IQBAL IQBAL

بہ فغان نہ لب گشودم کہ فغان اثر ندارد

بہ فغان نہ لب گشودم کہ فغان اثر ندارد

غم دل نگفتہ بہتر ہمہ کس جگر ندارد

چہ حرم چہ دیر ہر جا سخنی ز آشنائی

مگر اینکہ کس ز راز من و تو خبر ندارد

چہ ندیدنی است اینجا کہ شرر جہان ما را

نفسی نگاہ دارد، نفسے دگر ندارد

تو ز راہ دیدۂ ما بہ ضمیر ما گذشتی

مگر آنچنان گذشتی کہ نگہ خبر ندارد

کس ازین نگین شناسان نگذشت بر نگینم

بتو می سپارم او را کہ جہان نظر ندارد

قدح خرد فروزی کہ فرنگ داد ما را

ہمہ آفتاب لیکن اثر سحر ندارد