|
|
| Line 1: |
Line 1: |
| − | <div dir="rtl">
| + | dfgfdf |
| − | '''در فن تعمیر مردان آزاد'''
| |
| − | | |
| − | یک زمان با رفتگان صحبت گزین
| |
| − | | |
| − | صنعت آزاد مردان ہم ببین
| |
| − | | |
| − | خیز و کار ایبک و سوری نگر
| |
| − | | |
| − | وا نما چشمی اگر داری جگر
| |
| − | | |
| − | خویش را از خود برون آوردہ اند
| |
| − | | |
| − | این چنین خود را تماشا کردہ اند
| |
| − | | |
| − | سنگہا با سنگہا پیوستہ اند
| |
| − | | |
| − | روزگاری را بہ آنی بستہ اند
| |
| − | | |
| − | دیدن او پختہ تر سازد ترا
| |
| − | | |
| − | در جھان دیگر اندازد ترا
| |
| − | | |
| − | نقش سوی نقشگر می آورد
| |
| − | | |
| − | از ضمیر او خبر می آورد
| |
| − | | |
| − | ہمت مردانہ و طبع بلند
| |
| − | | |
| − | در دل سنگ این دو لعل ارجمند
| |
| − | | |
| − | سجدہ گاہ کیست این از من مپرس
| |
| − | | |
| − | بی خبر روداد جان از تن مپرس
| |
| − | | |
| − | واے من از خویشتن اندر حجاب
| |
| − | | |
| − | از فرات زندگی ناخوردہ آب
| |
| − | | |
| − | واے من از بیخ و بن بر کندہ ئی
| |
| − | | |
| − | از مقام خویش دور افکندہ ئی
| |
| − | | |
| − | محکمی ہا از یقین محکم است
| |
| − | | |
| − | واے من شاخ یقینم بی نم است
| |
| − | | |
| − | در من آن نیروی الا اﷲ نیست
| |
| − | | |
| − | سجدہ ام شایان این درگاہ نیست
| |
| − | | |
| − | یک نظر آن گوھر نابی نگر
| |
| − | | |
| − | تاج را در زیر مہتابی نگر
| |
| − | | |
| − | مرمرش ز آب روان گردندہ تر
| |
| − | | |
| − | یک دم آنجا از ابد پایندہ تر
| |
| − | | |
| − | عشق مردان سر خود را گفتہ است
| |
| − | | |
| − | سنگ را با نوک مژگان سفتہ است
| |
| − | | |
| − | عشق مردان پاک و رنگین چون بہشت
| |
| − | | |
| − | می گشاید نغمہ ہا از سنگ و خشت
| |
| − | | |
| − | عشق مردان نقد خوبان را عیار
| |
| − | | |
| − | حسن را ھم پردہ در ہم پردہ دار
| |
| − | | |
| − | ہمت او آنسوی گردون گذشت
| |
| − | | |
| − | از جہان چند و چون بیرون گذشت
| |
| − | | |
| − | زانکہ در گفتن نیاید آنچہ دید
| |
| − | | |
| − | از ضمیر خود نقابی بر کشید
| |
| − | | |
| − | از محبت جذبہ ہا گردد بلند
| |
| − | | |
| − | ارج می گیرد ازو ناارجمند
| |
| − | | |
| − | بی محبت زندگی ماتم ھمہ
| |
| − | | |
| − | کاروبارش زشت و نامحکم ھمہ
| |
| − | | |
| − | عشق صیقل می زند فرہنگ را
| |
| − | | |
| − | جوہر آئینہ بخشد سنگ را
| |
| − | | |
| − | اھل دل را سینۂ سینا دہد
| |
| − | | |
| − | با ھنرمندان ید بیضا دہد
| |
| − | | |
| − | پیش او ہر ممکن و موجود مات
| |
| − | | |
| − | جملہ عالم تلخ و او شاخ نبات
| |
| − | | |
| − | گرمی افکار ما از نار اوست
| |
| − | | |
| − | آفریدن جان دمیدن کار اوست
| |
| − | | |
| − | عشق مور و مرغ و آدم را بس است
| |
| − | | |
| − | عشق تنہا ہر دو عالم را بس است
| |
| − | | |
| − | دلبری بی قاہری جادوگری است
| |
| − | | |
| − | دلبری با قاہری پیغمبری است
| |
| − | | |
| − | ہر دو را در کار ہا آمیخت عشق
| |
| − | | |
| − | عالمی در عالمی انگیخت عشق
| |
| − | </div >
| |
