اے لالہ اے چراغ کہستان و باغ و راغ
From IQBAL
اے لالہ اے چراغ کہستان و باغ و راغ
اے لالہ اے چراغ کہستان و باغ و راغ
در من نگر کہ میدھم از زندگی سراغ
ما رنگ شوخ و بوی پریشیدہ نیستیم
مائیم آنچہ می رود اندر دل و دماغ
مستی ز بادہ میرسد و از ایاغ نیست
ہر چند بادہ را نتوان خورد بے ایاغ
داغی بہ سینہ سوز کہ اندر شب وجود
خود را شناختن نتوان جز بہ این چراغ
اے موج شعلہ سینہ بباد صبا گشای
شبنم مجو کہ میدہد از سوختن فراغ