Warning: "continue" targeting switch is equivalent to "break". Did you mean to use "continue 2"? in /home/www/iqbal.wiki/includes/json/FormatJson.php on line 297

Warning: "continue" targeting switch is equivalent to "break". Did you mean to use "continue 2"? in /home/www/iqbal.wiki/languages/LanguageConverter.php on line 773
http://iqbal.wiki/index.php?action=history&feed=atom&title=Da-shair-haqiqat-o-da-islami-adbiyato-islah 2026-04-16T13:56:57Z Revision history for this page on the wiki MediaWiki 1.31.0-rc.0 http://iqbal.wiki/index.php?title=Da-shair-haqiqat-o-da-islami-adbiyato-islah&diff=6160&oldid=prev 2018-06-21T10:40:40Z

<p>Created page with &quot;&lt;div dir=&quot;rtl&quot;&gt; &#039;&#039;&#039;د شعر حقيقت او د اسلامي ادبياتو اصلاح&#039;&#039;&#039; د انسان وينه توده ده، تل له داغ د آرزوګانو دا د...&quot;</p> <p><b>New page</b></p><div>&lt;div dir=&quot;rtl&quot;&gt;<br /> '''د شعر حقيقت او د اسلامي ادبياتو اصلاح'''<br /> <br /> د انسان وينه توده ده، تل له داغ د آرزوګانو<br /> <br /> دا د خاورو كندو روڼ دى، له څراغ د آرزوګانو<br /> <br /> د ژوند جام ته سره شراب دي، تمنا وراچولي<br /> <br /> هر څه- هر څه په نشه كښې، توند په وړاندي ځكه زغلي<br /> <br /> په كتاب د ژوندانه كښې، يو مضمون دى د تسخير بس<br /> <br /> تمنا چي ورته وايي، دا افسون دى د تسخير بس<br /> <br /> دا ژوندون لكه ښكاري دى، تمنا يې لكه دام دى<br /> <br /> چي يې ليږي د حسن لور ته، تمنا د عشق پيغام دى<br /> <br /> ساه په ساه دا ارمانونه، چي د كومې خوا نه راشي؟<br /> <br /> زير او بم د ژوند په ږغ كښې، چي له كومي را پيدا شي؟<br /> <br /> هر يو څيز چي خوندور دى، ډېر ښايسته دى په جهان كښې<br /> <br /> دى زموږه لار ښيونكى، د طلب په بيابان كښې<br /> <br /> چي ښايسته يـې په كوم زړه كښې، ښه پوخ وه لګي انځور شي<br /> <br /> آرزوګانې پكښې زيږي، هغه زړه يو آباد كور شي<br /> <br /> د آرزو پسرلى به نه وه، خو ښايست پيدا كړو ځويه!<br /> <br /> هم جلوه ده د ښايست چي، د آرزو ده ساتندويه<br /> <br /> د شاعر سينه كه ګورې، د ښايست د رڼا كور دى<br /> <br /> له سينا ځنې يې راخيژي، د ښايست د رڼا زور دى<br /> <br /> د هغه نظر دى داسي، چي هر ښه له ښه هم ښه كړي<br /> <br /> فطرت خوږ كړي له خوږو هم، د هغه جادو څه نه كړي<br /> <br /> بلبلانو دي زده كړي، له شاعره ژړاګانې<br /> <br /> اننګو د ګلو يې موندي، له رنګونو رڼاګانې<br /> <br /> سوځېدنى د شاعر دى، دا په زړه كښې د پتنګ هم<br /> <br /> د شاعر له بركته، دى د عشق د قصو رنـګ هم<br /> <br /> د لوندې وچې لوئيوالى، د ده خټه كښې پنهان دى<br /> <br /> د ده زړه كښې نوى نوى، په جهان پسې جهان دى<br /> <br /> په دماغ كښې يې رېدي شته، چي لا نه دي ټوكېدلي<br /> <br /> فريادونه او نغمې هم، چي لا نه دي اورېدلي<br /> <br /> په خپل فكر رسېدونكى، ناست په ګړده كښې د ستورو<br /> <br /> دى د ښو پيدا كوونكى، نااشنا له بدو تورو<br /> <br /> د دې خضر په تور تم كښې، د حيات اوبه پرتې دي<br /> <br /> اوبه خور د ژوند د باغ كړي، چي د ده سترګې چينې دي<br /> <br /> موږه يو ستړي ستومان،ه ساه ختلي پښې مو ماتي<br /> <br /> تر منزله پوري موږ ته، لا ده ډېره لاره پاتې<br /> <br /> د شاعر چوڼى( چغيږي، وايي دې خوږې سندرې<br /> <br /> چي په موږ كښې جوش پيدا كړي، لنډ كړي سر د لارې لرې<br /> <br /> چي جنت د ژوندانه ته، موږه راكاږي په منډه<br /> <br /> چي د ژوند لينده په مثل، د پوره سپوږمۍ كړي غونډه<br /> <br /> قافلې دي چي چليږي، د شاعر جرس ږغيږي<br /> <br /> مخ په وړاندي ورپسې دى، ږغ د سوي شپېلۍ خيږي<br /> <br /> چي زموږ په ګلستان كښې، ؤ د ده نسيم الوت كړى<br /> <br /> په ريدي ګلاب كښې ګډ شي، په نرمۍ چمن جنت كړي<br /> <br /> د هغه فريب دى داسي، چي تر ژوند كلك هم ډېريږي<br /> <br /> هم د ځان سره حساب كړي، هم په منډو ځي تيريږي<br /> <br /> شاعر خپل دسترخوان ويړ كړي، رابلل د ټول جهان كړي<br /> <br /> خپل اورونه و هر چاته، پس د باد غوندي ارزان كړي<br /> <br /> وير د هغه قام په حال دى، چي يې مرګ وي برخه نغښتې<br /> <br /> چي شاعر يې وي بې خونده، له ميدانه د ژوند تښتي<br /> <br /> بد هم ښه ور پكښې ښكاري، څه بې وايي د هينداري<br /> <br /> خوږ كلام يې سل نشتره، ځيګر يوسي څېري ګاري<br /> <br /> تازه والى ځنې يوسي، ښكلوي كه مخ د ګلو<br /> <br /> د الوت مينه كړي وركه، نه زړګيو د بلبلو<br /> <br /> ستا مستوالى د پلووچو، د هغه له بد افيون دى<br /> <br /> د ژوندون دا درنه پنګه، وړي قېمت يې د مضمون دى<br /> <br /> په چمن كښې دى د سرو، د ښايست نه پرېږدي ترې<br /> <br /> ساه يې داسي ده بې سوزه، له شاهين جوړ كړي تنزرې<br /> <br /> له سينې په كښته كب دى، او انسان دى بر تر سره<br /> <br /> لكه وي ابنات البحر*، ځنې شته دى د سر ويره<br /> <br /> په خوږو- خوږو سندرو، دا مهى ماڼګى ويده كړي<br /> <br /> په خطا مخه يې بوځي، او بېړۍ ډوبه د ده كړي<br /> <br /> ستا د زړه قوت په غلا وړي، او نغمې ته يـې خوند وايي<br /> <br /> دا هم سحر د شاعر دى، ته چي مرګ وته ژوند وايي<br /> <br /> ستا د زړه له تښتي وينزي، د ژوندون د خواهش رنګه<br /> <br /> په پوهيږې چي شاعر وړي، سره لعلونه ستا له درنګه<br /> <br /> هر يو سود لكه د زيان كړي، تا او ما ته چي ناره كړي<br /> <br /> په دنيا كښې چي څه ښه دي، لكه بد يې را ښكاره كړي<br /> <br /> د فكرونو په درياب كښې، غوپه دركړي تا فنا كړي<br /> <br /> د عمل له قوتونو، تا پړسمن او نااشنا كړي<br /> <br /> هم په خپله هغه ستړى، موږه يې هم وينا كړو ستړي<br /> <br /> د شاعر د جام له دوره، د محفل ژوندي شول مړي<br /> <br /> برېښ د تندر پكښې نه شته، د هغه داسي باران دى<br /> <br /> يو اوبتير( د بوى اورنګ دى، د هغه داسي بوستان دى<br /> <br /> د هغه ښايست دى لري، له رښتيا- رښتيا خبرو<br /> <br /> په درياب كښې نور څه نه شته، بې چيغو مرغلرو<br /> <br /> څه يې د ويښې نه خوب ښه كړو، قراري يې غور له شور كړو<br /> <br /> د هغه سړو ساګانو، مړ زموږه تك سور اور كړو<br /> <br /> زړه ته زهر خونړي دي، دا يې ږغ د بلبل نه دى<br /> <br /> د هغه ګلالۍ وينې، تور سهار پكښې ويده دى<br /> <br /> خم كوزه كه يې پياله ده، ځان ساته ورځنې شابه<br /> <br /> كه راڼه ښكاري هم تښته، د شاعر له دې شرابه<br /> <br /> اې چي ته يې كړې بې خوده، د شراب يې دا اثر دى<br /> <br /> د هغه په كوزه ګۍ كښې، ستا د توري شپې سحر دى<br /> <br /> په نغمو يې هديره كړه، ستا د زړه دنيا ده غلې<br /> <br /> قاتل زهر دي ستا نس ته، د غوږونو په لار تللې<br /> <br /> اې سبب د تنزل دى، درته وايم ستا انداز<br /> <br /> دي تارونه يې شلېدلي، ترنګ دي نه خيژي له ساز<br /> <br /> پړسمنتوب داسي بېكار كړې، چي ته هغه نه يې نور يې<br /> <br /> په دنيا كښې خو اوسېږې، د اسلام په لمن تور يې<br /> <br /> پر تړلى شې بې وسه، د ګل رګ درته ځنځير دى<br /> <br /> د سحر وږمه دغس كړي، درته توره تسا ترې وير دى<br /> <br /> تور د عشق په لمن پاكه، پوري شو ستا له فرياده<br /> <br /> تا د عشق تصوير خراب كړو، څه دي وكړل اې بهزاده<br /> <br /> ستا ازار ورته ګونه كړه، تكه زېړه رنـګ يې سپور دى<br /> <br /> ستا سوړوالى دومره ډېر ؤ، چي مړ كړى يې د عشق اور دى<br /> <br /> ستا له ډېره ستړي توبه، پړوكي پړوكي پروت دى ستړى<br /> <br /> ستا له ډېرو ناتوانيو، هغه هم دى لكه مړى<br /> <br /> په پياله كښې د شاعر خو، ژړاګانې د واړه دي<br /> <br /> او د كور كالي يې لوخړې، اسويلي ساړه- ساړه دي<br /> <br /> سرخوش توب له ميخانو دى، په غښتلي ګوټ پيدا كړي<br /> <br /> د پردو خونو، كړكو كښې، د ختلي رڼا غلا كړي<br /> <br /> رنځور غاړى مړغيژن او، تربت سر يې زوړند كښته<br /> <br /> د غريب نه ساه وخيزي، د دربان په يوه لته<br /> <br /> وچ لرګى لكه شپېلۍ شو، رنځېدلى غم زپلى<br /> <br /> د آسمان ځنې ګيلې كړي، سر په چيغو نه شو غلى<br /> <br /> خوشامنده او كينه يې، بس جوهر دى د هينداري<br /> <br /> ناتواني خوږه مينه، لرغونى يې ملا د لاري<br /> <br /> ډېر بدبخت او خوار او لاندي، زړه ختلى ياد په مات شو<br /> <br /> يو نامراد او نااميده، د حجرې نه د جومات شو<br /> <br /> وير ژړا د شاعر يووړه، وه چي ستا سره په پنګه<br /> <br /> په مالت كښې يې خوب حرام كړو، كه هر څو نه وه دا رنګه<br /> <br /> هاى په حال د هغه عشق دى، چي يې لمبه لاړه سړه شوه<br /> <br /> دا راسره شوه په كعبه كښې، بت خانه كښې راغله مړه شوه<br /> <br /> اې شاعره! كه څه نغدي، د ويناوو ستا سره دي<br /> <br /> د ژوندون پر نوك يې كښېږده، چي كوټه او كه كره دي<br /> <br /> ښيي لار د فكر شمع، د عمل په مخكښې زغلي<br /> <br /> لكه تندر ته په وړاندي، برېښېدني تاليدلي<br /> <br /> دي بايده چي صالح فكر، شي پيدا ستا په ادب كښې<br /> <br /> په ستنه زغله تش لوښى، چي ستا خم دى په عرب كښې<br /> <br /> بيا* عربي معشوقې ته، زړه ريبار كړه چي پخلا شي<br /> <br /> چي د كرد( له تور ماښامه، د حجاز سحر پيدا شي<br /> <br /> د عجم د باغ ګلونه، ټول كړل تا ډكي ځولۍ تا<br /> <br /> هم د هند ايران ليدلي، د سپرليو ګل دلۍ تا<br /> <br /> د شګلوړي بېديا تاؤ ته، لږه بيا كړه څټه كلكه<br /> <br /> د خورما زاړه شراب خو، يو څو څاڅكي كړه بيا څكه<br /> <br /> د عرب صحرا كه بټ دى، ته يې په غېږه كښې سر كښېږده<br /> <br /> كه تود باد دى در نه تاو شي، دغه تن دي پكښې پرېږده<br /> <br /> تا پېرى دي اړولى، په نمرو* رېښمين پستو كښې<br /> <br /> راشه اوس يې ته عادت كړه، د خامتار په تنستو كښې<br /> <br /> د رېډيو په تلګو كښې، كوي بنګړي له مودو راسي<br /> <br /> د شبنم په فوارې تل، لكه ګل لانبي چي پاڅي<br /> <br /> د تودو شګو صحرا ده، لږ خوې كښېينه په سينه كښې<br /> <br /> ته يوه غوپه خو وخوره، په زمزم غوندي چينه كښې<br /> <br /> لكه چوڼى به څو ژاړې، د ګل خوا كښې ناخوشحاله<br /> <br /> په دې هسي باغيچو كښې، به تر څو ولرې ځاله<br /> <br /> دې هما عزت موندلى، ستا د دام له بركته<br /> <br /> ورځه خپله ځاله كښېږده، د دنګ غر پر سر اوچته<br /> <br /> زول، ږلۍ، تندر په تخر كښې، داسي ځاله كړه ته سازه<br /> <br /> چي بې شانه وي اوچته، له كنام* د كټه بازه<br /> <br /> دا ژوندون د جنـګ ميدان دى، چي ته هم د جنـګ جوګه شې<br /> <br /> چي د ژوند اور ته ورټوپ كړې، روح او تن پكښې لمبه شې<br /> &lt;/div&gt;</div>

Mominamubashir