View source for حکایت طایری کہ از تشنگی بیتاب بود

<center>
== حکایت طایری کہ از تشنگی بیتاب بود ==

طایری از تشنگی بیتاب بود</br>
در تن او دم مثال موج دود</br>

ریزہ ے الماس در گلزار دید</br>
تشنگی نظارہ ی آب آفرید</br>

از فریب ریزہ ی خورشید تاب</br>
مرغ نادان سنگ را پنداشت آب</br>

مایہ اندوز نم از گوھر نشد</br>
زد برو منقار و کامش تر نشد</br>

گفت الماس اے گرفتار ہوس</br>
تیز بر من کردہ منقار ہوس</br>

قطرہ ی آبی نیم ساقی نیم</br>
من براے دیگران باقی نیم</br>

قصد آزارم کنی دیوانہ ئے</br>
از حیات خود نما بیگانہ ئی</br>

آب من منقار مرغان بشکند</br>
آدمی را گوھر جان بشکند</br>

طایر از الماس کام دل نیافت</br>
روی خویش از ریزہ ی تابندہ تافت</br>

حسرت اندر سینہ اش آباد گشت</br>
در گلوی او نوا فریاد گشت</br>

قطرہ ی شبنم سر شاخ گلی</br>
تافت مثل اشک چشم بلبلی</br>

تاب او محو سپاس آفتاب</br>
لرزہ بر تن از ہراس آفتاب</br>

کوکب رم خوی گردون زادہ ئی</br>
یکدم از ذوق نمود استادہ ئی</br>

صد فریب از غنچہ و گل خوردہ ئی</br>
بہرہ ئی از زندگے نا بردہ ئی</br>

مثل اشک عاشق دلدادہ ئی</br>
زیب مژگانی چکید آمادہ ئی</br>

مرغ مضطر زیر شاخ گل رسید</br>
در دہانش قطرہ ی شبنم چکید</br>

اے کہ می خواہی ز دشمن جان بری</br>
از تو پرسم قطرہ ئی یا گوہری؟</br>

چون ز سوز تشنگی طایر گداخت</br>
از حیات دیگری سرمایہ ساخت</br>

قطرہ سخت اندام و گوہر خو نبود</br>
ریزہ ی الماس بود و او نبود</br>

غافل از حفظ خودی یک دم مشو</br>
ریزہ ے الماس شو شبنم مشو</br>

پختہ فطرت صورت کہسار باش</br>
حامل صد ابر دریا بار باش</br>

خویش را دریاب از ایجاب خویش</br>
سیم شو از بستن سیماب خویش</br>

نغمہ ئی پیدا کن از تار خودی</br>
آشکارا ساز اسرار خودی</br>
</center>