | آب نیسانم گہر گردان مرا<br>
| |
| − |
| |
| − | رخت جان تا در جہان آوردہ ام<br>
| |
| − | آرزوی دیگرے پروردہ ام<br>
| |
| − |
| |
| − | ہمچو دل در سینہ ام آسودہ است<br>
| |
| − | محرم از صبح حیاتم بودہ است<br>
| |
| − |
| |
| − | از پدر تا نام تو آموختم<br>
| |
| − | آتش این آرزو افروختم<br>
| |
| − |
| |
| − | تا فلک دیرینہ تر سازد مرا<br>
| |
| − | در قمار زندگی بازد مرا<br>
| |
| − |
| |
| − | آرزوی من جوان تر می شود<br>
| |
| − | این کہن صہبا گران تر می شود<br>
| |
| − |
| |
| − | این تمنا زیر خاکم گوہر است<br>
| |
| − | در شبم تاب ہمین یک اختر است<br>
| |
| − |
| |
| − | مدتے با لالہ رویان ساختم<br>
| |
| − | عشق با مرغولہ مویان باختم<br>
| |
| − |
| |
| − | بادہ ہا با ماہ سیمایان زدم<br>
| |
| − | بر چراغ عافیت دامان زدم<br>
| |
| − |
| |
| − | برقہا رقصید گرد حاصلم<br>
| |
| − | رھزنان بردند کالای دلم<br>
| |
| − |
| |
| − | این شراب از شیشۂ جانم نریخت<br>
| |
| − | این زر سارا ز دامانم نریخت<br>
| |
| − |
| |
| − | عقل آزر پیشہ ام زنار بست<br>
| |
| − | نقش او در کشور جانم نشست<br>
| |
| − |
| |
| − | سالہا بودم گرفتار شکی<br>
| |
| − | از دماغ خشک من لاینفکی<br>
| |
| − |
| |
| − | حرفی از علم الیقین ناخواندہ ئی<br>
| |
| − | در گمان آباد حکمت ماندہ ئی<br>
| |
| − |
| |
| − | ظلمتم از تاب حق بیگانہ بود<br>
| |
| − | شامم از نور شفق بیگانہ بود<br>
| |
| − |
| |
| − | این تمنا در دلم خوابیدہ ماند<br>
| |
| − | در صدف مثل گہر پوشیدہ ماند<br>
| |
| − |
| |
| − | آخر از پیمانۂ چشمم چکید<br>
| |
| − | در ضمیر من نواہا آفرید<br>
| |
| − |
| |
| − | اے ز یاد غیر تو جانم تہی<br>
| |
| − | بر لبش آرم اگر فرمان دہی<br>
| |
| − |
| |
| − | زندگی را از عمل سامان نبود<br>
| |
| − | پس مرا این آرزو شایان نبود<br>
| |
| − |
| |
| − | شرم از اظہار او آید مرا<br>
| |
| − | شفقت تو جرأت افزاید مرا<br>
| |
| − |
| |
| − | ہست شأن رحمتت گیتی نواز<br>
| |
| − | آرزو دارم کہ میرم در حجاز<br>
| |
| − |
| |
| − | مسلمی از ماسوا بیگانہ ئی<br>
| |
| − | تا کجا زناری بتخانہ ئی<br>
| |
| − |
| |
| − | حیف چون او را سرآید روزگار<br>
| |
| − | پیکرش را دیر گیرد در کنار<br>
| |
| − |
| |
| − | از درت خیزد اگر اجزای من<br>
| |
| − | وای امروزم خوشا فردای من<br>
| |
| − |
| |
| − | فرخا شھری کہ تو بودی در آن<br>
| |
| − | اے خنک خاکی کہ آسودی در آن<br>
| |
| − |
| |
| − | "مسکن یار است و شہر شاہ من<br>
| |
| − | پیش عاشق این بود حب الوطن"<br>
| |
| − |
| |
| − | کوکبم را دیدۂ بیدار بخش<br>
| |
| − | مرقدی در سایۂ دیوار بخش<br>
| |
| − |
| |
| − | تا بیاساید دل بے تاب من<br>
| |
| − | بستگی پیدا کند سیماب من<br>
| |
| − |
| |
| − | با فلک گویم کہ آرامم نگر<br>
| |
| − | دیدہ ئی آغازم، انجامم نگر<br>
| |
| − | </center>
| |
