Warning: "continue" targeting switch is equivalent to "break". Did you mean to use "continue 2"? in /home/www/iqbal.wiki/includes/json/FormatJson.php on line 297

Warning: "continue" targeting switch is equivalent to "break". Did you mean to use "continue 2"? in /home/www/iqbal.wiki/languages/LanguageConverter.php on line 773
http://iqbal.wiki/index.php?action=history&feed=atom&title=Da-sahrae-baba-nasihat 2026-04-16T12:14:44Z Revision history for this page on the wiki MediaWiki 1.31.0-rc.0 http://iqbal.wiki/index.php?title=Da-sahrae-baba-nasihat&diff=6214&oldid=prev 2018-06-21T12:35:06Z

<p>Created page with &quot;&lt;div dir=&quot;rtl&quot;&gt; &#039;&#039;&#039;د صحرايي* بابا نصيحت&#039;&#039;&#039; اې! چي خاورو كښې را لوى شوې، لكه ګل پكښې هم پايې ته هم دې ښايسته...&quot;</p> <p><b>New page</b></p><div>&lt;div dir=&quot;rtl&quot;&gt;<br /> '''د صحرايي* بابا نصيحت'''<br /> <br /> اې! چي خاورو كښې را لوى شوې، لكه ګل پكښې هم پايې<br /> <br /> ته هم دې ښايسته چمن كښې، د خودۍ له نس پيدا يې<br /> <br /> خودي مه پرېږده هيڅ چرې، ټول عمري ژوندون و مومه<br /> <br /> كه يو څاڅكي يې نو يې به، اباسين وه نغره درومه<br /> <br /> دغه نور د خودۍ نور دى، دا چي ته ترې برېښنده يې<br /> <br /> كه خودي دي كړه محكمه، نو هله به پائنده يې<br /> <br /> ويده نه شې ورته لاس كړه، چي سودمنه دا سودا ده<br /> <br /> حفاظت د خودۍ وكړو، چي لويي په دې كښې ستا ده<br /> <br /> لا ژوندى يې مرې له ويرې، وېرېدونكى له فنا يې<br /> <br /> اې له سره د لوږې شم، پوهېدلى ته خطا يې<br /> <br /> زه خبر يم راشه خوا ته، واوره ترنګ د ژوند له سازه<br /> <br /> چي د ژوند سندره څه وي كړم خبر به دي له رازه<br /> <br /> دي غوټه وهل په ځان كښې، په مثال د مرغلرې<br /> <br /> بيا تړلې ملا له ځايه، رسېدل دي لرې- لرې<br /> <br /> د ايرو په دې ډېران كښې، د سرو ټكو غونډول دي<br /> <br /> په يو غر لمبه كېدل دي، نظرونه سوځول دي<br /> <br /> دا د غم خو ته وسوځه، چي زړه شوه څلوېښتو<br /> <br /> له ځان تاؤ هغه شعله شه، چي تاويږي تل په تېښتو<br /> <br /> ځان د بل له طواف خلاص كړه، له تا ځار شم دغه ژوند دى<br /> <br /> ځان كعبه كړه ترې تاوېږه، دغه ژوند دي ډېر يې خوند دى<br /> <br /> وزر ووهه خيره، د دې خاورو له راكښلو<br /> <br /> د مرغانو غوندي ګرځه، بې پروا له پرېوتلو<br /> <br /> كه مرغۍ د الوت نه يې، شته خبره ستا په كار كښې<br /> <br /> ته بيا مه جوړوه ځاله، د دې خاورو په تور غار كښې<br /> <br /> علم بحر وړل ترې غواړې، په ځوليو مرغلرې<br /> <br /> نو د زړه په غوږو واوره، د رومي بابا خبر<br /> <br /> علم تش د تن دپاره، تور ښامار دى د ګوزار دى<br /> <br /> علم هغه زړه چي ويښ كړي، يو ښه يار دى تل په كار دى&quot;<br /> <br /> د رومي بابا له حاله، ځان خبر كړه د زړه سره!<br /> <br /> حلب(1) ښار كښې درس لوستى شو، د علمونو له دې لمره<br /> <br /> وو د عقل دليلونه، يو ځنځير د ده په پښو كښې<br /> <br /> او بېړۍ يې جوړېدله، بس د عقل غلغلو كښې<br /> <br /> موسٰى وه خو بې خبره، دى د عشق د طور له سره<br /> <br /> مينه څه وي سود يې څه وي، له سودا يې ناخبره<br /> <br /> تشكك)1 ( او كه اشراق(2) دى، وو لګيا په دې خبرو<br /> <br /> تل به ده پېيل هارونه، د حكمت د مرغلرو<br /> <br /> مشائين(3) ته پرانستې ده، د سوالونو سخرې غوټې<br /> <br /> په رڼا يې د خپل فكر، كړې ښكاره خبرې پټې<br /> <br /> ګېر چاپېر به ترې پراته وو، كتابونه انبارونه<br /> <br /> د يو يو به ده بيان كړل، چي په كښې وو اسرارونه<br /> <br /> ووې شمس تبرېز ته، خپل مرشد صاحب(4) كمال<br /> <br /> ورغلو د پير په حكم، مدرسې ته(5) د جلال<br /> <br /> وې دا څه بحثونه كيږي، او دا څه شور او غوغا ده؟<br /> <br /> وهم قياس استدلال دي، دا د څه چارې وينا؟<br /> <br /> ملا سخته ورته ووې، چي خوله ونيسه څه ړوند يې<br /> <br /> د پوهانو په خبرو، نه پوهيږې عبث خاندې<br /> <br /> ووزه ورك له مدرسې شه، ښه پښې و باسه نه پوهيږې<br /> <br /> قېل او قال دى د پوهانو، ستا څه كار په څه پوهېږې<br /> <br /> ستا له پوهي ډېره پورته، دا زموږ تر منځ وينا ده<br /> <br /> هم د دې وينا له نوره، د ادراك ښېښه رڼا ده&quot;<br /> <br /> د ملا بې جوړ خبرو، تاؤ د شمس* يو په څلور كړو<br /> <br /> سرې لمبې شوې ځنې پورته، د ده روح يې سړه اور كړو<br /> <br /> لكه تندر يې نظر ؤ، چي ور پرېوتو پر مځكه<br /> <br /> تا د روح يې ؤ بې شانه، سرې لمبې شوې هسكې ځكه<br /> <br /> د زړه اور شو تر چاپېره، لمبه يې درمن د ادراك كړو<br /> <br /> لوى دفتر د فلسفې ؤ، اور ايره لكه خشاك كړو<br /> <br /> ملاګى له خبر نه ؤ، چي عشق څه وي رنـګ يې څه وي<br /> <br /> رباب څنګه وي د عشق او، معجزه د ترنګ يې څه وي<br /> <br /> ده كړه چيغه &quot;چي دا څه كړې، تا خو اور ولګولو<br /> <br /> د حكمت دفتر د ما ته، سر تر سر وسوځولو&quot;<br /> <br /> هغه وې چي &quot;مسلمان يې، خو په غاړه دي زنار دى<br /> <br /> ذوق او حال د لېونو دى، غلى كښېنه ستا څه كار دى<br /> <br /> د حال نخښه مو بې شانه، ستا له فكره سر بالا ده<br /> <br /> دا د څاورو نه زر جوړ كړي، سره لمبه زموږ كېميا ده<br /> <br /> د حكمت له يخو واورو، سرمايه ستا ودريږي<br /> <br /> ستا د فكر له وريځو، نور څه نه ږلۍ وريږي<br /> <br /> پاڅه پاڅه سره اورونه، د خپل ځان په خشاك بل كړه<br /> <br /> له دې تورو خاورو هسكې، سرې لمبې ته په يو ځل كړه<br /> <br /> د مسلم علم كامل شي، چې په زړه كښې اور پيدا كه<br /> <br /> د اسلام معنا خو دا ده، چي اٰفلو* ته بس شا كه<br /> <br /> ابراهيم چي ځان آزاد كړو، د افل ځنې په نره<br /> <br /> سور انګار ورته ګلزار شو، نه ده دا پټه خبره<br /> <br /> د حق علم ته دي شا كړه، مخ باطل ته نه وه رنګه<br /> <br /> په يو ټوك ډوډۍ دي وركړه، دومره لويه د دين پنګه<br /> <br /> تل په منډو ترړو سر يې، هر خوا زغلې رانجه ګورې<br /> <br /> هيڅ له ځانه خبر نه يې، دي ځائي د سترګي تورې<br /> <br /> برېښېدلي بمبل توره، به اوبه د حيات دركړي<br /> <br /> ډك له زهرو تور شامار به، خپله خوله جام د كوثر كړې<br /> <br /> هغه تور(1) بختور كاڼى، غواړه ته له درمساله<br /> <br /> له نامه د لېوني سپي، غواړه مشك چې دركړي تا له<br /> <br /> ولي سوز د عشق مه غواړه، په حاضر(2) علم كښې نشته<br /> <br /> خوند د حق د جام مه غواړه، په كافر علم كښې نشته<br /> <br /> د دې علم په رڼا كښې، څه هم ډېره موده ورك وم<br /> <br /> وم رازدان د نوي پوهي، ځكه ډېره موده سپك وم<br /> <br /> باغوانانو د دې باغ چي، په ما وكړو امتحان<br /> <br /> نو راز هله راښكاره كړو، ما ته دوى د ګلستان<br /> <br /> ګلستان نه عبرت ځاى دى، لكه ټل وي د ريديو<br /> <br /> لكه ګل چي د كاغذ وي، دى او بتير(3) د خوشبو هيو<br /> <br /> چي د دې ګلشن له بند يم، آزاد شوى كله راسي<br /> <br /> د طوبٰى په څانګه ما كړه، ځاله جوړه هله راسي<br /> <br /> د نن علم غټ پلو دى، پروت زموږه پر نظر دى<br /> <br /> د ړانده كړو بت پرست دى، بت فروش دى هم بتګر دى<br /> <br /> په زندان د مظاهر كښې، شا مدام دى پښې تړلى<br /> <br /> او د خس له سرحدونو، په تلاش نه دى وتلى<br /> <br /> زړه يې خور د ژوند په لار شو، د ده پښه چي وښويېدله<br /> <br /> آخير ده په خپله توره، مرۍ ځان ته غمه كړله<br /> <br /> د ده اور د رېدي اور دى، تاؤ يې نشته زما ناوري<br /> <br /> په ښكاره تر شعلې خيژي، ننه يخ دى لكه واورې<br /> <br /> دى ځايي د عشق له سوزه، بس راغلى دى آزاد<br /> <br /> په نړۍ د جستجو كښې، تل ناكام دى هم ناښاد<br /> <br /> رنځوري د عقل ډېري، عشق طبيب دى بله نه شي<br /> <br /> عشق چي رګ ووهي ده ته، لېونتوب د عقل ښه شي<br /> <br /> ټول عالم كه وپوهيږي، په سجده د عشق كښې سود دى<br /> <br /> منم عقل سومنات دى، ولي عشق ورته محمود دى<br /> <br /> عشق شراب د نوي علم، كوزګۍ ترې تشه توره<br /> <br /> بې نصيبه د ده شپې دي، د &quot;الله الله&quot; د شوره<br /> <br /> خپل شمشاد درته ښكاره شو، ډېر بې قدره بې قېمته<br /> <br /> د بل سرو درته ښكاري، له هغه ډېره اوچته<br /> <br /> په خپل ځان د شندي وكړې، بې ځان ډډ لكه شپېلۍ شوې<br /> <br /> پردي ږغ ته دي غوږ كښېښو، خوند يې دركړلو للۍ* شوې<br /> <br /> په خوزي پسې ګرځې، له پدري ښكار نه يې غواړې<br /> <br /> ته خپل جنس ورپكښې ګورې، او پردي دوكان ته لاړې<br /> <br /> د مسلم په غونډه غيري، ډيوې اور ولګولو<br /> <br /> او سپرغۍ د درمسال يې، جومات و سوځولو<br /> <br /> د كعبې له خوا او شا چي، هوسۍ تر پلل پاتې نه شو<br /> <br /> نو دا حال يې شود نشو، كړل غلبېل د ښكاري غشو<br /> <br /> لكه بوى د ګل چي خور وي، پاڼې هم هسي خورې شوې<br /> <br /> د خودۍ نه تښتېدليه! ، شه راستون ذرې ذرې شوې<br /> <br /> د قرآن غوندي كتاب كښې، د حكمت امانتګره!<br /> <br /> تا ورك كړى خپل يووالى، بيا و مومه شابه نره<br /> <br /> د ملت يووالى كوټ دى، په وره موږ ؤ درېدلي<br /> <br /> د يووالي په پرېښولو، له ايمان شو لاس وينځلي<br /> <br /> د زاړه ساقي پياله وه، هئ ټيكرى تار په تار شوه<br /> <br /> د حجاز د مستو غونډه، خوره بېله بېله يې لار شوه<br /> <br /> موږ په خپله كعبه كړله، په بتانو بيا ودانه<br /> <br /> په اسلام پوري زموږه، كفر شين شو له خندا نه<br /> <br /> شېخ دولت د اسلام بائلو، د بتانو د عشق لار كښې<br /> <br /> د تسپو دانې ناپوهه، و پېيلې په زنار كښې<br /> <br /> د پيرتوب دپاره نخښه، سپين وېښته دى د پيرانو<br /> <br /> په كوڅو كښې پسې ځغلي، دخندا كړل هلكانو<br /> <br /> وېښته سپين او زړه يې تور دى، نه پر لاالٰه انځور دى<br /> <br /> د هوس بتان بې شماره، د هر يو زړه ورته كور دى<br /> <br /> هر هغه پير شو چي چا كړه، اوږده ږيره لومي لومي<br /> <br /> هئ! د دين په خرڅول كښې، خيژي دوى تر كومي كومي<br /> <br /> دوى سره د مريدانو، شپه او ورځې په سفر وي<br /> <br /> د ملت له ښې او بدي، ضرورت نه څه خبر وي<br /> <br /> دوى ړانده په غبرګو سترګو، ګڼي دي نرګس صورته<br /> <br /> سپينې خوارې تشې تورې، د ژوندي زړه له دولته<br /> <br /> كه صوفي دى كه واعظ دى، په منصب پسې تل خوار شو<br /> <br /> دى روان په كږو لارو، ټول ملت بې اعتبار شو<br /> <br /> واعظ سترګې بت خانې ته، كه وي خير په ځان يې سود دى<br /> <br /> د پاك دين مفتي تاجر شو، د فتوو بازار يې تود دى<br /> <br /> پيران مخ په ميخانه دي، د دوى لار كرښه د مار شوه<br /> <br /> اې يارانو! غونډه وكړئ، چي زموږه كومه لار شوه*<br /> &lt;/div&gt;</div>

Mominamubashir